[Κραυγές και ψίθυροι] Ιστορίες από την κρύπτη

Στον «Γιούγκερμαν» του Μ. Καραγάτση ο ήρωάς του, εντρυφώντας στο θυμικό των Ελλήνων, λέει: «Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να βάλουν περισσότερη φαντασία στην καθημερινότητά τους και περισσότερη λογική στη φαντασία τους».

Ανακαλώ τη φράση καθώς ακούω διάφορες «ιστορίες από τον τάφο της Αμφίπολης» που φλουτάρουν τόσο πολύ τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ φαντασίας και φαντασιοπληξίας ώστε αν δεν ήταν γραφικές θα ήταν ύποπτες.

Ηλικιωμένος οικογενειακός φίλος με διέταξε να ερευνήσω, ως δημοσιογράφος, γιατί εμφάνισαν τώρα τον τάφο αφού, ως γνωστόν, είχε εντοπιστεί επί Μεταξά αλλά το κρατούσαν κρυφό κατά διαταγή των μασόνων. Αλλες θεωρίες θέλουν τον τάφο μέρος της συμφωνίας Ελλάδας – Σκοπίων, με δεδομένο ότι σίγουρα ο ένοικός του είναι ο Μέγας Αλέξανδρος. Εμείς κρατάμε ένοικο και τάφο, αυτοί παίρνουν όνομα. Αλλοι μιλάνει για  ντεκόρ που στήθηκε ώστε να εκβιάσουμε τους Αγγλους να μας δώσουν τα Γλυπτά, εξού και η επίσκεψη Αλαμουντίν!

Χωροταξικά τώρα, ίσως είναι πύλη που οδηγεί τσιφ στην Ατλαντίδα, ενώ παίζει και το σενάριο να υπάρχει υπόγεια διάβαση που τον συνδέει με το Μαντείο των Δελφών. Παράλληλα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι στον τάφο είναι κρυμμένος θεόσταλτος θησαυρός για να αποπληρώσουμε το χρέος, ή έστω οι περιουσίες των Εβραίων που εκλάπησαν από τους Ναζί.

Οπότε αν εγώ ισχυρισθώ ότι είναι θαμμένος ο Ελβις Πρίσλεϊ κάποιοι θα με πιστέψουν.