[Επιφυλλίδα] Ιταμή επένδυση

Με το ενδιαφέρον στραμμένο κυρίως στο αν τα χρήματα των πολιτικών και των άλλων επωνύμων ή γνωστών παραγόντων της κοινωνικής ζωής του τόπου που έχουν βγει στο εξωτερικό έχουν ή όχι φορολογηθεί προκειμένου να αποφασίσουμε για το μέγεθος του αδικήματος, μας διαφεύγει κάτι απείρως πιο σημαντικό. Φορολογημένα ή όχι τα χρήματα, η ηθική του ανθρώπου που έχει προβεί σε μια ενέργεια όπως αυτή της εξαγωγής είναι εξίσου μεμπτή.

Για τον απλούστατο λόγο ότι θεωρείς την αιωρούμενη προοπτική της καταστροφής κάτι περισσότερο από σίγουρη και ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος να μην κινδυνεύσεις παρά μόνον αυτός της εξαγωγής. Πράγμα που σημαίνει ότι ο ίδιος άνθρωπος που επιλέγει την εξαγωγή ως τη μοναδική οδό της σωτηρίας του αν έβαζε κάτω το μυαλό του και το έστυβε δεν αποκλείεται να προέκυπταν λύσεις, με τις οποίες μαζί με τον ίδιο θα σώζονταν και οι άλλοι που τώρα του είναι τελείως αδιάφορο αν θα χαθούν.

Θα λογαριαζόταν ακόμη και ως ένα είδος ελαφρυντικού το να μπορούσε να ψέξει κανείς τον άλλον για μειωμένη κοινωνική συνείδηση, αφού δεν τον ενδιαφέρει παρά μόνο ο εαυτός του, αν δεν είχε να τον κατηγορήσει ευθέως για κάτι ακόμη χειρότερο: ότι επειδή απέκτησε χρήματα αυτομάτως η αξία του ως ανθρώπου έχει γίνει τόσο σημαντική ώστε θα ήταν αδικία για την ανθρωπότητα να μην εξαιρεθεί ο ίδιος από την καταστροφή.

Ακόμη και αν πρόκειται για έναν υπάνθρωπο – δεν είναι λίγοι με χρήματα που θα τους τοποθετούσε κανείς στην κατηγορία αυτή – μπορεί να θεσμοθετεί για τον εαυτό του μεταβάλλοντας σε αξίωμα το «έχω χρήματα, άρα μου αξίζει να επιβιώσω». Οταν η σωτηρία της ανθρωπότητας ταυτίζεται με τη σωτηρία ορισμένων, ελάχιστων ανθρώπων σε σχέση με το σύνολο ενώ δεν θα έχανε η Βενετιά βελόνι ακόμη κι αν έλειπαν, όταν μάλιστα η οικονομική αξία μεταβάλλεται σε ηθική τότε το οικοδόμημα καταρρέει εντελώς. Αυτό ακριβώς που ζούμε σήμερα.

Σκόπιμα παρακάμπτουμε μια παράμετρο που μας βεβαιώνει ότι όποιος ενεργεί με την προοπτική μιας καταστροφής, αφού έχει φροντίσει να θωρακίσει τον εαυτό του, θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου η καταστροφή να προκύψει μια ώρα αρχύτερα. Αφού κατάφερε να μην περιλαμβάνει τον ίδιο μέσα της, νιώθει, θα έλεγες, υποχρεωμένος να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι και με απτό τρόπο τη δικαίωση των ενεργειών και των προβλέψεών του.

Επιπλέον, όταν χάρη σε αυτή την καταστροφή δεν δικαιώνεται μόνο αλλά αισθάνεται και τη θέση του πιο εδραιωμένη, ακλόνητη. Με το να πένονται και να δυστυχούν όσοι δεν είχαν τη δυνατότητα να ενεργήσουν όπως ο ίδιος, μπορεί να τους οικτίρει ως αποτυχημένους, αφού ο ίδιος με το να έχει «σωθεί» αναμφίβολα είναι ο πετυχημένος, ο νικητής. Μια φράση που διαβάσαμε κάποτε και έλεγε περίπου πως αφού ο άνθρωπος συνέλαβε την έννοια του καταφύγιου και το υλοποίησε ως κτίσμα θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν προκειμένου να το χρησιμοποιήσει εικονογραφεί εντυπωσιακά το γεγονός ότι ο κίνδυνος τελικά σε προκαλεί να τον ζήσεις όταν έχεις πειστεί πως είσαι έτοιμος να τον αντιμετωπίσεις. Ακόμη καλύτερα να τον διεξέλθεις χωρίς να ζημιωθείς αλλά να ωφεληθείς, τόσο εσύ ο ίδιος όσο και τα παιδιά σου, και τα εγγόνια σου, και τα δισέγγονά σου.

Χωρίς να υπολογίζεις ότι οι συνέπειες της ανωμαλίας που καλλιεργείς με το να σε ενδιαφέρει μόνο το τομάρι σου θα περιλάβουν μέσα τους όλους εκείνους που για χάρη τους προσπαθούσες να μεταβάλλεις την καταστροφή σε «προίκα» των άλλων, των πολλών και αγνώστων σου. Εστω και αν δεν θα ζεις για να το δεις.