[Στίγμες] Η κόλαση ποτέ δεν είναι πολύ μακριά

Κάθε φορά που ακούει το ελικόπτερο, η Ουμ Αμπντού σηκώνεται, παίρνει την ιατρική της τσάντα και τρέχει στους δρόμους του παλιού Χαλεπιού προς το μοναδικό νοσοκομείο που ακόμη λειτουργεί. Εχει γίνει πλέον ρουτίνα. Τον ήχο του ελικοπτέρου ακολουθεί μια έκρηξη και μετά οι τραυματίες αρχίζουν να καταφθάνουν στο νοσοκομείο. Οχι ότι εκεί είναι κάποιος ασφαλής. Τα περισσότερα κτίρια γύρω είναι ισοπεδωμένα από τις βόμβες των κυβερνητικών στρατευμάτων. «Η κόλαση δεν είναι ποτέ πολύ μακριά» λέει – εκείνη μαζί με άλλους τρεις εξουθενωμένους νεαρούς γιατρούς είναι οι μοναδικοί που έχουν απομείνει για να φροντίσουν τους πληγωμένους στο Χαλέπι.

Η Ουμ ζει σε ένα μικρό διαμέρισμα με τα τρία παιδιά που της έχουν απομείνει. Ξεχωρίζει και για άλλον έναν λόγο: το πιστόλι που έχει πάντα στη μέση της όταν βάζει γάζες ή κάνει ράμματα, χρησιμοποιώντας τις δεξιότητες που είχε πριν από τον πόλεμο ως ράφτρα νυφικών. «Η απονομή δικαιοσύνης γι’ αυτόν τον πόλεμο έχει γίνει η προσωπική μου τζιχάντ» λέει. Οποιος παραμένει στην ανατολική πλευρά αυτής της κατεστραμμένης πόλης έχει κάποια ιστορία απώλειας να διηγηθεί. Και οι περισσότεροι, όπως η 40χρονη Ουμ, έχουν βρει τρόπους να επιβιώσουν σε ένα μέρος στο οποίο η ζωή κρέμεται διαρκώς από μια κλωστή.

Ενας από τους γιους της Ουμ, ο Γιούσεφ, σκοτώθηκε από βόμβα πριν από τρεις μήνες ενώ ταξίδευε με πούλμαν. Από την επίθεση έχασαν τη ζωή τους 35 άτομα. «Ηταν η χειρότερη ημέρα» θυμάται η γυναίκα, καθισμένη στο σπίτι της. Ο άλλος της γιος, ο Αμπντουλάχ, λέει: «Μοιραζόμασταν το ίδιο κρεβάτι επί 17 χρόνια. Κάναμε τα πάντα μαζί: παίζαμε, ονειρευόμασταν, μεγαλώναμε. Τώρα έφυγε».

Στις αρχές του πολέμου, δηλαδή πριν από τρία χρόνια και 200.000 νεκρούς, ο σύζυγος της Ουμ σκοτώθηκε από έναν ελεύθερο σκοπευτή. Πριν από 18 μήνες, παραλίγο να σκοτωθεί καθώς προσπαθούσε να βοηθήσει έναν τραυματία. Σφαίρες πέρασαν ξυστά από το μάγουλο και τον μηρό της. Ομως εκείνη συνεχίζει – «κανένας δεν ρισκάρει τόσο όσο εκείνη για να σώσει ζωές» λένε οι γιατροί.

Η Συρία έχει φύγει από τα πρωτοσέλιδα του διεθνούς Τύπου εδώ και καιρό. Και όμως οι σφαγές συνεχίζονται, όπως και η δουλειά εκείνων που προσπαθούν να σώσουν ανθρώπους με μηδαμινά μέσα. Στο νοσοκομείο στο Χαλέπι ο χειρουργός δείχνει έναν νεαρό που έφθασε με σφαίρα στο κεφάλι πριν από μία εβδομάδα. «Μπορεί να μιλήσει τώρα» λέει γεμάτος περηφάνια.

Στο Χαλέπι πέφτουν βόμβες πολλές φορές την ημέρα. Η πόλη – από τις παλαιότερες στον κόσμο – είναι διαλυμένη. Μα γιατί μένουν οι άνθρωποι εκεί; «Εδώ γεννηθήκαμε και εδώ θα πεθάνουμε» λέει η Ουμ. «Απλώς προσπαθούμε κάθε μέρα να κρατήσουμε την κόλαση λίγο μακριά».