[Εισαγωγικά] Αλκυονίδες ημέρες

ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΔΥΟ ώρες πριν από τον τρίτο γύρο μιας προεδρικής εκλογής που κανείς δεν περίμενε να γίνει μέσα στις γιορτές, μένει να αποδειχθεί αν θα ισχύσει ο κανόνας που λέει ότι η πολιτική τιμωρεί τις απότομες εμπνεύσεις. Γιατί να μην εξαντλήσεις τα περιθώρια για κάτι που δεν το έχεις σίγουρο; Δεν είναι, άλλωστε, λίγοι αυτοί που, στη ΝΔ ή στο ΠΑΣΟΚ, επιμένουν ότι «αν είχαμε περισσότερο χρόνο θα είχαμε περισσότερες πιθανότητες να ψήσουμε αυτούς που μας έλειπαν για να πιάσουμε τους 180». Ειρωνεία: οι κατ’ ιδίαν παραπονούμενοι είναι όλοι έμπειροι και όλοι αμέτοχοι των προσπαθειών των τελευταίων δέκα ημερών. Είναι όλοι επίσης βέβαιοι ότι «πάμε 100% για κάλπες».

Περιμένοντας τη μεγάλη ανατροπή – δηλαδή το να εμφανιστούν 12 ψήφοι μέσα από το δάσος ανεξαρτήτων, ΑΝΕΛ και ΔΗΜΑΡ – οδεύουμε ολοταχώς προς τις εκλογές που κανείς δεν ήθελε. Ή μάλλον κανείς εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ. Η αξιωματική αντιπολίτευση καίγεται για εκλογές, παρά τα όσα εικάζονται από τους εγχώριους κρεμλινολόγους – δηλαδή αυτούς που κοιτούν την Κουμουνδούρου απέξω. Ολοι οι άλλοι όμως – από Βερολίνο, Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη μέχρι ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, αγορές και νοικοκυρές! – βλέπουν τις κάλπες ως εφιάλτη. Και μέχρι την τελευταία στιγμή θα ήθελαν να πιστέψουν ότι «κάτι θα γίνει» και Πρόεδρος θα εκλεγεί.

Από την άποψη αυτή, η συννεφιασμένη Δευτέρα 29 Δεκεμβρίου θα σημάνει το τέλος των ψευδαισθήσεων και θα προκαλέσει σοκ. Θα επηρεάσει το σοκ αυτό – και πώς; – τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος; Δεν είναι βέβαιο. Υποτίθεται ότι το σοκ των πρόωρων εκλογών – και η θρυλούμενη διακινδύνευση της οικονομίας – θα λογίκευε τους βουλευτές. Ηταν στοιχείο του προεδρικού αιφνιδιασμού που αποφάσισαν Σαμαράς και Βενιζέλος. Με ορατό όμως το αδιέξοδο του τρίτου γύρου της Προεδρικής δεν φαίνεται να λειτούργησε το σχήμα: «ο φόβος φυλάει τα έρημα» του κοινοβουλευτισμού. Αν Ανδρουλάκης και Πολύδωρας – βρυχώμενοι λέοντες ή μύες, διαλέγετε και παίρνετε, του δικομματισμού – δεν έχουν «μασήσει», τι να πει κανείς για τους πρώτους – ή έσχατους – τυχόντες μιας Βουλής ατάκτων από τους οποίους εξαρτάται πλέον ο τρίτος γύρος; Ολα αυτά ενώ για τους περισσότερους βουλευτές οι πρόωρες εκλογές ισοδυναμούν με αυτοκατάργηση.

Παραλογισμός, φαταλισμός, κόπωση – ή κακός κυβερνητικός χειρισμός; Αδιάφορο. Οπως είναι και αμφίβολο αν η συμπολίτευση θα μπορέσει να ανασυνταχθεί τις επόμενες εβδομάδες εφόσον πάει με τέτοιους όρους σε εκλογική αναμέτρηση. Από τον Σιράκ του 1997 ώς τον Καραμανλή του 2009 καμία κυβέρνηση που πήγε σε πρόωρες κάλπες σε περιβάλλον λιτότητας – πόσω μάλλον γενικευμένης φτωχοποίησης – δεν είδε καμία προκοπή. Ή μάλλον αυτό που είδε ήταν την κοινωνία συντεταγμένη απέναντί της να επιβεβαιώνει τον κανόνα που θέλει τους πολίτες να καταψηφίζουν – και όχι να ψηφίζουν – στις εκλογές. Κάπως έτσι, οι ξένες πρωτεύουσες ετοιμάζονται διακριτικά για αυτό που ήδη αποκαλείται «το αριστερό επεισόδιο διακυβέρνησης στην Ιστορία της Ελλάδας». Αν αυτό όντως προκύψει τις αλκυονίδες ημέρες του 2015 – γιατί τότε πέφτουν οι πρόωρες κάλπες – τότε η χώρα θα βρεθεί ξανά ακριβώς εκεί όπου ήταν τον Δεκέμβριο. Στο αδιέξοδο της διαπραγμάτευσης με την τρόικα. Στο ίδιο σημείο θα βρεθεί και η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου αν – θαύμα, θαύμα! – εκλεγεί τη Δευτέρα ο Σταύρος Δήμας!