[Ιστορίες] Λευκοί (ιπ)πότες

Δεν έχει χρήματα, ούτε οικογένεια, ούτε καν στέγη πάνω από το κεφάλι. «Μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο» μοιράζεται με τη σύντροφό του Κρίσταλ και ένα ακόμη ζευγάρι ένα τροχόσπιτο. Εγκατέλειψε το σχολείο στα 13, δούλεψε λίγο στα χωράφια, λίγο ως νταλικέρης, μετά τίποτα. Στον λογαριασμό του στο facebook, όμως, στη θέση «εργάζεται για» γράφει «αυτοκρατορικός αετός των αμερικανών λευκών ιπποτών». Κι αν απέμεναν αμφιβολίες, ως προφίλ έχει μία γκραβούρα με έναν μαύρο κρεμασμένο από δέντρο.

Ο Ρίτσαρντ Νίκολς γεννήθηκε στο Πουλάσκι, μια κωμόπολη του Τενεσί, την ίδια όπου γεννήθηκε η Κου Κλουξ Κλαν στις 24 Δεκεμβρίου 1865. Θα νόμιζε κανείς νεκρή και ενταφιασμένη αυτή τη φριχτή οργάνωση. Αλλά όχι. Δεν έχει βέβαια πια τα τέσσερα εκατομμύρια μέλη τής δεκαετίας του 1920, μετά το μεγάλο κύμα μετανάστευσης στις ΗΠΑ. Ούτε καν τα 40.000 μέλη των δεκαετιών 1950-1960, το δεύτερο πικ που κατέγραψε μέσα στη φούρια των κινημάτων για τα πολιτικά δικαιώματα. Τα ενεργά της μέλη δεν ξεπερνούν πλέον τις 4.000. Εχει διασπαστεί σε 850 γκρουπούσκουλα. Αλλά ο αριθμός αυτός έχει διπλασιαστεί την τελευταία δεκαετία.

Η εκλογή του Ομπάμα έδωσε νέα πνοή στην ΚΚΚ. Οι ταραχές στο Φέργκιουσον, μετά τον φόνο ενός νεαρού άοπλου μαύρου από αστυνομικούς, μια ώθηση ακόμα. Οι Anonymous δεν παύουν να καταγγέλλουν σχέσεις διαπλοκής ανάμεσα σε αυτά τα «λευκά σκουπίδια» και την αστυνομία του Φέργκιουσον. Τον Δεκέμβριο ανέβασαν στο Ιντερνετ λίστα με 50 ονόματα, μέλη της ΚΚΚ. Ετσι βρήκε η Νατασά Τατί, ρεπόρτερ του «L’Obs», τον Ρίτσαρντ Νίκολς. Βασικά, ήταν ο μόνος που δέχθηκε να μιλήσει σε μια «ξένη» (alien) όπως αυτή. Δίψα για αναγνώριση; Τρέλα μεγαλείου ενός «αυτοκρατορικού αετού»;

Η Τατί δεν εντυπωσιάστηκε πάντως. Εναν 40άρη κακομοίρη είδε μπροστά της, κολλημένο με την «καθαρότητα της φυλής» του, υπερήφανο όσο τίποτε άλλο για το τατουάζ με το έμβλημα της ΚΚΚ στην πλάτη του, ενθουσιασμένο που είχε τη δύναμη να την προμηθεύσει με ένα «διαβατήριο» για να παρακολουθήσει μια τελετή καύσης του σταυρού – «αφού είσαι λευκή, όλα ΟΚ». «Ξεκινάει σαν οικογενειακό πικ-νικ» της είπε, κι έπειτα, τη νύχτα, όλα αλλάζουν. Στολές, κουκούλες, προσευχές. «Θα σου αρέσει! Είμαστε σαν μια μεγάλη οικογένεια, όλοι αδέλφια». Μια ωραία ατμόσφαιρα. «Προσέχουμε το αλκοόλ, γιατί όταν έρχεται ο φίλος ο Jack Daniels τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν. Αρχίζουν να μιλάνε για κρεμάλες και τέτοια. Κατάλαβες, ε;». Και κάπου εκεί έσκασε στα γέλια.