[Ιστορίες] Πάμε πίσω τώρα

Πολύ πίσω. Είναι 1.40 π.μ., 1 Νοεμβρίου 1970. Η ντισκοτέκ 5-7, που βρίσκεται πάνω στην εθνική οδό 520, κοντά στο Σεν Λοράν-ντι-Πον, στη Νοτιοανατολική Γαλλία, είναι γεμάτη νέους που διασκεδάζουν. Κάπου 180 άνθρωποι, σχεδόν όλοι κάτω των 26 χρόνων. Ξεσπάει πυρκαγιά. Η φωτιά εξαπλώνεται γρήγορα – ο διάκοσμος είναι φτιαγμένος από πεπιεσμένο χαρτόνι και πολυουρεθάνη. Οι έξοδοι κινδύνου είναι σφραγισμένες για την αποφυγή τζαμπατζήδων. Οι θαμώνες επιχειρούν να βγουν από τα τουρνικέ της εισόδου, που γυρίζουν μόνο προς τη μία πλευρά. Καμιά 30αριά άτομα προλαβαίνουν. Το γύρισμα του αέρα όμως δημιουργεί μια πύρινη μπάλα που καταπίνει όλο τον χώρο.

Τηλέφωνο δεν υπάρχει στην ντισκοτέκ, ένας από τους υπεύθυνους λοιπόν, ο Ζιλμπέρ Μπα, τρέχει με το αυτοκίνητο στο Σεν Λοράν-ντι-Πον για να ειδοποιήσει. Μέχρι να επιστρέψει, μαζί με την Πυροσβεστική, είναι πλέον αργά: 146 νέοι άνθρωποι έχουν ήδη πεθάνει από ασφυξία ή έχουν καεί ζωντανοί.

Ο Τύπος της εποχής πριμοδοτεί τη μακάβρια πλευρά του πράγματος, μοιάζει να ενδιαφέρεται περισσότερο για το θέαμα παρά για την ενημέρωση. Χρησιμοποιεί ομόφωνα, αναφερόμενος στο συμβάν, τον όρο «bal tragique». Ξανά και ξανά: ο «τραγικός χορός».

Οκτώ ημέρες αργότερα, στις 9 Νοεμβρίου 1970, ο στρατηγός Ντε Γκολ πεθαίνει ξαφνικά στο σπίτι του, στο Κολομπέ-λε-Ντεζ-Εγκλίζ, όπου έχει αποσυρθεί ύστερα από το «όχι» των Γάλλων στο δημοψήφισμα για τη μεταρρύθμιση της Γερουσίας και των τοπικών κυβερνήσεων, τον Απρίλιο. Ακόμη επτά ημέρες μετά, τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 1970, το εβδομαδιαίο σατιρικό περιοδικό «L’hebdo Hara-Kiri», το «παιδί» του Φρανσουά Καβανά και του «καθηγητή Σορόν», άλλως Ζορζ Μπερνιέ, κυκλοφορεί με τον εξής αναιδή, θρασύ, απίστευτο τίτλο: «Τραγικός χορός στο Κολομπέ: 1 νεκρός».

Αυτό θα είναι και το τελευταίο του τεύχος. Την επόμενη ημέρα κιόλας το υπουργείο Εσωτερικών απαγορεύει την κυκλοφορία του. Κάποιοι λένε πως ήταν προσωπική απόφαση του υπουργού Ρεμόν Μαρσελέν. Και άλλοι πως η διαδικασία της απαγόρευσης του «L’hebdo Hara-Kiri» είχε στην πραγματικότητα ξεκινήσει από καιρό – δεν ήταν δα αυτό το πρώτο του «ολίσθημα». Οπως και να έχει, μία εβδομάδα μετά γεννιέται στη θέση του το «Charlie Hebdo». Με το εξής σύνθημα: «Το “L’hebdo Hara-Kiri” είναι νεκρό. Διαβάστε το “Charlie Hebdo”, το περιοδικό που επωφελείται της δυστυχίας των άλλων». Πώς το είχε πει ο Σαρμπ; «Ενα παιδί του Μάη του ’68, της ελευθερίας, της αυθάδειας».

Αυτή ήταν η αρχή. Είχα ανάγκη να θυμηθώ την αρχή.