Πρώτο μάθημα, δεύτερο μάθημα

Το πρώτο μάθημα που σου δίνει το τρέξιμο είναι ότι μπορείς να κάνεις πολλά, πάρα πολλά. Το δεύτερο μάθημα που σου δίνει είναι ότι δεν μπορείς να κάνεις τα πάντα. Εκεί κοντοστέκεσαι και αναμετριέσαι με τον εαυτό σου. Και μαθαίνεις να αρκείσαι σε αυτά που έχεις.

Δεν ήταν δύσκολο να μπει στη ζωή μου το τρέξιμο. Σαν να ήταν όλα έτοιμα και περίμεναν την προσθήκη αυτή. Στα 40 μου, με καμία αθλητική προϋπηρεσία και με έντονη τη διάθεση για αλλαγή, ξεκίνησα δειλά δειλά τα πρώτα βήματα από περιέργεια και ύστερα από μια κουβέντα που είχα με έναν φίλο μου που έτρεχε παλιά. Δεν υπήρχε επιστροφή μετά το πρώτο βήμα. Γρήγορα ήρθε μια θεαματική βελτίωση στη φυσική μου κατάσταση, στις επιδόσεις, στη συνέπεια που απέκτησα στις προπονήσεις μου. Βελτιώθηκαν ο ρουχισμός και ο εξοπλισμός μου.

Οι πρώτοι αγώνες ήταν μια μεγάλη έκπληξη: μπορούσα να τρέξω μεγάλες αποστάσεις και να βελτιώνομαι πάνω σε αυτό. Ποτέ δεν είχα πιστέψει ότι θα έχω δύναμη, θέληση και αντοχή να γίνω κάτι τόσο απαιτητικό όσο είναι ένας δρομέας. Εκανα λάθος. Φυσικά και μπορούσα. Και εγώ και ο καθένας. Ο ενθουσιασμός ήταν απίθανος τα χρόνια αυτά. Αρχισα να δοκιμάζω τον εαυτό μου. Ετρεχα γρήγορα. Ετρεχα πολύ. Και έτρεχα και σε βουνά. Τελείωσα μαραθωνίους και είδα τους στόχους που έβαζα να πέφτουν. Είδα τον εαυτό μου να πιστεύει και να τα καταφέρνει. Το μάθημα που πήρα τότε ήταν ότι μπορώ!

Υστερα από κάποια χρόνια σαν να γύρισε ένας διακόπτης. Αν και φρόντιζα οι στόχοι που έβαζα να είναι ρεαλιστικοί και στο πλαίσιο της ηλικίας και της φύσης μου, άρχισαν οι αποτυχίες. Γρήγορα διαπίστωσα ότι είχα χάσει την όρεξή μου να τρέχω. Ετσι άρχισαν να γίνονται αγγαρεία οι προπονήσεις. Αρχισα να ξεκόβω από δρομικές παρέες. Αρχισα να ανησυχώ για τον χρόνο που αφιερώνω σε άλλα πράγματα. Συνέχισα να τρέχω πιο ασυντόνιστα και λιγότερο συστηματικά. Και ήρθαν και οι τραυματισμοί. Τα προγράμματα άρχισαν να μη βγαίνουν και οι αγώνες έγιναν βραχνάς. Τον Νοέμβριο που μας πέρασε στάθηκα στην εκκίνηση του Μαραθωνίου της Αθήνας, απροπόνητος και τραυματίας. Ακόμα δεν μπορώ να εξηγήσω γιατί πήγα στον αγώνα αυτόν. Η προδιαγεγραμμένη αποτυχία ήταν εκεί. Τερμάτισα μεν, αλλά δεν χάρηκα τον αγώνα αφού περπατούσα σε μεγάλο μέρος του και στο τέλος επιδείνωσα τον τραυματισμό μου.

Στέκομαι τώρα κάνοντας παύση από το τρέξιμο για ανασύνταξη δυνάμεων. Το δεύτερο μάθημα που πήρα ήταν πολύ πιο ισχυρό από το πρώτο. Το τρέξιμο είναι σημαντικό, αλλά πρέπει να βρει τον χώρο του στην ψυχή μου και στη ζωή μου, όπου υπάρχουν και άλλα, πιο σημαντικά πράγματα. Είμαι τυχερός να έχω μια δουλειά που με γεμίζει και ευτυχής να έχω μια οικογένεια που με στηρίζει. Δρομικά λοιπόν δεν μπορώ να κάνω τα πάντα. Το πιο δύσκολο στο τρέξιμο δεν είναι να βελτιώσει κανείς τις επιδόσεις, αλλά να μπορέσει να το εντάξει στη ζωή του. Και αυτός είναι ο νέος μου στόχος.