[Αγιογραφίες] Καμπύλες

Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς. Η υποδοχή δεν ήταν δυνατό να περιοριστεί στο στρατιωτικό πρωτόκολλο. Δεν θα μπορούσε να μη φωτιστεί κάπως από τα εφέ της αβραμοπουλικής φαντασμαγορίας.

Ομως, οι συμβολισμοί της χθεσινής επίσκεψης του Αλέξη Τσίπρα στο υπουργείο Εθνικής Αμυνας υπερβαίνουν το τελετουργικό. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ συζητούσε με την πολιτική ηγεσία και τους στρατηγούς επί τρεισήμισι ώρες. Και μετά, με φόντο τα εμβλήματα των Οπλων, μίλησε για «τη γεωπολιτική δυναμική της χώρας» και την «ισχυρή αποτρεπτική της ικανότητα».

Δεν χρειάζεται να κουραστεί κανείς με βαθιές αναλύσεις. Δεν μιλούσε ο πρόεδρος ενός κόμματος που έχει ως διακηρυγμένη προγραμματική αρχή τη διάλυση του ΝΑΤΟ. Μιλούσε ο επίδοξος πρωθυπουργός.

Η τακτική είχε φανεί από νωρίς. Από τη στιγμή που τα πρώτα φθινοπωρινά γκάλοπ έδειχναν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παγιώνει την πρωτιά των ευρωεκλογών, αυξάνοντας μάλιστα τη διαφορά. Από τότε ο Τσίπρας αλλάζει. Δεν πήγε στην καθιερωμένη διαδήλωση στη ΔΕΘ. Πήγε σε όποιο ραντεβού – ακόμη και εθιμοτυπικού χαρακτήρα – κατόρθωσε να κλείσει στο εξωτερικό. Δεν όξυνε, όπως άλλοτε, την κοινοβουλευτική αναμέτρηση με τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο στη Βουλή. Και κυρίως, δεν λασπώθηκε στην παραπολιτική κονίστρα των «κουμπαράδων».

Ο Τσίπρας φυλάγεται. Καλλιεργεί την εικόνα ενός μετριοπαθούς πολιτικού που θα μπορούσε να συστηθεί ως πρωθυπουργήσιμος σε στρώματα ευρύτερα του κομματικού του ακροατηρίου. Και για να το πετύχει παίρνει αποστάσεις από το κόμμα του. Αρκεί να δει κανείς το χθεσινό κοντράστ: την ώρα που εκείνος από το Πεντάγωνο εξήρε την «αυταπάρνηση» και το «φιλότιμο» του προσωπικού των Ενόπλων Δυνάμεων, βουλευτές του κατακεραύνωναν ως «σερίφη» τον πρύτανη του Αθήνησι γιατί δεν αφήνει ανοιχτή την πόρτα της πρυτανείας στους καταληψίες.

Αρα όταν λέμε ότι ο Τσίπρας φυλάγεται, εννοούμε ότι αυτοπροστατεύεται από τους αντιπολιτευτικούς αυτοματισμούς που εξακολουθούν να κατευθύνουν τον ΣΥΡΙΖΑ.

Βέβαια, στο χθεσινό επεισόδιο της μεταμόρφωσής του, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε ιδανικό παρτενέρ. Ο Αβραμόπουλος διέθετε από την αρχή της σταδιοδρομίας του αυτό που ο Τσίπρας προσπαθεί τώρα να αποκτήσει: υπερκομματικές καμπύλες. Ευελιξία που έδειξε από την αρχή και στις σχέσεις του με τον ΣΥΡΙΖΑ. Πολύ πριν αναλάβει το εθνικό αξίωμα του επιτρόπου, ο Αβραμόπουλος είχε υιοθετήσει άλλη γλώσσα απέναντι στη νεαρή αξιωματική αντιπολίτευση. Πολύ πριν ο Τσίπρας εντάξει στο πολιτικό του λεξιλόγιο την «εθνική συνεννόηση», την είχε λανσάρει, ακόμη και ως κυβερνητική εναλλακτική, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας.

Πρόκειται τάχα για αβρότητες άμοιρες πολιτικής σημασίας; Η άνεση πάντως με την οποία συνομιλούσαν χθες οι δυο τους στον δερμάτινο υπουργικό καναπέ θα μπορούσε να μαρτυρεί καλή χημεία. Μαρτυρούσε ίσως ότι αμφότεροι ανήκουν στο είδος εκείνο του πολιτικού που οδηγείται από πραγματισμό, χωρίς κομματικές αγκυλώσεις. Και για τους δύο, το κόμμα είναι το μέσο.