[Διαστάσεις] Πίρσινγκ και εξουσία

Αλογοουρά, προσεγμένο μούσι, σκουλαρίκι στο αφτί και πίρσινγκ στο φρύδι: με αυτά τα χαρακτηριστικά – και με πολλή αγανάκτηση – κατέλαβε ο Πάμπλο Ιγκλέσιας και το κόμμα του Podemos (Μπορούμε) την τέταρτη θέση στις ευρωεκλογές του περασμένου Μαΐου με 8%. Σύμφωνα με χθεσινή δημοσκόπηση της «Ελ Παΐς», το κόμμα είναι πλέον πρώτο. Για να συμβεί αυτό, ο 37χρονος καθηγητής Πολιτικών Επιστημών αναγκάστηκε μεταξύ άλλων να αποχωριστεί και το σκουλαρίκι και – κυρίως – το πίρσινγκ. Οταν ρωτήθηκε σχετικά, δεν δίστασε να το παραδεχθεί: «Ναι, ήταν σύσταση των συμβούλων μου και την αποδέχθηκα. Προτιμώ στις εμφανίσεις μου να ακούνε τι λέω παρά να σχολιάζουν το πίρσινγκ μου».

Ο Ιγκλέσιας δεν το κρύβει, θέλει να γίνει πρωθυπουργός. Πρέπει λοιπόν να ακούει τους συμβούλους του. Για το ότι «πουλάει» δεν υπάρχει αμφιβολία. Ούτε για το ότι «γράφει στο γυαλί». Το κόνσεπτ είναι επιτυχημένο. Προκειμένου να διευρυνθεί το ακροατήριο, όμως, χρειάζονται βελτιώσεις. Προσθαφαιρέσεις. Συμβιβασμοί. Θυσίες.

Ο Ιγκλέσιας της Ελλάδας είναι – ή θα ήθελε να είναι – ο Σταύρος Θεοδωράκης. Οχι λόγω ιδεολογίας (δεν είναι τόσο αριστερός) ούτε λόγω ηλικίας (του ρίχνει 14 χρόνια), αλλά λόγω του τρόπου με τον οποίο εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό. Ο επικεφαλής του Ποταμιού δεν χρειάζεται να θυσιάσει τίποτα. Αντίθετα, πουλάει όσο καλύτερα μπορεί αυτά που έχει. Χθες κατάφερε να μαζέψει 1.500 ανθρώπους που πήγαν να τον ακούσουν να συνομιλεί με τον Στέλιο Ράμφο. Ψέματα: πήγαν να ακούσουν τον Στέλιο Ράμφο να απαντά στα «αδιέξοδα του Σταύρου Θεοδωράκη». Αυτά που ειπώθηκαν ήταν μάλλον κοινότοπα και αυτονόητα. Αλλά μικρή σημασία έχει. Πρώτον, επειδή στην Ελλάδα τα αυτονόητα είναι συχνά επαναστατικά. Δεύτερον, επειδή σε τέτοιες εκδηλώσεις μετράει περισσότερο το περιτύλιγμα από το περιεχόμενο. Και το περιτύλιγμα ήταν πρωτότυπο και καλαίσθητο.

Ο Θεοδωράκης δεν θα γίνει πρωθυπουργός – τουλάχιστον στο άμεσο μέλλον. Ούτε άλλωστε ο Ιγκλέσιας. Τα κινήματά τους όμως είναι ελπιδοφόρα γιατί σηκώνουν τους πολίτες από τους καναπέδες τους. Οχι για να τους στείλουν σε διαδηλώσεις με ξύλινα συνθήματα. Αλλά για να τους βάλουν να συζητήσουν και να σκεφτούν.