[Ιστορίες] Περήφανο γήρας

Ο πατέρας του ήταν αντιστασιακός. Συνελήφθη από την Γκεστάπο στις 24 Μαρτίου 1944 και εκτελέστηκε δύο ημέρες αργότερα: στη Λιμόζ μια λεωφόρος φέρει ακόμη το όνομά του. Και ο ίδιος όμως ήταν μέλος της αντίστασης – συγκεκριμένα των Ηνωμένων Κινημάτων της Αντίστασης, μετέφερε όπλα στην περιοχή της Γκρενόμπλ προς όφελος των μακιζάρ. Μετά την Απελευθέρωση παρασημοφορήθηκε με τον Σταυρό του Πολέμου και με τον Σταυρό του Εθελοντή Μαχητή. Ηταν τότε 22 χρόνων.

Εβδομήντα χρόνια αργότερα ο Ρολάν Ντιμά εμφανίστηκε χθες στον γαλλικό τηλεοπτικό σταθμό BFM TV, προσκεκλημένος του δημοσιογράφου Ζαν-Ζακ Μπουρντέν. Στα 92 του, μόλις κυκλοφόρησε ένα βιβλίο με τίτλο «Πολιτικά Μη Ορθό». Ο Μπουρντέν ήθελε μια «πολιτικά μη ορθή» συζήτηση. «Δεν θα σας απογοητεύσω» του απάντησε ο Ντιμά. Και η συζήτηση πήγε στον Μανουέλ Βαλς. Ο οποίος είχε καταδικάσει λίγες ώρες νωρίτερα τον ισλαμοφασισμό και τον αντισημιτισμό και είχε εκφράσει για μια ακόμη φορά την «αγάπη», την «υποστήριξη» και την «αλληλεγγύη» της Γαλλίας στους εβραίους πολίτες της. Αλλά ο Ντιμά δεν συμπαθεί τον όρο ισλαμοφασισμός. Ούτε τον Βαλς. Δεν τον θεωρεί επ’ ουδενί σοσιαλιστή. Και, ναι, μια και ρώτησε τεχνηέντως ο δημοσιογράφος, πιστεύει πως «πιθανότατα» τελεί «υπό εβραϊκή επιρροή» – υπό την επιρροή της συζύγου του, της πιανίστριας Αν Γκραβουάν. Λίγη ώρα αργότερα το γαλλικό twitter γέμισε από μηνύματα που περιέγραφαν τα γηρατειά ως «ναυάγιο» ή «σφαγή» και επικαλούνταν αυτόν τον βετεράνο σοσιαλιστή, τον πρώην στενό φίλο και υπουργό Εξωτερικών του Μιτεράν, ως «επιβεβαίωση».

Ο Μιτεράν (φέρεται να) έλεγε πως έχει δύο δικηγόρους: «τον Μπαντεντέρ για το δίκαιο και τον Ντιμά για το στρεβλό». Οταν διόρισε τον δεύτερο πρόεδρο του γαλλικού Συνταγματικού Συμβουλίου, το 1995, τα μέλη του τον υποδέχθηκαν ψυχρά, είχε προηγηθεί η αμοραλιστική του φήμη. Πέντε χρόνια μετά ο Ντιμά υποχρεώθηκε να παραιτηθεί λόγω μπλεξιμάτων με τη Δικαιοσύνη. Ο Ρολάν Ντιμά υπήρξε ένας από τους πρώτους υποστηρικτές του (αντισημίτη) «κωμικού» Ντιεντονέ, ήδη από το 2006. Και από εκείνη την εποχή ακόμη υπάρχουν φωτογραφίες του με γνωστά πρόσωπα της γαλλικής Ακροδεξιάς όπως ο Μπρινό Γκολνίς, ο Αλέν Σοράλ και η Ζανί Λεπέν. Οπότε ναι, μπορεί πράγματι να «ξεμωράθηκε». Μπορεί επίσης να έγινε αυτός που πάντα ήταν.