[Μικροπολιτικός] «Δεν πιστεύω να είναι καμιά βόμβα…»

Οπως είθισται στις συνεδριάσεις της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ, ο πρόεδρος του κόμματος Αλέξης Τσίπρας κάθησε στην πρώτη σειρά των εδράνων της αίθουσας της Γερουσίας στη Βουλή, έχοντας στο πλάι του τον αντιπρόεδρο της Βουλής Γιάννη Δραγασάκη και τον εκπρόσωπο Τύπου Πάνο Σκουρλέτη.

Ακριβώς από πίσω του κάθησαν οι συνεπείς προλεταριακές δυνάμεις. Με απλά λόγια, ο βουλευτής Β’ Αθήνας και με μακρά συνδικαλιστική δράση Δημήτρης Στρατούλης και ο βουλευτής Βοιωτίας Γιάννης Σταθάς, πρώην πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Λιβαδειάς.

Στα έδρανα όμως που επέλεξαν να καθήσουν οι δύο βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ υπήρχε μια «ορφανή» τσάντα. Κατά τη διάρκεια των επιτόπιων ερευνών για να βρεθεί ο κάτοχος της τσάντας συμμετείχε και ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος κάποια στιγμή γύρισε, κοίταξε την τσάντα και απευθυνόμενος προς τους δύο βουλευτές αναρωτήθηκε: «Δεν πιστεύω να είναι καμιά βόμβα αυτό…». Λες να φοβήθηκε μήπως η Αριστερή Πλατφόρμα άρχισε κυριολεκτικά το αντάρτικο;

Πάντως ο κάτοχος βρέθηκε και δεν ήταν άλλος από τον Τάσο Κουράκη, ο οποίος και σήκωσε από τη θέση τον Γιάννη Σταθά αφού την είχε καπαρώσει.

Δίπλα υπήρχε μια τσάντα Louis Vuitton και ο κεφάτος χθες Στρατούλης ρώτησε τον Κουράκη μήπως του ανήκε και αυτή. «Δεν την προτιμάω από τότε που τη διαφήμισε ο Γκορμπατσόφ» απάντησε σχεδόν ακαριαία ο θεσσαλονικιός βουλευτής. Νομίζω ότι η απάντηση δόθηκε τυχαία και δεν ήθελε να υπενθυμίσει την κομμουνιστική προέλευση του Στρατούλη.

Με το χέρι στα tablet

Κατά τη διάρκεια της ομιλίας Τσίπρα, υπήρχαν δύο βουλευτές που δεν σταμάτησαν στιγμή να γράφουν στα tablet τους. Πρόκειται για τους οικονομικούς «εγκεφάλους» του ΣΥΡΙΖΑ, Γιάννη Δραγασάκη και Ευκλείδη Τσακαλώτο.

Ο Δραγασάκης ήταν ιδιαίτερα ευδιάθετος και ο λόγος, από ό,τι μαθαίνω, είναι η ολοκλήρωση του κυβερνητικού προγράμματος του κόμματος.

Η ιστορία αυτή ήταν σαν το γιοφύρι της Αρτας. Ολημερίς το έγραφαν, το βράδυ το έσβηναν. Επειτα από πολλά μπρος πίσω αυτή η περίπου οκτάμηνη διαδικασία, που απασχόλησε εκατοντάδες στελέχη και επιστήμονες, σχεδόν έφτασε στο τέλος της. Μένει τώρα να το δούμε κι εμείς, όχι όμως νωρίτερα από το τέλος του μήνα. Θέλουν να του ρίξουν ακόμη μία ματιά, μήπως και τους έχει ξεφύγει τίποτα.

Εδωσε ρέστα με Λένιν

Από την αρχή αναγνώρισε ότι η σκέψη αυτή δεν του ανήκει. «Υπάρχουν στιγμές που πρέπει να διευρύνουμε τα μέτωπα της πάλης ακόμα και με συμμάχους που μας φαίνονται ασταθείς, ταλαντευόμενοι, όχι αρκετά δυνατοί και αποφασισμένοι για να αντέξουν την πορεία μέχρι το τέλος» είπε ο Αλέξης Τσίπρας χρησιμοποιώντας για πολλοστή φορά κάποιο απόφθεγμα του Β.Ι. Λένιν. Βέβαια, το συγκεκριμένο απόσπασμα είναι από το έργο του μπολσεβίκου ηγέτη «Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» τον Απρίλιο του 1920 για το 2ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Συγχωρήστε μου την κακία, αλλά όσο κι αν ψάχνω δεν βρίσκω καμία απολύτως σχέση ανάμεσα στις συμμαχίες που αναζητούσε για τον σοσιαλισμό το κόμμα των μπολσεβίκων, με τις συμμαχίες που αναζητά ο Τσίπρας για την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.