Μπορεί κανείς να αναγνωρίσει πολλά θετικά στον ΣΥΡΙΖΑ, όπως και να του καταλογίσει πολλά αρνητικά. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατάφερε, για παράδειγμα, να αναδείξει την ανάγκη να προστατευθούν τα αδύναμα και ευάλωτα στρώματα της κοινωνίας από τις συνέπειες της βίαιης δημοσιονομικής πειθαρχίας. Ασκησε επίσης πίεση για να γίνει πιο δίκαιο το φορολογικό σύστημα και να καταπολεμηθεί η διαφθορά. Από την άλλη πλευρά, η επιπολαιότητα, η υποκρισία και η διγλωσσία του – αποτέλεσμα, σε μεγάλο βαθμό, του τρόπου με τον οποίο ιδρύθηκε και αναπτύχθηκε – προκαλούν ανησυχία και φόβο, τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Αλλά αυτό συμβαίνει συχνά με τα κόμματα που διεκδικούν με αξιώσεις την εξουσία και προσπαθούν να διευρύνουν το ακροατήριό τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι έτσι από πολλές πλευρές ένα συνηθισμένο κόμμα που παίζει το παιχνίδι με τους κανόνες του. Και το παιχνίδι δεν είναι πάντα καθαρό, ας μην αυταπατόμαστε. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν όρια. Η διαστρέβλωση της αλήθειας, για παράδειγμα, είναι αφόρητη. Ηγετικά στελέχη του κόμματος επαναλάμβαναν για μήνες το παραμύθι ότι την Ουκρανία την κυβερνούν ακροδεξιοί και η Ευρώπη τούς υποστηρίζει. Η κυβέρνηση του Κιέβου προσπαθούσε να σώσει τη χώρα κι εκείνος – ο αρχηγός της Ευρωπαϊκής Αριστεράς! – αναπαρήγε την προπαγάνδα του Κρεμλίνου.
Η τακτική αυτή φθάνει στο αποκορύφωμά της με τη στάση της αξιωματικής αντιπολίτευσης απέναντι στις πνιγηρές υποθέσεις των τελευταίων ημερών. Από τους Ανεξάρτητους Ελληνες δεν περιμένει κανείς τίποτα – ή μάλλον περιμένει τα πάντα, προκειμένου να διασώσουν την κοινοβουλευτική τους παρουσία. Ενα κόμμα που θέλει να κυβερνήσει τη χώρα, όμως, οφείλει αν μη τι άλλο να κρατά αποστάσεις από εξωφρενικές καταγγελίες. Ο ΣΥΡΙΖΑ αφού άνοιξε ο ίδιος το θέμα του χρηματισμού των βουλευτών ασκώντας προληπτική τρομοκρατία, στη συνέχεια σπεύδει να θεωρήσει οποιαδήποτε καταγγελία γίνεται ως «αποκάλυψη» που επιβεβαιώνει τις υποψίες του. Ο αρχηγός του αρνείται να κάνει ακόμη και το αυτονόητο, να διαχωρίσει τη θέση του απ’ όσους εκτοξεύουν λάσπη εναντίον βουλευτών.
Είναι προφανές γιατί το κάνει. Αλλά αυτό δεν μειώνει τις σοβαρές του ευθύνες.