Κεράκι σε ροζ τούρτα για τον έναν χρόνο ζωής του έσβησε προχθές Το Ποτάμι. Με την ευκαιρία ας ευχηθώ κι εγώ, παρότι ο πρόεδρος Σταύρος είναι, όπως πάντα, ιδιαίτερα απασχολημένος. Οπως και πέρυσι έτσι και φέτος τηλεφωνεί διαρκώς στον υπουργό Επικρατείας. Τότε λεγόταν Δημήτρης Σταμάτης και σήμερα Νίκος Παππάς, αλλά αυτό μάλλον δεν τον απασχολεί.
Κόμμα για όλες τις δουλειές Το Ποτάμι δεν είναι – το λέω γιατί δεν θέλω να αδικήσω αυτούς που μετέχουν σε αυτό. Και που έχουν συνήθως ελάχιστη γνώση για τη δράση του πολυπράγμονος προέδρου Σταύρου μέχρι να τη δουν όπως όλοι οι άλλοι στην τηλεόραση.
Η αθέατη – πλην ενεργός – στήριξη στον Θεοδωράκη αλλά και στο κόμμα Παπανδρέου είναι δύο από τις μεγάλες προεκλογικές πατάτες του επιτελείου Σαμαρά. Υποτίθεται ότι Το Ποτάμι ήταν ανάχωμα στον ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο, επίσης υποτίθεται, θα έπαιρνε ψήφους και ο Γιώργος. Το μέτρο της πολιτικής σκέψης-κουκούτσι των σαμαρικών είναι το αποτέλεσμα της 25ης Ιανουαρίου.
Αλλά η πολιτική ζωή συνεχίζεται και ο πολιτικός χρόνος εξακολουθεί να τρέχει. Ο πρόεδρος Σταύρος είναι, λοιπόν, σταθερά συντονισμένος με το Μαξίμου. Τι σημασία έχει που ο εκεί ένοικος λέγεται τώρα Αλέξης Τσίπρας; Ούτε ο Αντώνης Σαμαράς φορούσε γραβάτα τα Σάββατα που πήγαινε στο γραφείο του. Τι σημασία έχει αν Το Ποτάμι και ο στενός κύκλος του Σταύρου είχαν κάνει περίπου επάγγελμα – αφού στο Μνημόνιο καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή – τον ακραίο αντισυριζισμό;
Εκλεκτός του σημιτισμού στην ΕΡΤ, φίλος της Μάρας και του Θόδωρου, συνομιλητής του απρόσιτου Γιώργου, ο Θεοδωράκης ξέρει ότι μπορεί – γίνεται – να είσαι άνθρωπος για όλες τις εποχές. Εξού και το διακριτικό πλεύρισμα, με τηλεφωνήματα και δηλώσεις, προς τη νέα κυβέρνηση.
Και για να είμαι δίκαιος: αν οι τσιπραίοι και, ας μην κρυβόμαστε, ο ΣΥΡΙΖΑ, έχουν αντισώματα στον Αλέξη Μητρόπουλο, στη Ραχήλ Μακρή ή στον Πάνο Καμμένο, ε, γιατί να μην αντέξουν και τον πρόθυμο Σταύρο; Εστω κι αν δεν τον εμπιστεύονταν ή, για να το πούμε πιο ρομαντικά, έστω κι αν ίσχυε ώς τώρα το «μέχρι τις 25 Ιανουαρίου ήμασταν ξένοι».