Κάθε τερματισμός είναι μία επιτυχία

Η πρώτη μου επαφή με τον αθλητισμό ήταν στην ηλικία των πέντε ετών. Οχι, δεν ήταν ο στίβος, αλλά το κολυμβητήριο της Νέας Σμύρνης. Το αγάπησα το κολύμπι αμέσως. Σε λίγα χρόνια έκανα πρωταθλητισμό με διπλές και τριπλές προπονήσεις. Τρέχαμε και τότε, ως μέρος κυρίως της καλοκαιρινής προετοιμασίας. Το βαριόμουν φρικτά! Εγώ ήμουν αθλητής του νερού, όχι του δρόμου!

Ελα όμως που η τύχη καμιά φορά στα φέρνει αλλιώς. Πέρασαν χρόνια, τον πρωταθλητισμό τον είχα σταματήσει προ πολλού. Ηταν καλοκαίρι του 2010 όταν αποφάσισα να βγω να τρέξω έξω, για να κάνω παρέα σε έναν φίλο. Ετσι, βρέθηκα στο Τροκαντερό, στο γηπεδάκι του Παλαιού Φαλήρου. Και έτρεξα για ένα εικοσάλεπτο. Και μου άρεσε. Με τον καιρό άρχισα να γίνομαι πιο άνετος. Γνώρισα κι άλλους: τον Θοδωρή, τον Γιάννη, τον Νίκο, τον Σταμάτη, τον Παύλο και αργότερα τη Μίνα και την Ιωάννα. Τα χιλιόμετρα πολλαπλασιάζονταν, αλλά παρά την κούραση η παρέα, η διαφορετική οπτική των δρόμων και της πόλης και αυτή η αίσθηση ελευθερίας με τραβούσαν σαν μαγνήτης.

Τον Μάιο του 2011 αποφάσισα να μπω σε έναν αγώνα. Διάλεξα κι εγώ έναν ημιμαραθώνιο, 21,5 χλμ. Ούτε σε προπόνηση δεν είχα ξανακάνει τόσα! Τερμάτισα, έκανα μία εβδομάδα να συνέλθω, αλλά το μικρόβιο το κόλλησα. Αποφάσισα να τρέξω και την Κλασική τον Νοέμβριο. Το έβαλα στοίχημα με τον εαυτό μου ότι μπορώ να τα καταφέρω. Η προετοιμασία; Εξαντλητική και μάλιστα κατακαλόκαιρο. Αλλά κατάφερα και έφτασα στην εκκίνηση, στον Μαραθώνα.

Ποτέ δεν είχα ξαναδεί τόσο πολλούς ανθρώπους να μετέχουν μαζικά σε έναν αγώνα. Ανθρωποι όλων των ηλικιών, διαφόρων εθνικοτήτων, άνδρες και γυναίκες, όλοι μαζί σε ένα πολύχρωμο και πολύβουο ποτάμι έτοιμο να ξεχυθεί στην άσφαλτο. Ετσι κι έγινε. Λίγο το κρύο, λίγο ο κόσμος, αλλά κυρίως ότι όλα ήταν πρωτόγνωρα για μένα και χωρίς να το καταλάβω, έφτασα στον Σταυρό. Εκεί, η κούραση και οι πόνοι στα πόδια έκαναν την εμφάνισή τους. Να τα παρατήσω; Ποτέ.

Η γυναίκα μου με την κόρη μου με περίμεναν στο Καλλιμάρμαρο, ενώ ο Θοδωρής ήταν εκεί για να με σπρώχνει με φωνές και παραινέσεις. Ο κόσμος κατά μήκος της διαδρομής μού έδινε δύναμη. Το κατέβασμα της Ηρώδου Αττικού ήταν απλά συγκλονιστικό. Μπήκα στο Στάδιο και τερμάτισα, βιώνοντας συναισθήματα που είχα να νιώσω από τα χρόνια του πρωταθλητισμού. Τη χαρά και τη συγκίνηση που πέτυχα τον στόχο μου, το χειροκρότημα της κερκίδας, τη ζεστή αγκαλιά των δικών μου και το μετάλλιο στον λαιμό μου.

Τότε ήταν που κατάλαβα ότι είχα αγαπήσει πραγματικά το τρέξιμο. Γιατί; Διότι μπορώ να το κάνω όπου θέλω και όποτε θέλω. Διότι έβαλα στη ζωή μου ανθρώπους που δεν θα είχα γνωρίσει διαφορετικά. Διότι κάθε αγώνας είναι γιορτή και κάθε τερματισμός επιτυχία. Διότι ο αθλητισμός είναι ζωή και υγεία. Διότι ανταγωνίζομαι μόνο τον εαυτό μου. Διότι ο δρόμος είναι συντροφιά και παρηγοριά. Διότι δεν μπορώ να ζήσω αλλιώς!