[Επιφυλλίδες] Πλατσουρίζοντας στο τέλμα

Για σχεδόν πέντε χρόνια, από τότε που επισφραγίστηκε η άτυπη χρεοκοπία της Ελλάδας, οι ελληνικές κυβερνήσεις και αντιπολιτεύσεις, όποιας σύνθεσης ή ιδεολογικού χρώματος, κατάφερναν κάτι εκπληκτικό: να υποβαθμίζουν και να περιθωριοποιούν τη συζήτηση για τις αιτίες που οδήγησαν τη χώρα στην Εντατική και για ένα σχέδιο θεραπείας αυτών των αιτιών. Ετσι, καλλιέργησαν σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού τη δοξασία ότι το υπ’ αριθμόν ένα εθνικό μας πρόβλημα είναι το Μνημόνιο, ότι όλα τα δεινά μας προέρχονται από αυτό και θα εξαφανιστούν είτε με την προσχηματική συμμόρφωση με τους όρους του, για να εξευμενιστούν οι δανειστές μας, είτε με το λεβέντικο και πανηγυρικό «σκίσιμό» του. Η τακτική αυτή είχε έναν προφανή στόχο: τη διατήρηση ή την κατάκτηση, αντίστοιχα, της εξουσίας με την αποσύνδεση της παθολογίας της κρίσης από τις πολιτικές που την προκάλεσαν και οι οποίες προορίζονταν να συνεχιστούν, είτε με συστημική βούλα είτε με αντισυστημική μάσκα, αφού μπορεί να είναι εθνικά καταστροφικές, αλλά εγγυώνται άμεσα κομματικά και ατομικά κέρδη.

Ο, τι απέκρυπτε όμως η τακτική αυτών των κομμάτων το αποκάλυψε η πρακτική τους. Δηλαδή οι έξεις και οι εξαρτήσεις τους. Πέντε χρόνια είναι πολύς χρόνος για την πολιτική ζωή μιας χώρας στην κατάσταση της Ελλάδας, οπωσδήποτε αρκετός για να ξεσκεπαστούν ψεύδη και να διαλυθούν αυταπάτες. Τόσο το κυβερνητικό στρατόπεδο όσο και η «αντιμνημονιακή» αξιωματική αντιπολίτευση αυτοπροβλήθηκαν ως σωτήρες από κάτι που η τρέχουσα, αλλά μόνιμα στατική πολιτική συμπεριφορά τους έδειχνε ολοένα καθαρότερα ότι το συντηρούσαν. Η κυβέρνηση επενδύει στον φόβο, αλλά η επένδυσή της αποδίδει όλο και λιγότερο, γιατί την υπονομεύει η αθεράπευτα μικροπολιτική νοοτροπία της. Πώς να πεισθεί κανείς ότι η χώρα κινδυνεύει, όταν τα αλισβερίσια στα κυβερνητικά κλιμάκια δίνουν εικόνα business as usual; Οταν καλά κρατούν οι διορισμοί αποτυχημένων πολιτευτών και ανίκανων κομματικών φίλων στις διοικήσεις οργανισμών με καίρια σημασία για τη λειτουργία και τα οικονομικά του κράτους ή όταν υπουργοί καταστρατηγούν ψηφισμένες μεταρρυθμίσεις, διαιωνίζοντας νοσηρές δομές, επαναφέροντας ή και επαυξάνοντας σπατάλες που μόνη λογική τους είναι η πελατειακή;

Ο ΣΥΡΙΖΑ, από τη μεριά του, φροντίζει από τώρα με ζήλο για τη δική του αυτοδιάψευση. Δεν πρόκειται εδώ για το αν είναι πειστικό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ή αν σοκάρει η τόλιος φιλοσοφία τού «χρεοκοπία, ε και;». Πρόκειται για το ότι η αυτοπροσωπογραφία του κόμματος υφίσταται τη μια ρωγμή μετά την άλλη πριν ακόμη την αγγίξει το φθοροποιό χάδι της εξουσίας. Τι δείγματα γραφής δίνει ένα κόμμα νέο και, όπως το περιγράφει ο τίτλος του, ριζοσπαστικά αριστερό, όταν υποδέχεται με ανοιχτές αγκάλες τα κατακάθια του παλαιοκομματικού κατεστημένου, όταν στηρίζει εκθύμως ό,τι έχει ξεχαρβαλώσει την παιδεία στο όνομα μιας «κινηματικής» ακινησίας, όταν φτάνει στο σημείο να γίνει απολογητής της αναξιοκρατίας και συνήγορος απατεώνων του Δημοσίου;

Είναι κοινή διαπίστωση ότι το εκλογικό σώμα οδεύει αυτή τη φορά προς τις κάλπες με αδιάγνωστη διάθεση, χωρίς πάντως τον φόβο ή την οργή του 2012, παρότι οι επερχόμενες εκλογές είναι, υποτίθεται, εξίσου κρίσιμες με τις προηγούμενες, και για τους ίδιους λόγους. Αυτή η αδιάγνωστη διάθεση δηλώνει κόπωση. Ο κόσμος δεν πιστεύει πια ούτε σε μαγικές λύσεις ούτε σε ατέρμονους, κυκλικούς ελιγμούς. Εχει κουραστεί από πέντε χρόνια πλατσούρισμα στο τέλμα, υπό τα παραγγέλματα τους ενός ή του άλλου «σωτήρα». Το ζήτημα είναι αν διακρίνει ανάμεσα στο συνονθύλευμα των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο του κάποιο ή κάποια που δεν είναι φτιαγμένα από τη συστατική ύλη του τέλματος.