[Επιφυλλίδα] Αληθινή ιστορία

Πέντε μέρες πριν, ώρα δύο μετά τα μεσάνυχτα, με το φοβερό κρύο, Πανεπιστημίου και Αιόλου, ένας νέος άντρας γύρω στα σαράντα ίσα που στέκεται στα πόδια του. Μάλλον δεν στέκεται, έχει λυγίσει και υψώνοντας το ένα του μπατζάκι μελετάει τη γάμπα του, που κάποια αρρώστια την έχει μεταβάλει σε χαίνουσα πληγή. Η ίδια η γάμπα φαίνεται κατά τόπους άλλοτε σαν πασπαλισμένη με μια άσπρη σκόνη και άλλοτε σαν κάτι το φολιδωτό με αιμάτινα λέπια. Θα ‘λεγες ότι την κοιτάζει εκστατικός σάμπως κι όση περισσότερη ώρα την παρατηρήσει τόσο θα μεγαλώσει το ενδεχόμενο να θεραπευτεί.

Αυτοπρόσωποι και αυτήκοοι μάρτυρες, την ακατανίκητη έλξη να το βάλουμε στα πόδια την αντικαθιστά ακαριαία η ανάγκη για το ποια θα είναι η συνέχεια, αφού συνέχεια θα υπάρξει. Ο θάνατος του ανθρώπου «μας» δεν φαίνεται να «παίζει», αλλά και το αβάσταχτο μαρτύριο έχουμε συνηθίσει να πιστεύουμε πως δεν γίνεται να παραταθεί επ’ άπειρον. Η προοπτική να φανεί ένα ασθενοφόρο από μόνο του ή κάποιος από τους περαστικούς να το ειδοποιήσει για να μαζέψει τον άνθρωπο με την πληγιασμένη γάμπα, που στο μεταξύ έχει κατά κάποιους πόντους ορθωθεί, αποκλείεται καθώς αγγίζει τα όρια του θαύματος.

Γνωρίζοντας βαθιά πως όλη του η όψη είναι αποκρουστική – ο Θεός να μας συγχωρέσει – δεν δρασκελίζει το κατώφλι για να μπει σε ένα από τα παρακείμενα μαγαζιά. Είναι βέβαιος πως πριν προλάβει να ζητήσει οτιδήποτε, ακόμη κι αν έχει τα χρήματα για να το πληρώσει, θα τον έχουν διώξει. Μουρμουρίζει διαρκώς κάτι ακατάληπτο και ένας που τον πλησιάζει τον ακούει να ζητάει μια τυρόπιτα και μια ζεστή σοκολάτα, προσθέτοντας πως είναι άστεγος και πως κοιμάται στον δρόμο. «Επιμένει» στη ζεστή σοκολάτα σάμπως το ρόφημα που θα του μαλακώσει τα μέσα του να γίνεται και μια ασπίδα για το κρύο που περονιάζει αυτή τη στιγμή τα κορμιά – ο ίδιος τρέμει ολόκληρος.

Στην ερώτηση του ανθρώπου που μπαίνει για λογαριασμό του στο μαγαζί για να του πάρει την τυρόπιτα, αν θα την προτιμούσε «χωριάτικη» που είναι πιο χορταστική, απαντάει με τρόμο, μην τυχόν και η παράταση της κουβέντας κάνει τον «ευεργέτη» του να αλλάξει γνώμη, ότι τη θέλει κανονική γιατί δεν έχει δόντια και δεν μπορεί να μασήσει. Κάτι στο βλέμμα του μιλάει για έναν άνθρωπο που δεν είναι τοξικομανής – πού καταντήσαμε όλοι οι υπόλοιποι, να λογαριάζουμε τους τοξικομανείς ως άξιους για τις περιπέτειες που υφίστανται – ότι είναι το θύμα μιας απρόβλεπτης συγκυρίας.

Χαιρέκακη συχνά η «μοίρα» που επισωρεύει τη μια αντιξοότητα πάνω στην άλλη – ολόκληρη η χώρα μας κάτι θα μπορούσε να μαρτυρήσει γι’ αυτό -, στο μαγαζί με τις τυρόπιτες έχει χαλάσει το μηχάνημα που φτιάχνει τα ροφήματα και η «απόλαυση» της ζεστής σοκολάτας φαίνεται να ματαιώνεται. Ευτυχώς στο ακριβώς διπλανό μαγαζί το σχετικό μηχάνημα λειτουργεί στην εντέλεια.

Αν ο καθένας θα φανταζόταν πως ο άνθρωπος με την πληγιασμένη γάμπα είναι μια μεμονωμένη περίπτωση και ότι δεν θα κινδύνευε να βρεθεί και ο ίδιος στην ίδια ή σε χειρότερη κατάσταση, δεν έχει παρά να σκεφτεί κάτι πάρα πολύ απλό: Οταν μέσα στην έσχατη εξαθλίωση, άστεγος, νηστικός, χωρίς δόντια, άρρωστος, ξέρεις τι ακριβώς είναι αυτό που χρειάζεσαι, όπως θα το γνώριζε για τον εαυτό του ο Ωνάσης ή η βασίλισσα της Αγγλίας, η απόσταση ανάμεσά τους δεν είναι τόσο αβυσσαλέα όσο υπολογίζουμε. Οταν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που μεταβάλλει τους ανθρώπους σε μια αδιαίρετη κοινότητα, η προοπτική το χαρακτηριστικό αυτό να το μοιραστούν οι πάντες, μέσα στις ίδιες ακριβώς συνθήκες, είναι πολύ μεγάλη.