[Ιστορίες] Το παλιό λυσσάει

Λέγονται «Ντάκμα», Πύργοι της Σιωπής. Μια παράδοση 3.000 χρόνων. Πέτρινοι κυκλικοί πύργοι, με ύψος έως 5,5 μέτρα και περιφέρεια έως 90 μέτρα. Ναοί για τους νεκρούς, χτισμένοι κατά κανόνα πάνω σε λόφους ή χαμηλά βουνά. Τα άψυχα σώματα εναποθέτονταν στην επίπεδη οροφή τους, στον εξωτερικό κύκλο οι άνδρες, στον μεσαίο οι γυναίκες, στον κεντρικό τα παιδιά. Και αφήνονταν εκεί βορά για τα αρπακτικά πτηνά. Σύμφωνα με την τελετουργία του ζωροαστρισμού, με τον τρόπο αυτό διασφαλιζόταν η συνέχιση του κύκλου της ζωής· όπως επίσης ότι το πεθαμένο σώμα δεν θα μόλυνε τα ιερά στοιχεία. Οταν πια τα όρνια και ο ήλιος είχαν κάνει τη δουλειά τους, τα οστά συλλέγονταν και τοποθετούνταν εντός του Πύργου ή σε κάποιο ιδιωτικό οστεοφυλάκιο. Αρκετά Ντάκμα, ή ό,τι έχει απομείνει από αυτά, απαντούν ακόμη στην επαρχία Γιαζντ του Ιράν, στο κέντρο του ζωροαστρικού πολιτισμού. Αλλά το έθιμο έχει πλέον εκλείψει. Τη δεκαετία του 1970, καθώς η άναρχη αστική επέκταση στο Ιράν πλησίαζε απειλητικά τους αρχαίους τόπους, η τελετουργική χρήση των Πύργων της Σιωπής χαρακτηρίστηκε κίνδυνος για τη δημόσια υγεία και απαγορεύτηκε. Μόνο στην Ινδία απέμειναν κάποιοι Πάρσοι, μια κλειστή θρησκευτική κοινότητα με καταγωγή από τους αρχαίους Πέρσες ζωροάστρες, που επέμειναν σε αυτή την αρχέγονη παράδοση – αλλά τα όρνια έχουν πια σχεδόν εκλείψει και οι εναλλακτικές αποδείχθηκαν άγονες.

Ο κόσμος αλλάζει και το παλιό, όσο κι αν αντιστέκεται, δεν χωράει στο νέο. Το 2006, λίγους μήνες μετά την πρώτη δημοσίευση σκίτσων του Μωάμεθ στη δανική εφημερίδα Γίλαντς Πόστεν, η ιρανική εφημερίδα Χαμσάχρι είχε προκηρύξει ως αντίποινα έναν διαγωνισμό γελοιογραφιών με θέμα το Ολοκαύτωμα. Μόλις πρόσφατα, λίγες εβδομάδες μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo στο Παρίσι και τη δημοσίευση νέων σκίτσων του Μωάμεθ στο «τεύχος των επιζώντων», το Σπίτι της Καρικατούρας και το Πολιτιστικό Κέντρο Σαρσεσμέχ του Ιράν προκήρυξαν ως αντίποινα νέο διαγωνισμό γελοιογραφιών με το ίδιο θέμα – το Ολοκαύτωμα. Ο Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ δεν υπάρχει πια πολιτικά. Τη θέση του έχει πάρει ένας μετριοπαθής ιερωμένος, ο Χασάν Ροχανί. Κάθε λίγο και λιγάκι, κάποιο νέο έρχεται να επιβεβαιώσει ότι το παλιό στο Ιράν δίνει ακόμη λυσσαλέα μάχη. Στο τέλος του δρόμου, όμως, νομοτελειακά, οι Πύργοι της Σιωπής θα δικαιώσουν το όνομά τους.