[Επιφυλλίδα] Παράλογος (;) συνδυασμός

Ο αυθόρμητος τρόπος με τον οποίο συνδυάζονται μέσα μας τα πράγματα και γίνονται σκέψεις βασανιστικές, κάνει το παράπονό μας, τη διαμαρτυρία μας και την οργή μας να ακούγονται ως κάτι αδιαμφισβήτητα ειλικρινές. Η θέα μιας κοπέλας που αφοσιωμένη στο κινητό της πληκτρολογεί ένα μήνυμα, καπνίζοντας ταυτόχρονα αρειμανίως, με το να αποπνέει τη βεβαιότητα ότι ο προορισμός της σε αυτήν τη ζωή έχει πραγματοποιηθεί είναι κάτι βαθιά αποκαρδιωτικό. Καθώς θα ήταν δύσκολο να την πείσει κανείς, αν και υπάρχουν πράγματα απείρως σημαντικότερα που θα είχε να μάθει, αλλά δεν γίνονται τόσο εύκολα του χεριού μας όσο το κινητό και το τσιγάρο, ότι το επίπεδο που έχει ήδη αγγίξει δεν σημαίνει κανένα άξιο μνείας πολιτιστικό αναβαθμό.

Γεγονός ιδιωτικής φαινομενικά σημασίας τούτο, τόσο ολέθριο όμως όσο σε κοινωνικό πια επίπεδο η κατά κόρον χρησιμοποίηση τους τελευταίους μήνες των λέξεων «αφήγημα» και «ρευστότητα». Με την πρώτη να χρησιμοποιείται για ψύλλου πήδημα σαν να πρόκειται για λέξη που μπορεί να εξωραΐζει την πιο αφόρητη πολιτικοοικονομική πραγματικότητα και με τη δεύτερη σαν να πρόκειται με την κανονιοβολιστική της χρήση να κατευνάσει τις συνθήκες που την επιβάλλουν. Με αποτέλεσμα πάντα το ακριβώς αντίθετο: να εκτραχύνονται οι καταστάσεις που υποτίθεται πως θέλουν να μαλακώσουν.

Κανείς δεν φαίνεται να καταλαβαίνει ή μάλλον οι ελάχιστοι που το συνειδητοποιούν δεν έχουν κανέναν λόγο να θέλουν να γίνει αντιληπτό ότι η επανάληψη ή μάλλον η κατάχρηση στη χρησιμοποίηση μιας λέξης εξοικειώνει σε τέτοιο βαθμό με το περιεχόμενό της, ώστε πριμοδοτεί τελικά την υλοποίηση της πιο αποτροπιαστικής εκδοχής της.

Τα ίδια ακριβώς αισθήματα – παράπονο, διαμαρτυρία και οργή – θα μπορούσε να νιώσει κανείς βλέποντας τις φωτογραφίες του υπουργού Οικονομικών και της συζύγου του, μέσα στο σπίτι τους, σε μεγάλης κυκλοφορίας ξένο περιοδικό. Πολύ περισσότερο αν συνδύαζε τις φωτογραφίες αυτές με τις φωτογραφίες ενός άλλοτε πανίσχυρου υπουργού, όταν παντρευόταν στο Παρίσι, και προπαντός αν αναρωτιόταν τι είναι αυτό που κάνει πολιτικούς – ιδιαίτερα – δεξιάς, σοσιαλιστικής ή αριστερής κοπής να φαντάζονται πως υπάρχουν άνθρωποι που ενδιαφέρονται να ενημερώνονται διακαώς για τις προσωπικές τους στιγμές. Και ότι επιπλέον είναι τόση η ευτυχία τους – αυτών που φωτογραφίζονται – ώστε δεν αντέχουν να μην τη μοιραστούν με τους άλλους – έστω κι αν ζούμε σε μια εποχή που το να καμαρώνει κανείς γιατί είναι ευτυχισμένος είναι το λιγότερο απρεπές (επιεικέστατος χαρακτηρισμός).

Δεν υπάρχει πιο λεπτό και πιο ευαίσθητο θέμα από αυτό της διαχείρισης της δημοσιότητας, για τον εξής απλό λόγο: τα πολύ γνωστά πρόσωπα όταν φαίνεται να απολαμβάνουν τη δημοσιότητα γιατί αισθάνονται πως έχουν παρακληθεί προκειμένου να φιγουράρουν στα περιοδικά και στις τηλεοράσεις δεν επιτρέπουν να καταλάβει κανείς πως συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Είναι τα ίδια που έχουν αυτοϋποτιμηθεί χρησιμοποιώντας τρόπους που θα τα κάνει αρεστά, τρόποι που θα τους ήταν άγνωστοι αν δεν υπήρχε η προοπτική της δημοσιότητας.

Ποιος θα δικαιούνταν να αμφισβητήσει ότι ο συνδυασμός της νεαρής που πληκτρολογεί ένα μήνυμα στο κινητό της, με μια αυταρέσκεια που το τσιγάρο τη μεταβάλλει σε μια κοινωνική καταξίωση πρώτης γραμμής, με τις δήθεν παρακλητές αλλά σκόπιμα οργανωμένες για να είναι επιθυμητές φωτογραφίες δημόσιων προσώπων παραμένει ένας συνδυασμός που αποτυπώνει δίκην αξονικού τομογράφου την κοινωνική μας πραγματικότητα;

Χωρίς να αναφέρουμε τις λέξεις«αφήγημα» και «ρευστότητα» ως προϋπόθεση ενός γόνιμου – τάχα μου – διαλόγου προκειμένου να επιλυθούν ζέοντα κοινωνικά προβλήματα. Ημαρτον, Παναγία μου!