[Εισαγωγικά] Παρόλε, παρόλε, παρόλε…

Είναι ένα από τα ωραιότερα τραγούδια στον γαλλοϊταλικό άξονα όπου κινήθηκε ο Αλέξης Τσίπρας την περασμένη εβδομάδα. Το αποδίδει η ξανθομαλλούσα γαλλίδα τραγουδίστρια Dalida στα γαλλοϊταλικά και είναι το περίφημο «Parole» – ελληνιστί, λόγια.

«Parole, parole, parole, parole» σύμφωνα με το αισθαντικό ρεφρέν που, παρότι προέρχεται από τη δεκαετία του ’70, δεν έχει ούτε ρυτίδα, όπως και κάποτε η φυσιογνωμία της Dalida. Δεν μας πάει τόσο πίσω χρονικά όσο το θέμα των γερμανικών αποζημιώσεων, άλυτο εδώ και εβδομήντα χρόνια όπως επισήμανε στην εναρκτήρια τοποθέτησή της ως Πρόεδρος της Βουλής η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ούτε έχει το ίδιο συμβολικό βάρος. Το «Parole» έχει όμως τη δική του σημειωτική.

Τα ωραία λόγια εξαντλήθηκαν στη Ρώμη και στο Παρίσι, όπου είχαμε κοινές δηλώσεις Τσίπρα με Ρέντσι και Ολάντ. Στις Βρυξέλλες όμως ο έλληνας Πρωθυπουργός τα είπε μόνος στην έξοδο. Αντιθέτως, στη Φρανκφούρτη δεν είχαμε δηλώσεις. Είχαμε ανακοινώσεις και μάλιστα νυχτερινές που επανέφεραν τη χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών σε καθεστώς ELA – δηλαδή πίσω στο 2012 με ό,τι σημαίνει αυτό. Στο Βερολίνο οι κουβέντες που ειπώθηκαν στην κοινή συνέντευξη Τύπου Σόιμπλε – Βαρουφάκη είχαν τη γεύση της πίκλας. Σε νέες δηλώσεις τους, Ολάντ και Ρέντσι φάνηκε να την ψιλοκόβουν σε ύφος «είτε είτε». Τέλος, στην Αθήνα, οι ομιλίες Τσίπρα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ και στο κυβερνητικό συμβούλιο είχαν στοιχείο πολιτικής γενναιότητας.

Λόγια λοιπόν. Λόγια αμφίσημα όπως των Γαλλοϊταλών ή σκληρά όπως των Γερμανών. Λόγια ψιθυριστά όπως των Αμερικανών. Ή λόγια καθαρά όπως του Πρωθυπουργού. Πίσω από αυτά δεν βρίσκονται τα έργα, κατά την κοινότοπη διάκριση μεταξύ λέγειν και πράττειν. Βρίσκονται οι αριθμοί. Στην αριθμητική του χρέους η ελληνική κυβέρνηση φάνηκε να υποχωρεί – κάτι που ίσως δεν συνιστά την καλύτερη διαπραγματευτική τακτική. Στα υπόλοιπα νούμερα δεν υποχωρούν προς το παρόν οι ξένοι. Ερώτημα: ο χώρος που είχε ο Τσίπρας στην Ευρώπη μεγάλωσε ή μίκρυνε τις τελευταίες ημέρες; Η εντύπωση είναι ότι η κυβέρνηση βρίσκεται σε κλοιό, με την άλλη πλευρά να δίνει συνεχή μηνύματα ότι είναι διατεθειμένη να εκβιάσει με εργαλείο τη ρευστότητα – που η ΕΚΤ την ελέγχει απόλυτα για λογαριασμό της ευρωζώνης.

Η συγκυρία θυμίζει λίγο εκείνες τις απότομες σιωπές στην όπερα που προηγούνται μιας σκηνής δραματικής κορύφωσης. Αραγε είναι αυτό που θα δούμε την εβδομάδα των αριθμών; Μέσα στις επόμενες δέκα ημέρες έχουμε δύο Eurogroup – ένα έκτακτο την Τετάρτη και ένα κανονικό την άλλη Δευτέρα – καθώς και μια Σύνοδο Κορυφής. Το σκηνικό υπάρχει – έχει στηθεί. Η κυβέρνηση θεωρεί – και έχει δίκιο – ότι το δίκιο είναι με το μέρος της. Θεωρεί επίσης ότι ένα ελληνικό μπάχαλο – μια παραλλαγή των σεναρίων της Κύπρου και της Ιρλανδίας – είναι πρόβλημα λιγότερο δικό μας και πολύ περισσότερο της Ευρώπης. Αρα θα βρεθεί συμβιβασμός. Δηλαδή θα δοθεί τουλάχιστον χρόνος. Με ποιο τρόπο θα γίνει αυτό, είναι κάτι που μένει να το δούμε. Στο μεταξύ έχουμε να παρακολουθήσουμε το «παρόλε, παρόλε» των προγραμματικών δηλώσεων – είναι ίσως οι πιο ενδιαφέρουσες από αυτές της κυβέρνησης Σημίτη το 1996, τέτοιες μέρες πάνω κάτω.