[Εισαγωγικά] Επικίνδυνη αμφισημία

Είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια της διεθνούς πολιτικής βιβλιογραφίας. Και διαβάζεται διττά. Το 1986, ο Φρανσουά Μιτεράν προωθεί την απλή αναλογική στις βουλευτικές εκλογές. Το αποτέλεσμα είναι να εκλέξει 35 βουλευτές ο Ζαν-Μαρί Λεπέν.

Ο Μιτεράν, θαυμαστής του Φλωρεντινού Μακιαβέλι, τηρεί μια πάγια δέσμευση της Αριστεράς διά της απλής αναλογικής. Μόνο που αυτή δεν είναι άδολη. Διότι η ορατή συνέπεια είναι η είσοδος του Εθνικού Μετώπου στη γαλλική Εθνοσυνέλευση. Κάτι που, βραχυπρόθεσμα και πιθανώς μεσοπρόθεσμα, εξυπηρετεί τους Σοσιαλιστές. Κι αυτό γιατί επιτείνει τον κατακερματισμό της Δεξιάς. Αυτή, στη Γαλλία, είναι ούτως ή άλλως πολυδιασπασμένη, έχοντας πολλούς τενόρους. Το δεξιό της άκρο είναι όμως η αχίλλειος πτέρνα της.

Πράγματι ο Μιτεράν πετυχαίνει τον στόχο. Η επανεκλογή του στην προεδρία επιτυγχάνεται το 1988 παρά την κόπωση του Σοσιαλιστικού Kόμματος. Η μετατροπή όμως της Ακρας Δεξιάς σε κοινοβουλευτικό κόμμα σπάει ένα πολιτικό ταμπού. Και η συνέχεια έκτοτε είναι γνωστή. Ή μάλλον έχει δύο σταθμούς. Στον πρώτο,  την πληρώνουν οι Σοσιαλιστές: το 2002 ο Λεπέν μπαίνει στον δεύτερο γύρο της προεδρικής, αφήνοντας εκτός τον Λιονέλ Ζοσπέν. Ο υποψήφιος της Δεξιάς Ζακ Σιράκ τον συντρίβει, εκλεγόμενος με ποσοστό πάνω από 80%, έχοντας τη στήριξη όλου του κοινοβουλευτικού τόξου. Ωστόσο, στον δεύτερο σταθμό, κινδυνεύει να την πληρώσει όλη η Γαλλία. Το 2017, η κόρη του Ζαν-Μαρί, Μαρίν Λεπέν, διεκδικεί με αξιώσεις την είσοδό της ως πρόεδρος στο Ελιζέ – αφού το Εθνικό Μέτωπο είναι πλέον πρώτο κόμμα.

Σας θυμίζουν κάτι όλα αυτά; Εντάξει, Μιτεράν η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι. Ισορροπεί όμως σε ένα αμφίσημο σχοινί. Η εμμονή της νέας Προέδρου της Βουλής στις νομικές συνέπειες της μη συμμετοχής των έγκλειστων βουλευτών της Χρυσής Αυγής σε κρίσιμες διαδικασίες του Κοινοβουλίου έχει καταγγελθεί ως τυπολατρία. Η ίδια όμως την υπερασπίζεται στο πλαίσιο της υποχρέωσης – ή έστω του ψυχαναγκασμού – της Δημοκρατίας να τηρεί τον νόμο για όλους, ακόμη και για τους εχθρούς της.

Ωστόσο, η επιλογή αυτή δεν είναι χωρίς πολιτικές συνέπειες. Η θεσμική «αποκατάσταση» των χρυσαυγιτών τούς νομιμοποιεί έμμεσα ενώπιον μιας κοινωνίας που είναι εμφανές ότι θέλγεται από αυτούς. Παράλληλα συνυπάρχει με το κατηγορητήριο περί σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και, αναπόφευκτα, το υποβαθμίζει ώς ενός σημείου. Αρα δημιουργεί μια καταστροφική αμφισημία. Είτε η Ζωή συμφωνεί είτε όχι με την εκτίμηση των σαμαρικών – που μοιράζονται αλλά δεν διαφημίζουν οι καραμανλικοί – ότι η ΧΑ τραβάει από το ακροατήριο της ΝΔ, η τοποθέτησή της ως Προέδρου της Βουλής επηρεάζει τις ισορροπίες στον ευρύτερο συντηρητικό χώρο. Εδώ η απλή συλλογιστική είναι ότι όσο η ΧΑ υπάρχει τόσο πλήττεται η ΝΔ. Κι αυτό γιατί είτε χάνει κόσμο είτε μπαίνει στον πειρασμό να στρίψει δεξιά. Το ότι αυτό δεν αποδίδει φάνηκε στις 25 Ιανουαρίου. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι το έχουν καταλάβει όλοι όσοι βρίσκονται πλέον στη Συγγρού.

Αυτό σε ό,τι αφορά το παρόν. Σε ό,τι αφορά το μέλλον, η πρόδρομη γαλλική περίπτωση θέτει τους πάντες, ιδίως δε τους φανατικούς της τήρησης του νόμου και της τάξης, ενώπιον των ευθυνών τους και των κινδύνων.