[Διαστάσεις] Την αγάπη θυμόμαστε

Να το πάρουμε πάλι από την αρχή. Μπορείς να είσαι και «με τον Ρωμανό» (τον γιο, όχι τον πατέρα) και με τον Μαραβέγια; Ναι, μπορείς.

 Είσαι «με τον Ρωμανό» επειδή θεωρείς αδιανόητο να πεθάνει για οποιονδήποτε λόγο ένας άνθρωπος, νέος ή λιγότερο νέος, από απεργία πείνας. Δεν το επιτρέπει το αξιακό σου σύστημα. Δεν θέλεις να γίνει η χώρα σου η Βρετανία της Θάτσερ. Οταν έχεις λοιπόν μπροστά σου το φάσμα του θανάτου, κάνεις ένα βήμα πίσω. Ή πολλά βήματα πίσω. Διαφωνείς «κάθετα και οριζόντια» με τις εγκληματικές πράξεις του απεργού, όπως αναφέρουν στο κείμενό τους 78 απόφοιτοι της Σχολής Μωραΐτη. Η πολιτική του στάση και τακτική σε βρίσκουν ολοκληρωτικά αντίθετο. Αλλά δεν δικάζεις τις προθέσεις του, ούτε τις ιδέες του. Απαιτείς έτσι από το οργανωμένο και μη εκδικητικό κράτος να του εξασφαλίσει πρόσβαση στην εκπαίδευση χωρίς να υπάρχει κίνδυνος να αποδράσει.

Είσαι με τον Μαραβέγια για τον ίδιο ακριβώς λόγο: επειδή αγαπάς τη ζωή και θέλεις να την υπερασπιστείς με κάθε τρόπο. Η φράση «Θέλω να βγω με το κορίτσι μου σήμερα που ‘ναι Κυριακή, να το φιλήσω σε παγκάκι» θα μπορούσε να είναι ένα ανατρεπτικό σύνθημα σε τοίχο των Εξαρχείων. Ή σε πανό  διαδήλωσης κατά της λιτότητας.

Ενας από τους καλύτερους και πιο ευαίσθητους αρθρογράφους του διεθνούς Τύπου, ο Ρότζερ Κόεν των «Νιου Γιορκ Τάιμς», δημοσίευσε χθες, αντί άρθρου, ένα ποίημα. Το τιτλοφόρησε «Annus Mirabilis 2014» στη μνήμη του Φίλιπ Λάρκιν. Αφού αναφέρεται στη φρίκη της Συρίας, τον κυνισμό του Πούτιν, την αδυναμία της Αμερικής και τις εμμονές της Ευρώπης, μας απευθύνει μια έκκληση: «Κάντε λοιπόν μια παύση αυτή την εποχή/ Βάλτε στην άκρη τις συσκευές σας/ Δείτε την κόρη σας να χτενίζει τα μαλλιά της/ Πάρτε τον γιο σας μια βόλτα/ Κοιτάξτε τ’ αστέρια και τις παλίρροιες και τις κορφές/ Η αλήθεια βρίσκεται στη σταθερότητά τους./ Ξεχάστε τον Ντάου, την τιμή του χρυσού/ Αφήστε τα e-mail να συσσωρευτούν/ Την αγάπη θυμόμαστε/ Το κέρδος το ξεχνάμε γρήγορα./ Ακούστε έναν δημοσιογράφο:/ Η βιασύνη είναι ο διάβολος όσων μας λείπουν».