[Ιστορίες] Εικόνα σου είμαι

Στις 8.30 μ.μ. της 16ης Δεκεμβρίου 2012 μια 23χρονη φοιτήτρια Ιατρικής που θεωρούσε ότι «ένα κορίτσι μπορεί να κάνει στη ζωή του τα πάντα», η Τζιότι Σινχ, επιβιβάστηκε μαζί με έναν φίλο της, επιστρέφοντας από τον κινηματογράφο, σε ένα ιδιωτικό λεωφορείο στο Νέο Δελχί. Η συνέχεια γνωστή: η Τζιότι βιάστηκε και κακοποιήθηκε άγρια από έξι άνδρες, συμπεριλαμβανομένου του οδηγού του λεωφορείου και ενός 17χρονου. Υπέκυψε 13 ημέρες αργότερα.

Δεν ήταν όμως τόσο η φρίκη του βιασμού που έκανε τη βρετανίδα ντοκιμαντερίστα Λέσλι Αντγουιν να αφήσει τον σύζυγο και τα δύο μικρά παιδιά της και να περάσει δυο χρόνια στην Ινδία γυρίζοντας το ντοκιμαντέρ «Κόρη της Ινδίας». Δεν ήταν τόσο η φρίκη όσο η έκρηξη που την ακολούθησε στους δρόμους, τα πλήθη των θλιμμένων, οργισμένων Ινδών που διαδήλωναν καθημερινά «για τα δικαιώματά μου και τα δικαιώματα όλων των γυναικών». Η Αντγουιν άρχισε τα γυρίσματα με τις ευλογίες των γονιών της Τζιότι, που θεωρούν ότι η κόρη τους, «στον θάνατο, άναψε σαν πυρσός που διώχνει μακριά το σκοτάδι». Το σκοτάδι, φυσικά, είναι πάντα εδώ. Μια γυναίκα βιάζεται στην Ινδία κάθε 20 λεπτά. Και αυτά είναι μόνο τα περιστατικά που καταγγέλλονται.

«Εχουμε την καλύτερη κουλτούρα. Στη δική μας κουλτούρα δεν υπάρχει θέση για μια γυναίκα» λέει ένας άνδρας στο ντοκιμαντέρ. Είναι ο ΜΛ Σάρμα, συνήγορος των ανδρών που καταδικάστηκαν για τον βιασμό και τη δολοφονία της Τζιότι. «Αν η κόρη ή η αδελφή μου είχε προγαμιαίες σχέσεις θα την έκαιγα ζωντανή μπροστά σε όλη μου την οικογένεια» λέει ένας άλλος. Είναι ο ΑΠ Σινχ, ένας ακόμη συνήγορος. Η Αντγουιν συνομίλησε για ώρες και με τον καταδικασμένο σε θάνατο οδηγό του λεωφορείου: «Ενα αξιοπρεπές κορίτσι δεν τριγυρνάει έξω τις νύχτες. Μόνο ένα 20% των κοριτσιών είναι καλό».

To «Κόρη της Ινδίας» είχε προγραμματιστεί να προβληθεί την Κυριακή, Ημέρα της Γυναίκας, και από το BBC4 στη Βρετανία και από το NDTV στην Ινδία. Αλλά τελικά, κατόπιν δικαστικής εντολής, δεν θα προβληθεί στην Ινδία – οι Αρχές προσπαθούν τώρα να εμποδίσουν τη μετάδοσή του και στο εξωτερικό. Δεν μπορεί να δίνεται βήμα σε βιαστές, φωνάζουν κάποιοι. Δεν μπορεί να δυσφημείται έτσι η χώρα, φωνάζουν άλλοι. Δεν μονοπωλούν όμως αυτοί τη συζήτηση, υπάρχει και ένα μέρος της κοινωνίας που φωνάζει και διαμαρτύρεται και απαιτεί να κοιτάξει η Ινδία στον καθρέφτη, κι ας είναι αποκρουστικό το θέαμα. Εκεί βρίσκεται η όποια ελπίδα.