[Εισαγωγικά] Χειμωνιάτικο παραμύθι

Στην ψυχανάλυση το λένε lapsus και στα καθ’ ημάς «γλώττα λανθάνουσα». Είναι όταν λες κάτι χωρίς να καταλαβαίνεις εκείνη την ώρα πόσο αλήθεια είναι αυτό που εκστομίζεις. Συνέβη με τους Χρύσανθους του Μαξίμου και τη θεωρία των άκρων. Σε αυτές τις εκλογές, αν πιστέψει κανείς τις δημοσκοπήσεις, η ΝΔ του Αντώνη Σαμαρά εμφανίζεται εγκλωβισμένη ανάμεσα στα δύο κόμματα που προσδιόρισε ως άκρα εκατέρωθεν. Τη Χρυσή Αυγή που από τη φυλακή πάει για τρίτο κόμμα με ό,τι συνεπάγεται αυτό – δηλαδή το να πάρει την τρίτη εντολή ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Και τον ΣΥΡΙΖΑ που πάει για πρωτιά. 

Να anαρωτιοταν πώς συνέβη αυτό ο Αντώνης Σαμαράς μπρος στο συρματόπλεγμα του Εβρου και να ήταν γι’ αυτό βλοσυρός στις φωτογραφίες; Ούτως ή άλλως, η κυβέρνησή του είναι η τρίτη σε μία πενταετία που παραδίδει μέσα σε λίγες ημέρες την εξουσία. Συνέβη με την κυβέρνηση Καραμανλή το 2009 και μάλιστα με τρόπο καθαρό – τις πρόωρες εκλογές. Μετά άρχισαν οι θεσμικές φιοριτούρες. Η κυβέρνηση Παπανδρέου ήθελε δημοψήφισμα και τελικώς παρέδωσε σε σχήμα συνασπισμού τριών κομμάτων με επικεφαλής έναν πρώην κεντρικό τραπεζίτη, τον Λουκά Παπαδήμο. Η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου πάλι επιτάχυνε την προεδρική εκλογή για να οδηγηθεί πρωτοχρονιάτικα σε πρόωρες εκλογές. Η πλειονότητα των πολιτών δεν τις ήθελε και αυτό δεν είναι άσχετο με το γεγονός ότι η ΝΔ δεν μπορεί να βρει ρυθμό. Ενώ το ΠΑΣΟΚ δεν βρήκε τρόπο να ανακόψει τον Γιώργο Παπανδρέου που έκανε δικό του κόμμα σε μια διάσπαση με σιγαστήρα. 

Πού πάμε από εδώ; Εξαρτάται. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιάσει αυτοδυναμία η νίκη του μπορεί να αποδειχθεί στιγμιαίος θρίαμβος. Ιδίως αν δεν μπουν στη Βουλή ούτε ο Πάνος Καμμένος – παρτενέρ επιλογής της Κουμουνδούρου στους παράξενους πολιτικούς καιρούς που ζούμε – ούτε ο Παπανδρέου που φαίνεται πιο διαλλακτικός με τον ΣΥΡΙΖΑ. Η πολιτική λογική λέει ότι το ΠΑΣΟΚ και Το Ποτάμι θα δώσουν ψήφο ανοχής στον ΣΥΡΙΖΑ που, ως κυβέρνηση μειοψηφίας, θα πρέπει να βρει άκρη με τους διάφορους Τόμσεν. Ολα αυτά ενώ θα έχει εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και, προηγουμένως, Πρόεδρος της Βουλής. Χωρίς όμως απόλυτη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και με προβληματική αριθμητική, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα μπορεί να εκλέξει Πρόεδρο ούτε με 180 ούτε, μόνος του, με 151. Το δίλημμα θα είναι μεταξύ συμβιβασμού σε κάποιο πρόσωπο ή εκλογής αριστερού Προέδρου με 120 βουλευτές. Δυσκολότερος θα είναι ο συμβιβασμός με τους ξένους. Ο ΣΥΡΙΖΑ ελπίζει στην ΕΚΤ όπως πριν από αυτόν η κυβέρνηση Σαμαρά – Βενιζέλου στον Γιούνκερ – που θα μάζευε το δίπολο Σόιμπλε/ΔΝΤ – και ακόμη πιο πριν η κυβέρνηση Παπανδρέου στον «Ντομινίκ» [Στρος-Καν]. Το παρελθόν δεν δικαιολογεί αισιοδοξία. Αν δεν υπάρξουν δεύτερες σκέψεις – με ή χωρίς δημοψήφισμα –  σε σχέση με τη γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ έναντι της τρόικας, τότε υπάρχουν και οι δεύτερες κάλπες.

Θα μπορούσαν οι δεύτερες εκλογές να δικαιώσουν τη στρατηγική Σαμαρά; Είναι πιθανό αν η ΝΔ πιάσει 30% – οπότε δεν θα μπορεί κανείς να του πει τίποτα – και η χώρα περάσει μετεκλογικά μια περίοδο πολιτικο-οικονομικής αβεβαιότητας. Ας μην πούμε αστάθειας για να μη θεωρηθεί ότι κινδυνολογούμε. Το σενάριο της διπλής κάλπης εξηγεί γιατί κάποιοι Ευρωπαίοι  μιλούν για σύντομο επεισόδιο αριστερής διακυβέρνησης στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας. Από την άλλη, το γαρ πολύ της εξουσίας, γεννά ρεαλισμό – θα μπορούσε να ισχύει και στην Αριστερά.