Εδώ και ολόκληρους αιώνες η Ευρώπη διασχίζει με τα πλοία της τις θάλασσες για να εξερευνήσει άγνωστα μέρη, να κάνει εμπόριο, να εδραιώσει τη δύναμή της ή να πολεμήσει. Ποιος, όμως, μπορούσε να φανταστεί ότι θα ερχόταν κάποια στιγμή που η Κίνα θα εμφανιζόταν με τα πλοία της στη Μεσόγειο και μάλιστα για κοινά στρατιωτικά γυμνάσια με τη Ρωσία; Οι κοινές ναυτικές ασκήσεις ανακοινώθηκαν την περασμένη εβδομάδα από το Πεκίνο και θα πραγματοποιηθούν την προσεχή άνοιξη.
Για την Κίνα, η παρουσία των πλοίων της στην καρδιά του ευρωπαϊκού πολιτισμού περιέχει έναν υψηλό συμβολισμό που δεν την αφήνει καθόλου αδιάφορη. Εκτός από τους συμβολισμούς, όμως, τα κοινά στρατιωτικά γυμνάσια συνιστούν μια σαφή δήλωση. Οπως σημειώνει ο Γκίντεον Ράχμαν στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», και οι δύο χώρες αντιδρούν στις δυτικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κοντά στα σύνορά τους. Η Κίνα διαμαρτύρεται για τις ναυτικές περιπολίες των ΗΠΑ λίγο έξω από τις ακτές της. Η Ρωσία αντιδρά στην επέκταση του ΝΑΤΟ. Με τα κοινά γυμνάσια στη Μεσόγειο οι δύο χώρες στέλνουν ένα σαφές μήνυμα: εάν το ΝΑΤΟ μπορεί να περιπολεί δίπλα στα σύνορά τους, τότε και αυτές μπορούν να περιπολούν στην καρδιά του ΝΑΤΟ.
Με αυτή την επίδειξη δύναμης οι Κινέζοι και οι Ρώσοι πιέζουν στην κατεύθυνση μιας αναδιάταξης της παγκόσμιας τάξης. Στην ουσία πρόκειται για μια προσπάθεια αναβίωσης των σφαιρών επιρροής. Τόσο η Κίνα όσο και η Ρωσία θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να ελέγχουν τους γείτονές τους.
Η ουκρανια. Η Ρωσία θεωρεί απαράδεκτο το γεγονός ότι η Ουκρανία θέλει να γίνει μέλος της Βορειοατλαντικής Συμμαχίας. Πίσω από την πρόθεση του ρώσου προέδρου Βλαντίμιρ Πούτιν να ιδρύσει μια Ευρασιατική Ενωση κρύβεται η φιλοδοξία της αναβίωσης μιας ζώνης επιρροής η οποία θα λειτουργεί σαν αντίβαρο στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Από την πλευρά της, η Κίνα χρησιμοποιούσε έως πρόσφατα την οικονομική της δύναμη για να αυξήσει την επιρροή της στην Ασία. Τώρα όμως έχει αρχίσει να ρίχνει το βάρος της και στη στρατιωτική της ρώμη, όπως αποδεικνύεται από τον τρόπο που χειρίζεται τις εδαφικές της διαφορές με το Βιετνάμ ή την Ιαπωνία. Τον περασμένο χρόνο, για παράδειγμα, το Πεκίνο προχώρησε στην ανακήρυξη μιας «ζώνης αεράμυνας» στην Ανατολική Θάλασσα της Κίνας απαιτώντας από τα ξένα αεροσκάφη να δηλώνουν την παρουσία τους στις κινεζικές Αρχές.
Απέναντι σε αυτή τη δραστηριότητα η Δύση εμφανίζεται διχασμένη. Υπάρχουν κάποιοι που υποστηρίζουν ότι αυτό το δικαίωμα των «σφαιρών επιρροής» πρέπει να αναγνωριστεί στις δύο χώρες –ο Χένρι Κίσινγκερ ήταν απολύτως σαφής ως προς αυτό δηλώνοντας στο γερμανικό «Σπίγκελ» ότι είναι λογικό να λέει η Ρωσία στην Ουκρανία πως δεν είναι ελεύθερη να αποφασίσει για το μέλλον της. Η κυβέρνηση Ομπάμα κινείται στον αντίποδα. «Εξακολουθούμε να απορρίπτουμε την ιδέα της σφαίρας επιρροής. Συνεχίζουμε να υποστηρίζουμε το δικαίωμα μιας κυρίαρχης χώρας να επιλέγει τους συμμάχους της» δήλωνε πρόσφατα ο Τόνι Μπλίνκεν, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας των ΗΠΑ.
Η υποκρισία. Στην ουσία, αυτό που θέλουν οι Αμερικανοί είναι η διατήρηση του δόγματος Σινάτρα, το οποίο ονομάστηκε έτσι από το τραγούδι του αμερικανού τραγουδιστή και ηθοποιού «I did it my way». Οπως σημειώνει όμως ο βρετανός αρθρογράφος, η στάση των ΗΠΑ είναι μάλλον υποκριτική. Μόνο τις τελευταίες δεκαετίες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν επέμβει στρατιωτικά στη Γρανάδα, στον Παναμά και στην Αϊτή, ενώ ηγήθηκαν στρατιωτικών επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν, στο Ιράκ και στη Συρία. Για τη Μόσχα, η Ουάσιγκτον έχει μετατρέψει ολόκληρο τον πλανήτη σε σφαίρα επιρροής: αμερικανικές βάσεις υπάρχουν στην Ιαπωνία και στη Νότια Κορέα, όπως και στο Μπαχρέιν και στο Κατάρ. Από αυτή την άποψη μόνο μία απάντηση των ΗΠΑ μπορεί να είναι πειστική: ότι η δική της στρατιωτική παρουσία συνδέεται με συμμαχίες που είναι προϊόν βούλησης και όχι καταναγκασμού.
Σχόλια
Γράψτε το σχόλιό σας
50 /50
2000 /2000
Όροι Χρήσης. Το site προστατεύεται από reCAPTCHA, ισχύουν Πολιτική Απορρήτου & Όροι Χρήσης της Google.
Πώς δολοφόνησαν ΗΠΑ και Ισραήλ τον Χαμενεΐ
▶
Τελευταία Νέα