[Ιστορίες] Χιούμορ, μόνο

Η Ουαντά Αμπντάλα είναι 41 χρόνων, έχει ύψος 1,70 και καπνίζει ασταμάτητα. Σύμφωνα με τον ανταποκριτή της Libération – που δεν το ‘χει με την πολιτική ορθότητα αλλά δεν πειράζει – αν δεν φορούσε λεοπάρ πουκαμίσα και μοβ φόρεμα «εύκολα την έπαιρνες για άνδρα». Ο σύζυγός (και εξάδελφός) της πάλι, ο 48χρονος Ιμπραήμ, έχει ύψος 1,10 και ζαρώνει τα μάτια ασταμάτητα. «Είναι σχεδόν γκαβός. Εντελώς άχρηστος» αστειεύεται η Ουαντά. «Αλήθεια είναι» απαντάει ο Ιμπραήμ. Γελάνε.

Και η Ουαντά και ο Ιμπραήμ ήταν παιδιά όταν συνελήφθησαν οι πατεράδες τους στο χωριό τους, κοντά στη Μοσούλη του Ιράκ. Το καθεστώς του Σαντάμ τούς προσάπτει υπερβολικά συχνά ταξίδια στη Συρία, όπου έχουν εν τούτοις συγγενείς. Σουνίτες οι δύο πατεράδες, σουνιτικό και το καθεστώς, αλλά αυτό λίγο μετράει. Ο πατέρας της Ουαντά στέλνεται στην κρεμάλα. Του Ιμπραήμ καταδικάζεται σε 20ετή κάθειρξη. «Πέθανε στα 19 1/2 χρόνια. Στο παρατσάκ» αστειεύεται η Ουαντά. Γελάνε.

Το ζευγάρι ζει από φιλανθρωπίες και κρατικά βοηθήματα. Κάνουν παιδιά, ασχολούνται με αυτά. Μόλις είχαν αποκτήσει το όγδοο όταν πρωτοάκουσαν για το ISIS. «Ελεγαν πως κόβουν τα χέρια των καπνιστών και αναγκάζουν τις γυναίκες να φορούν νικάμπ. Γυναίκα είμαι, καπνίστρια είμαι, σκέφτηκα καλύτερα να φύγουμε». Και έφυγαν, μια νύχτα του Αυγούστου, ενώ οι τζιχαντιστές πλησίαζαν – δέκα άνθρωποι, σε ένα τρίκυκλο. «Στα κελιά των φυλακών επί Σαντάμ, περισσότερος χώρος υπήρχε». Εβδομάδες ολόκληρες κοιμόντουσαν στην ύπαιθρο, στήνοντας αυτοσχέδιες τέντες με πανιά που έπαιρνε συνεχώς ο αέρας. «Κάθε φορά ο πατέρας μου έλεγε: “Μα πού είσαι Μωάμεθ;”» αστειεύεται ο 14χρονος Ναΐμ. Γελάνε.

Επτά μήνες διήρκεσε η φυγή τους. Διέσχισαν χωριά ελεγχόμενα από τους τζιχαντιστές, γλίτωσαν από συμμαχικούς βομβαρδισμούς, επέζησαν μαχών ανάμεσα στους πεσμεργκά και στο ISIS. Από τα μέσα Μαρτίου μένουν σε έναν αυτοσχέδιο προσφυγικό καταυλισμό, στη μέση του πουθενά, στο συριακό Κουρδιστάν – οι μόνοι Ιρακινοί ανάμεσα σε 40 οικογένειες Σύρων Κούρδων που τους κοιτάζουν καχύποπτα. Τις προάλλες, η Ουαντά πήγε να ζητήσει από τον υπεύθυνο περισσότερο φαγητό για την οικογένεια και τσιγάρα για την ίδια. «Μου είπε πως αν δεν της έδινα, θα έδερνε τον άνδρα της. Τι να κάνω; Της έδωσα».

Τι σου μένει εκτός από το χιούμορ όταν έχεις χάσει τα πάντα; Κι αν μένει σε αυτούς, εμείς εδώ θα έπρεπε να γελάμε όλη μέρα.