[Εισαγωγικά] Το στρίψιμο της βίδας

Το πέρασμα μέσα από τον καθρέφτη δεν έχει πάντα το ίδιο αποτέλεσμα όπως στην «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων». Φάνηκε στην πρώτη συζήτηση σε επίπεδο αρχηγών που έγινε στη Βουλή την περασμένη εβδομάδα. Αν οι εκλογές της 25ης Ιανουαρίου είναι, για την ελληνική πολιτική, το πέρασμα μέσα από τον καθρέφτη, τότε βρεθήκαμε στο ίδιο μέρος με τα ίδια πρόσωπα στους ίδιους ρόλους. Εστω και με την, υποτιθέμενα συμπτυγμένη, διαδικασία του 142Α, η συνεδρίαση επιβεβαίωσε τους πολιτικούς συσχετισμούς που έφεραν τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Δηλαδή εικονογράφησε τον εγκλωβισμό της ΝΔ μεταξύ Αριστεράς και Ακρας Δεξιάς, καθώς και τη δραματική απομείωση του ΠΑΣΟΚ παρά την εγγυημένα καλή απόδοση του αρχηγού του στη Βουλή.

Ηταν η πρώτη φορά που η Ζωή Κωνσταντοπούλου προσέφερε υπηρεσία στον Αλέξη Τσίπρα. Είτε διαπράττει διαρκές κοινοβουλευτικό πραξικόπημα είτε όχι, η Πρόεδρος της Βουλής συμπαρέσυρε τη μείζονα αντιπολίτευση σε αντιπαράθεση μαζί της. Ετσι, ο Πρωθυπουργός μπόρεσε να τοποθετηθεί ηγετικά και να αποφύγει να απαντήσει ο ίδιος για τον Κατρούγκαλο – άρα να τον χρεωθεί. Ετσι, όπως είχε συμβεί και προεκλογικά, ο Αντώνης Σαμαράς έπεσε για άλλη μια φορά στην παγίδα της οξύτητας. Το ακραίο πολιτικό στυλ δεν βοηθά τη ΝΔ – όπως αποδείχθηκε το εξάμηνο που οδήγησε στις εκλογές. Αυτή πλαγιοκοπείται εκ δεξιών από τους ΑΝΕΛ, εταίρους του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση, αλλά και τη Χρυσή Αυγή που κάνει εμφανώς παιχνίδι με την Πρόεδρο της Βουλής. Ολα αυτά όμως – μαζί με την αποχώρηση από την Ολομέλεια και τις δηλώσεις Σαμαρά στο προαύλιο – περιθωριοποιούν τη ΝΔ που, αν είχε μια ελπίδα, θα ήταν ως δύναμη μετριοπάθειας και σημαιοφόρος του ευρωπαϊσμού. Στην πραγματικότητα, η ΝΔ εμφανίζεται ανίκανη να αντιμετωπίσει το νέο πολιτικό τοπίο. Το πλασάρισμα Βορίδη και Αδωνη στην πρώτη γραμμή υποδηλώνει έμμεση αποδοχή της υπεροχής όσων έρχονται από το ακροδεξιό κρύο – είναι η μετάγγιση αίματος από τον ΛΑΟΣ. Γιατί όμως οι ψηφοφόροι να προτιμήσουν τους εξημερωμένους ακραίους δεξιούς από τους ορίτζιναλ και ασυγκράτητους; Το χειρότερο, βέβαια, είναι ότι ο Νίκος Νικολόπουλος που οργίασε αντικαθιστώντας τον Καμμένο υπήρξε για ένα σύντομο διάστημα μέλος της κυβέρνησης Σαμαρά του 2012.

Είναι ένα πράγμα να σου έχουν πάρει την ατζέντα. Είναι άλλο – και ακόμη χειρότερο – να έχεις αποδεχθεί σιωπηρά την ατζέντα αυτού που βρίσκεται στο άκρο σου. Αυτό έχει πάθει η ΝΔ, ένα κόμμα σε διπολική διαταραχή που εμφανίζεται συγχρόνως ως παράγων δημοσιονομικής ομαλότητας και «ματσό» πολιτικός ταραξίας. Ολα αυτά θα τα ξαναδούμε προφανώς στην Εξεταστική για το Μνημόνιο, όπου ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ θέλουν να παίξουν το χαρτί της μοριοποίησης του άλλοτε δικομματισμού. Δηλαδή να φέρουν απέναντι Βενιζέλο και Παπανδρέου, αλλά και να εξαιρέσουν τον Καραμανλή επιμένοντας στην περίοδο Σαμαρά. Μόνο που όλα αυτά είναι πολιτικά παιχνίδια. Ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού, φαίνεται ότι η κυβέρνηση θα φτάσει, σε ό,τι αφορά τις ανάγκες ρευστότητας, ώς τον Ιούνιο. Μετά, τα 7-8 δισ. που είναι να πληρωθούν στην ΕΚΤ δεν βρίσκονται. Στην αυτοκυριαρχημένα πρωθυπουργική τριτολογία του ο Αλέξης Τσίπρας κατέστησε σαφές ότι δεν θα μπει στον πυρήνα – περικοπές μισθών – συντάξεων, κλασικές ιδιωτικοποιήσεις, εργασιακά κ.λπ. – του προγράμματος. Αν οι Ευρωπαίοι δεν κάνουν τα στραβά μάτια – κάτι που δεν πρέπει εντελώς να αποκλείεται – και δεν πάνε κατευθείαν σε νέο πρόγραμμα, δεν υπάρχει άλλη λύση πλην νέων εκλογών. Εξού και το σχέδιο να εγκλωβιστούν το ΠΑΣΟΚ και, κυρίως, η ΝΔ μέσα σε μια λαβίδα – μια μέγκενη με διπλή βίδα που στρίβει ταυτόχρονα από το αριστερό και το δεξιό άκρο.