[Επιφυλλίδα] Ξεθυμασμένοι βεντετισμοί

Το να βρίζεις, να ειρωνεύεσαι ή ακόμη να μιλάς με άσχημο τρόπο για έναν άνθρωπο που αντικειμενικά αξίζει σεβασμού γι’ αυτά που κάνει αλλά με τα λεγόμενά του είναι για κλάματα, σημαίνει ότι του μοιάζεις επικινδύνως. Και ενώ θέλεις να τον καταγγείλεις, στην πραγματικότητα παίζεις το παιχνίδι του, και αντί να τον κάνεις να συνέλθει είναι σαν να τον εκθειάζεις.

Τι την έπιασε την Αννα Βαγενά, σε συνέντευξή της την προπερασμένη Κυριακή στη Μυρτώ Λοβέρδου στο «Βήμα», και είπε πράγματα που θα δίσταζε ή μάλλον δεν θα τολμούσε να πει σε πέντε – έξι καλεσμένους στο ίδιο της το σπίτι; Τι είναι αλήθεια αυτό που κάνει σεμνό ή έστω επιφυλακτικό έναν άνθρωπο όταν έχει να κάνει με ελάχιστους άλλους σ’ έναν μικρό χώρο και όταν πρόκειται – ενώ  θα περίμενε κανείς το ακριβώς αντίθετο – να τον διαβάσουν χιλιάδες να ορμάει χωρίς να υπολογίζει ότι μπορεί να του καταλογισθεί αμετροέπεια και αλαζονεία;

Να μιλάει για τον εαυτό του στολίζοντάς τον με χαρακτηρισμούς που θα είχαν νόημα μόνο αν τους έλεγε ένας τρίτος, ενώ τώρα προφέροντάς τους ο ίδιος είναι σαν να τους αδειάζει εντελώς από περιεχόμενο. Η έκπληξη είναι πραγματικά οδυνηρή, γιατί την προκαλεί ένας άνθρωπος που με τις επιλογές του και με τη δουλειά του έχει δείξει και δείχνει να σέβεται τη ζωή και τους άλλους. Αναφέροντας λοιπόν οργισμένα ότι στην Ελλάδα «ξεθάβουν το παρελθόν» και μνημονεύοντας ως παρελθόν που ξεθάβεται τη Βέμπο, τον Θεοδωράκη και τη Μαρινέλλα – όσο και να διαχωρίζει τους δύο τελευταίους μ’ ένα «καλά τον Θεοδωράκη» – δεν ανατριχιάζει η ίδια σύγκορμη με τη λέξη «ξεθάβουν» σε σχέση με ζωντανούς καλλιτέχνες;

Χρειάζεται να είναι κανείς ιδιαιτέρως ευφυής – και είναι μια ιδιότητα που δεν τη διαθέτουν συνήθως οι καλλιτέχνες – όταν αποφασίζει να πει «τα πράγματα με το όνομά τους», να μη δείχνει ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι να εξυπηρετήσει τον εαυτό του. Αν περιοριστούμε στη συνέντευξη της Αννας Βαγενά, θα αντιληφθούμε να την αφορά με τον πιο αρνητικό τρόπο το «Αχ, πού ‘σαι νιότη που ‘δειχνες πως θα γινόμουν άλλος». Την Αννα Βαγενά του Θεσσαλικού Θεάτρου και ενός ομαδικού πνεύματος συνεργασίας που εξ ορισμού θεωρούσε το πρωταγωνιστιλίκι ως ανασταλτικό παράγοντα για την εξέλιξη του θεάτρου. Ετσι ώστε όταν συνεργάστηκε με εμπορικούς πρωταγωνιστές η ίδια να καταλαβαίνεις, χωρίς να μπορείς βέβαια να την κατηγορήσεις γι’ αυτό, ότι ήταν για την επιβίωση που το έκανε.

Φαίνεται όμως πως είναι κάτι που άφησε βαθύ χνάρι μέσα της. Διαφορετικά πώς να εξηγηθεί η κουβέντα της: «Εγώ είμαι το πρόσωπο, το εμπόρευμα το πιο επικερδές. Είμαι ένα πρόσωπο που το θέλει ο κόσμος. Μου έχει τύχει σε παράσταση με πολλά πρόσωπα να έρθουν και να μου πουν “τι τους ήθελες τους άλλους;”». Αυτή η απαξίωση, αυτό  το τσουβάλιασμα συναδέλφων της που έτυχε να συνεργαστούν μαζί της, σε κάνει να αναρωτιέσαι τι είδους παράσταση μπορεί να γίνει όταν ο ένας, ο πρωταγωνιστής, το «εμπόρευμα», συνειδητοποιεί τους άλλους πάνω στη σκηνή σαν αναγκαίο κακό.

Και τελικά ποια η διαφορά ανάμεσα σε μια πρωταγωνίστρια – σταρ που μεγαλώνοντας στρέφεται προς την ποιότητα επειδή της έχει αποκλεισθεί κάθε άλλη διέξοδος και την Αννα Βαγενά που, αν και ξεκίνησε με το πνεύμα της ομαδικής συνεργασίας, κατέληξε στον βεντετισμό τού «Είμαι μια προσωπικότητα»;