[Εισαγωγικά] Ελλάδα 2015 μ.Χ.

ΣΚΕΨΕΙΣ σαν μαύρα σύννεφα. Και απρόσμενα θερμές ευχές για καλή χρονιά στην καθημερινότητά μας από άγνωστους ανθρώπους. Ελλάδα 2015 μ.Χ., μια χώρα βαθιά ανήσυχη.

Τι είναι όμως αυτό που προκαλεί την ανησυχία; Οι κυβερνώντες έως την 29η Δεκεμβρίου θα ήθελαν παράγων ανησυχίας να είναι η έλευση του ΣΥΡΙΖΑ. Πράγματι, εν σχέσει προς την ύλη του Μνημονίου, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να είναι φτιαγμένος από αντιύλη. Η μείξη ύλης και αντιύλης παράγει εκμηδενισμό. Αρα, πιστεύουν τα επιτελεία του Μαξίμου, η κοινωνία φοβάται και θα φοβηθεί περισσότερο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Πιθανό. Αλλωστε, ο Τσίπρας δεν κάνει καμία προσπάθεια να αλλάξει θέσεις ή τόνο – και γιατί να το κάνει αφού δύο χρόνια τώρα του βγήκε πολιτικά. Καβάλα είναι στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ, όλες οι συζητήσεις επικεντρώνονται στο αν μπορεί να αναστραφεί η διαφορά, την οποία ουδείς αρνείται. Ακόμη περισσότερο: στην Κουμουνδούρου δεν νοιάζονται αν είναι απρόβλεπτοι, όπως αποδεικνύει η τύχη του Κουβέλη. Ενώ δεν υπάρχει – και δεν μπορεί να υπάρξει σε ένα κόμμα που λειτουργεί ως μεξικανικός στρατός – κεντρικός έλεγχος σε δηλώσεις τύπου Τόλιου.

Αν η συλλογιστική που θέλει την ανησυχία ως αντίδοτο στον ΣΥΡΙΖΑ έχει κάποια βάση, θα φανεί στην κάλπη σε είκοσι ημέρες. Αλλά η ανησυχία μπορεί να είναι πιο δομική. Μπορεί να έχει να κάνει, ας πούμε, με το πού πάμε ως χώρα πέντε χρόνια μετά το 2010. Ο Αντώνης Σαμαράς θα μας έβγαζε από το Μνημόνιο – αντ’ αυτού, κινδυνεύει να βγει από το Μέγαρο Μαξίμου. Και εκεί που θα βγαίναμε ξανά στις αγορές, κινδυνεύουμε να βγούμε ξανά από το ευρώ. Δεν πάμε πουθενά. Η πολιτική της κυβέρνησης τους τελευταίους έξι μήνες θα μπορούσε να συνοψίζεται στην εξίσωση: υπερφορολόγηση + φτωχοποίηση = ανάκαμψη. Συγγνώμη, αλλά δεν βγάζει νόημα. Ή, μάλλον, βγάζει τη διαφορά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις. Η διαφορά είναι υπαρκτή και δεν πρέπει να συγχέεται με τις οπορτουνιστικές συμπεριφορές κοινοβουλευτικών μονάδων ή μικροομάδων ατάκτων ή μικρών κομμάτων κατά την προεδρική εκλογή. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ κινδυνεύουν να μάθουν με τον πιο σκληρό τρόπο ότι η ανάδειξη του – ούτως ή άλλως διακοσμητικού – ανώτατου άρχοντος είναι άσχετη με το πολιτικό γίγνεσθαι στη βάση.

Εντάξει – οι πολίτες δεν ήθελαν εκλογές. Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι δεν θα πάνε τώρα να ψηφίσουν. Εντάξει – αυτά που λέει ο ΣΥΡΙΖΑ δεν περνάνε στην Ευρώπη. Αλλά και αυτά που μας βάζει η Ευρώπη να κάνουμε – ή, για να είμαστε δίκαιοι, ο τρόπος που τα έχουν εφαρμόσει επιλεκτικά οι κυβερνήσεις των τελευταίων πέντε ετών – δεν μας επιτρέπουν να περάσουμε την οικονομική έρημο. Τελικά, όλα αυτά – και ίσως είναι αυτό το περίγραμμα της ανησυχίας – αποδίδουν μια γενικευμένη κρίση πολιτικής εκπροσώπησης που θα έρθει ως επιστέγασμα της ανάλωσης των πολιτικών δυνάμεων. Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι άλλωστε το τελευταίο κόμμα που επείγεται να βουτήξει στην κρεατομηχανή της σχέσης με τους δανειστές – γιατί αυτό είναι πλέον η εξουσία.

Καλή χρονιά – με αισιοδοξία! Στο κάτω κάτω, ο χρόνος κινείται έστω και αν αυτό δεν γίνεται άμεσα αντιληπτό σε όσους τον βιώνουν. Οπως αρέσκεται να λέει ένας φίλος, «από το 1897 έως το 1909 πέρασαν δώδεκα χρόνια». Ας ελπίσουμε ότι αυτή τη φορά θα είναι λιγότερα. Ούτως ή άλλως πάμε για πολιτική ανασύνθεση.