[Ιστορίες] Τζιχ-αρτ

Ο Κομπό γεννήθηκε πριν από 28 χρόνια στην Αμιάν της Γαλλίας από πατέρα χριστιανό Λιβανέζο και μητέρα μουσουλμάνα Μαροκινή. «Στην αρχή νόμιζα ότι είμαι Γάλλος, σύντομα κατάλαβα ότι ήμουν Αραβας, κατόπιν beur [Βορειοαφρικανός]… Τώρα μου λένε πως είμαι μουσουλμάνος». Στην αρχή επίσης ασχολήθηκε με τη διαφήμιση. Αλλά σύντομα αποφάσισε να κάνει «κάτι χρήσιμο» – και έγινε ένας street artist, ένας καλλιτέχνης που κάνει τον δρόμο μέσο της έκφρασής του.

Εκτοτε ο Κομπό περιπλανιέται στον κόσμο με τα ρολά των τυπωμένων χαρτιών του και τα σπρέι του: στο Τσερνόμπιλ, μια θρασεία προπαγάνδα υπέρ της πυρηνικής ενέργειας· στο Λος Αντζελες, ένα συλλογικό κολάζ με τίτλο «Ολοι καπνίζουμε»· στο Χονγκ Κονγκ, σελίδες της Google λογοκριμένες από το κινεζικό ΚΚ. «Τα έργα μου λειτουργούν μέσω της ενόχλησης. Αιφνιδιάζουν. Βρίσκονται εκεί όπου δεν πρέπει να βρίσκονται». Οπως βρέθηκαν αφίσες με το «σύνθημα» «Λιγότερη Χαμάς – περισσότερο χούμους» στους δρόμους της Βηρυτού. Εκεί όπου ο Κομπό βρέθηκε χάριν ενός συλλογικού καλλιτεχνικού πρότζεκτ, εκεί όπου άφησε μούσι, υιοθέτησε τη λευκή τζελάμπα και βάλθηκε να ακούει προσευχές στο MTV Lebanon πίνοντας παράλληλα μπίρες. Με την τζελάμπα πήγε και στη μεγάλη διαδήλωση της 11ης Ιανουαρίου στο Παρίσι, μετά τη σφαγή στο «Charlie Hebdo». Μια καρικατούρα για να βγει από την καρικατούρα εντός της οποίας τον περιορίζουν.

Το βράδυ του Σαββάτου 30 Ιανουαρίου, ο καλλιτέχνης δημιουργούσε στην Porte Dorée του Παρισιού: ένα πορτρέτο του (άθρησκου) εαυτού του, πάντα με το μούσι και την τζελάμπα, με τον δείκτη του ενός χεριού υψωμένο. Και δίπλα ακριβώς πάνω στον τοίχο, η λέξη Coexist, «Συνυπάρχουμε», με την ισλαμική ημισέληνο στη θέση του C, το αστέρι του Δαβίδ στη θέση του X και τον σταυρό στη θέση του Τ.

Τέσσερις νεαροί απαιτούν να σβήσει την επιγραφή. Ο Κομπό αρνείται, οι νεαροί τού επιτίθενται. Εξάρθρωση στον δεξιό ώμο, επώδυνες εκχυμώσεις και οκτώ ημέρες στο κρεβάτι. «Φυσικά και φοβάμαι. Αλλά είπα πως ήμουν Charlie και εξακολουθώ να είμαι. Επιπλέον, δυστυχώς για αυτούς, είμαι αριστερόχειρας». Καμιά εκατοστή πολίτες του Παρισιού έσπευσαν χθες στο Ινστιτούτο του Αραβικού Κόσμου – τις πόρτες τις «άνοιξε» ο ίδιος ο πρόεδρός του, ο Τζακ Λανγκ – προκειμένου να προμηθευτούν από τον Κομπό αφίσες, κουβάδες με κόλλα και πινέλα. Καλώς εχόντων των πραγμάτων, την ώρα που διαβάζετε αυτές τις γραμμές η λέξη – σύνθημα θα έχει γεμίσει όλο το Παρίσι.