[Εισαγωγικά] Ζητήματα αισθητικής

Ποιο είναι το αληθινό πρόσωπο του ΣΥΡΙΖΑ; Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς ή η Ραχήλ Μακρή; Αμφότεροι ξεχωρίζουν ως επιλογές της τελευταίας στιγμής – και δεν χρειάζονται συστάσεις. Αμφότεροι ενσαρκώνουν άλλη αντίληψη για την αισθητική και την πολιτική – ας μην πούμε για την πολιτική ηθική που ίσως θα ήταν το πιο ταιριαστό.

QQQ

Ο Τσουκαλάς, χωρίς αμφιβολία, νομιμοποιεί τον ΣΥΡΙΖΑ. Φυσιογνωμία με διαχρονική διαδρομή, είναι εκφραστής μιας σκεπτόμενης προοδευτικής Αριστεράς που πέρασε μέσα από σαράντα κύματα από το Παρίσι του ’60 και τη χούντα ώς τις διακυμάνσεις της Μεταπολίτευσης. Ο Τσουκαλάς είναι, πέρα από την πανεπιστημιακή του στράτευση και πάνω απ’ όλα, ένας διανοούμενος. Εχει επίσης – χωρίς να μπει κανείς σε βιογραφικές λεπτομέρειες – φανεί εκλεκτικός στην εμπλοκή του στην πολιτική. Παλαιότερα είχε βρεθεί κοντά στον Κώστα Σημίτη που πλαισιώθηκε – όχι διαχειριστικά, περισσότερο με την έννοια της μακρόθεν θεωρητικής υποστήριξης – από μια ομάδα στοχαστών και πανεπιστημιακών αιχμής – τέτοια περίπτωση ήταν και ο Νίκος Μουζέλης – στην παροδική φάση που η προσπάθεια για εκσυγχρονισμό βρήκε στον ήλιο μοίρα. Μέχρι να ξανασυννεφιάσει. Αν ο Τσουκαλάς μπαρκάρει στον ΣΥΡΙΖΑ, σε μια ταραγμένη εποχή όπου κάθε προορισμός είναι επισφαλής, είναι γιατί προφανώς αισθάνεται ότι πρέπει να είναι παρών σε ένα εγχείρημα κυβερνώσας Αριστεράς.

QQQ

Εντάξει – είναι μια στάσις, νιώθεται. Η Ραχήλ όμως; Η ίδια λογικό να θέλει να πάει στον ΣΥΡΙΖΑ. Από τα κάγκελα της ΕΡΤ κρατάει αυτή η ιστορία – και ο Θεός να βάλει το χέρι του να μη συνεχιστεί μετεκλογικά σε τίποτε κάγκελα έξω από την Τράπεζα της Ελλάδος. Διανοούμενη η Μακρή, βεβαίως, δεν είναι. Είναι – με την άδεια του Διονύση Σαββόπουλου – ο «πονηρός πολιτευτής» της εποχής του Μνημονίου. Από το κόμμα-αλαλούμ του Πάνου Καμμένου και το σκληρό ακροδεξιό περιθώριο όπου δεν υπάρχει ούτε όριο ούτε αίσθηση κοινοβουλευτισμού, η Μακρή μεταπηδά κι αυτή στην κυβερνώσα Αριστερά. Πριν περάσουν μερικά 24ωρα η – Θεός φυλάξοι – νεο-Πασιονάρια του Βορρά άρχισε να κόβει χρήμα. Αναμενόμενο σε ό,τι αφορά την ίδια. Ανησυχητικό σε σχέση με τη συγκρότηση ενός τυχοδιωκτικού στρατού ατάκτων που ετοιμάζεται να μπει στη νέα Βουλή ως, αν όχι πλειοψηφούσα πάντως πρώτη, δύναμη. Φυσικά, πριν πάει η Μακρή στον ΣΥΡΙΖΑ, είχε ανοίξει παρτίδες ο ίδιος ο Τσίπρας με τον Καμμένο. Αρα το περιβάλλον υπήρχε. Μένει να φανεί αν το τηλεοπτικό σποτάκι των ΑΝΕΛ με το τρενάκι του Αλέξη συνιστά αληθινή ρήξη ή αποτελεί ξεκάρφωμα σε αυτή την κωμωδία εκλογών που παρακολουθούμε.

QQQ

Φυσικά, οι εκλεκτικές συναντήσεις των κόκκινων και των καφέ – δηλαδή των πιο σοφτ ακροδεξιών, όχι των μελανοχιτώνων τύπου Χρυσής Αυγής – έχουν αναλυθεί σε άλλες χώρες. Ωραίες προσεγγίσεις έχει κάνει ένας άλλος διανοούμενος, ο Πασκάλ Μπρικνέρ για το πώς στη Γαλλία η ρητορική της Αριστεράς, στο περιβάλλον της κρίσης, άνοιξε τον δρόμο στη Μαρίν Λεπέν που οικειοποιήθηκε κλασικές κόκκινες ατζέντες. Αρα τίποτε το εντελώς καινούργιο εδώ. Μένει να φανεί πώς θα συνυπάρξουν Ραχήλ και Τσουκαλάς στα έδρανα της Βουλής. Η πρώτη έχει τουλάχιστον το πλεονέκτημα ότι γνωρίζει – φευ – τον χώρο.