[Ιστορίες] Ομορφα καίγεται

Η μουσική ξεκινά απαλά από τη Λεωφόρο Φλάτμπους του Μπρούκλιν, δυναμώνει λίγο σε ένταση και πυκνότητα στη Λεωφόρο Νιούκερκ, χαμηλώνει λίγο στην οδό Μπέβερλι, δυναμώνει ξανά στην Γκραντ Αρμι Πλάζα, ακόμα περισσότερο στην οδό Μπέργκεν και μπαίνοντας πια στο Μανχάταν γίνεται εκκωφαντική. Χαμηλώνει πάλι λίγο στη διασταύρωση 14ης οδού και 7ης Λεωφόρου, δυναμώνει ξανά στην Τάιμς Σκουέαρ και μετά, μπαίνοντας στο Μπρονξ, σιγά σιγά φθίνει, στην οδό E 180 ίσα που ακούγεται, στο Πέλαμ Πάρκγουεϊ κάτι καλύτερο γίνεται, στην οδό 233 όμως πρέπει πάλι να μείνεις σιωπηλός για να ακούσεις οτιδήποτε πριν καταλήξεις στο Γουέικφιλντ μόνος με τη σιωπή στην αποβάθρα.  

Η γραμμή 2 του νεοϋορκέζικου μετρό ξεκινά από τη Λεωφόρο Φλάτμπους στο Νότιο Μπρούκλιν και καταλήγει έπειτα από 61 στάσεις, έχοντας διασχίσει πρώτα το Μανχάταν, στο Γουέικφιλντ του Βόρειου Μπρονξ. Ενας νεαρός αμερικανός καλλιτέχνης, ο Μπράιαν Φου, έκανε όλη αυτή τη διαδρομή με έναν διαφορετικό τρόπο. Πήρε μαζί μια αυστηρή έρευνα της αμερικανικής Στατιστικής Υπηρεσίας γύρω από τις εισοδηματικές ανισότητες στη Νέα Υόρκη. Και μετέτρεψε τους ανιαρούς αριθμούς, τα δυσνόητα διαγράμματα και τις ακόμα πιο δυσνόητες αναλογίες σε μουσική. Οσο πιο δυνατά ακούγεται η μουσική, όσο περισσότερα τα όργανα και πιο περίπλοκος ο ήχος τόσο πιο πλούσια η περιοχή. Γι’ αυτό και γίνεται εκκωφαντική στη Γουόλ Στριτ, όπου το μέσο ετήσιο εισόδημα έχει ξεπεράσει προ πολλού τα 200.000 δολάρια. Οσο πιο σιγά ακούγεται η μουσική, όσο λιγότερα τα όργανα και πιο μονότονος ο ήχος τόσο πιο φτωχή είναι η περιοχή. Γι’ αυτό και βγαίνει μετά δυσκολίας σε κάποιες περιοχές του Μπρονξ, όπου το μέσο ετήσιο εισόδημα είναι χαμηλότερο των 20.000 δολαρίων. Στις τόσες και τόσες χρησιμότητες της μουσικής μόλις προστέθηκε μία ακόμη.

Βλέπεις, και κυρίως ακούς, αυτό το βιντεάκι στο Vimeo. Κι έπειτα πέφτεις πάνω στις φωτογραφίες με τα παραδομένα στην πυρά μουσικά όργανα από τη Λιβύη και διαβάζεις πως οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους ή μιας αντίστοιχα παρανοϊκής οργάνωσης, εν πάση περιπτώσει, μετά τους ανθρώπους, μετά τα βιβλία, καίνε τώρα και ντραμς, σαξόφωνα ή ό,τι άλλο – ως «αντι-ισλαμικά», φυσικά, και «σύμφωνα με τον ισλαμικό νόμο». Και προσπαθείς να θυμηθείς ποιος θεός είχε πει αυτή τη φράση, «η μουσική είναι η θρησκεία μου», και να καταλάβεις πώς γίνεται, πώς είναι δυνατό να μη λατρεύεται από όλους.