[Επισκέπτης] Η κρίση δεν τελείωσε

Οι Ελληνες αρέσκονται να ασκούνται στο παίγνιον των πολιτικών σεναρίων. Σενάρια όμως χωρίς φαντασία και ολίγη συνωμοσιολογία δεν έχουν αξία. Είναι φαγητό δίχως αλάτι. Ετσι, ακούμε απίθανα πρόσωπα για μελλοντικούς προέδρους της Δημοκρατίας, εξαιρετικές προοπτικές για την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας (λίαν προσεχώς), μετάβαση από την κόλαση στον παράδεισο. «Δεν βλέπετε», μας λένε, «τα πρώτα δείγματα; Ξανακυκλοφορούν πολυτελή αυτοκίνητα στους δρόμους (τι χαρά!), υπάρχει το αδιαχώρητο στις ταβέρνες, νέες καφετέριες ανοίγουν…». Αναρωτιέται κανείς πώς ξαφνικά βρέθηκε τόσο χρήμα; Ή μήπως υπήρχε και ξεθάρρεψε, αλλάζοντας χρώμα;

Ο καθένας γνωρίζει τη σκληρή πραγματικότητα γύρω του. Η οικονομική ασφυξία απλώνεται σαν κηλίδα και ακουμπά όλο και περισσότερα λαϊκά και μεσαία κοινωνικά στρώματα.

Πολύ φοβάμαι ότι καλά σενάρια δεν υπάρχουν παρά μόνο σε γνωστούς επίλεκτους τομείς και ότι για χρόνια θα συμπορευόμαστε με τις δυσκολίες και την πιεστική επιτήρηση των δανειστών. Πέρα από τις ενέσεις αισιοδοξίας και τις αμφίπλευρες υποσχέσεις που μυρίζουν προεκλογική περίοδο, ας κρατάμε μικρό καλάθι πατώντας στη γη. Είμαστε ο τελευταίος τροχός της αμάξης σε μια ανηφόρα όπου η ΕΕ βαρυγκομά να ανέβει. Πολλοί σκέπτονται ότι μια αναδιάρθρωση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος θα ήταν μια λογική αντιμετώπιση. Υπάρχει κίνδυνος οι τριγμοί που προκαλεί η οικονομική κρίση να οξύνουν τις σχέσεις και να διευρύνουν τις αποστάσεις μεταξύ των μελών της ΕΕ. Η οικονομική κρίση να γίνει αφορμή μιας συστημικής κρίσης και τότε ίσως να είναι αργά. Η Ελλάδα καλόν θα είναι πάντως να επιδιώκει συμμαχίες εντός του ευρωπαϊκού πλαισίου παρά να το παίζει κούκος μονός. Ο σκοπός του ισχυρού στο τραπέζι διαπραγμάτευσης είναι να καθυποτάξει πλήρως τον αδύναμο. Αυταπάτες δεν χωρούν.

Στην επικείμενη συμφωνία παράτασης της μνημονιακής σύμβασης, με άλλη ονομασία και όρους, θα ζητηθεί κατά κάποιον τρόπο και η συγκατάνευση της αντιπολίτευσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι αν δεν δοθεί θα πάψει να ισχύει η υπογραφείσα συμφωνία. Γενικά ο ΣΥΡΙΖΑ, αν και όταν βγει στην κυβέρνηση, θα έχει να αντιμετωπίσει τις επίσημες υπογραφές, οι οποίες αλλάζουν μόνο με τη συγκατάθεση όλων των μερών. Η προσπάθεια διαπραγμάτευσης θα περιορίζεται μόνο στις νέες συμφωνίες για το μέλλον του χρέους, κυρίως αν αυτό κριθεί μη βιώσιμο. Εως τότε, σημασία θα έχει η ενίσχυση της παραγωγής, η αύξηση των εξαγωγών και των επενδύσεων, η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και η διαχείριση της λιτότητας, ώστε ο απολογισμός της κάθε χρονιάς να βελτιώνει τους προαπαιτούμενους οικονομικούς δείκτες.

Οι απαιτήσεις της κοινωνίας θα είναι πάντα περισσότερες απ’ ό,τι η όποια κυβέρνηση θα μπορεί να προσφέρει και αυτό θα διαμορφώνει την πολιτική πορεία του τόπου. Γι’ αυτό λέμε ωραία τα σενάρια «α λα greca», περνά και η ώρα, η πραγματικότητα όμως καθορίζει τη ζωή μας.