[Κραυγές και ψίθυροι] Ο λύκος κι ο λύκος

Στον «Φαίδρο» του Πλάτωνα αναφέρεται ο μύθος του λύκου με το αρνί. Ο λύκος έπινε νερό από ένα σημείο του ποταμού, κοντά στις εκβολές του, και το αρνί από κάμποσα μέτρα παρακάτω. Κάποια στιγμή λέει ο λύκος: «Αρνί, γιατί μου βρωμίζεις το νερό που πίνω;». «Μα τι είναι αυτά που λέτε, κύριε;» απαντά το αρνί. «Πρώτα από εσάς περνάει το νερό». «Ναι, αλλά εσύ», συνεχίζει ο λύκος, «εδώ και έξι μήνες λες τα χειρότερα για μένα σε όλο το δάσος». «Μα δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό» απαντά ξανά το αρνί. «Εγώ είμαι μόλις δύο μηνών». Ο λύκος όμως απτόητος. «Το κάνουν οι γονείς σου που είναι το ίδιο». Και κατασπαράζει το αρνί.

Ψυχαναλυτικά, ο μύθος του «Φαίδρου» αποτυπώνει τη ρητορική της θυματοποίησης. Ο λύκος είναι από την αρχή αποφασισμένος να ξεσκίσει το αρνί αλλά χρειάζεται το άλλοθι που θα τον εμφανίσει ως θύμα. Διότι στην ιστορία δεν υπάρχουν μόνο δύο αλλά τρεις. Εκτός από τον λύκο και το αρνί, είναι παρών και ο μεγάλος Αλλος. Η ηθική και η συνείδηση. Και ο λύκος πρέπει να δικαιωθεί στα μάτια του Αλλου ώστε να κοιμηθεί ήσυχος.

Αυτά συμβαίνουν στον Πλάτωνα. Τις τελευταίες ημέρες, στο κλίμα που δημιουργούν οι πολιτικές εξελίξεις από τον τρόπο που αναπαράγονται και καταναλώνονται στα καθ’ ημάς, ο μύθος μοιάζει να έχει γίνει ένα παραμύθι με τον λύκο και τον λύκο. Just the two of us! Ο μεγάλος Αλλος λείπει σε ταξίδι για διαπραγματεύσεις.