[Εναλλακτικά] Ο Λένιν μάνατζερ

Η καθυστέρηση δεδουλευμένων για μερίδα εργαζομένων στον ραδιοφωνικό σταθμό Κόκκινο πυροδότησε ακόμη έναν θερμό διάλογο στο εσωτερικό της Αριστεράς. Πού βρίσκονται τα όρια της κομματικής «κόκκινης» επιχείρησης και του βαθέος αχαλίνωτου καπιταλισμού; Είναι ένα αριστερό μέσο, μια νησίδα σοσιαλισμού ή πάνω απ’ όλα είναι μια επιχείρηση που πλέει στη θάλασσα της ελεύθερης αγοράς;

Το σίγουρο είναι πως αν προσθέσουμε στο παραπάνω άχαρο περιστατικό και τους χειρισμούς του ΚΚΕ σε σχέση με τα δικά του ΜΜΕ (που πάντως όταν δεν άντεξε οικονομικά, προχώρησε στην επιχειρηματική απαγκίστρωση αποζημιώνοντας τους πάντες), το κάδρο δεν είναι τόσο ευχάριστο. Πού είναι όμως η αλήθεια;

Ιστορικά τα κόμματα είχαν και επιχειρήσεις. Κρυφά ή φανερά. Η Αριστερά είχε τις δικές της, από τις οποίες ξεπήδησαν και ικανά στελέχη και επιχειρηματίες που στην πορεία (κάποιοι) στελέχωσαν και το καπιταλιστικό «θηρίο». Είναι γνωστό εξάλλου πως ο καλύτερος χαρτογράφος του καπιταλισμού ήταν ο Μαρξ ενώ οι μοντέρνες εταιρείες στις ΗΠΑ συχνά δεν δίστασαν να αντιγράψουν το λενινιστικό μοντέλο του κόμματος «νέου τύπου» σε επίπεδο διοίκησης.

Η Αριστερά και στην Ελλάδα οργάνωσε επιχειρήσεις, τις «πέρασε» στα ονόματα στελεχών της. Και αυτό νόμιμα και με ένα επιχείρημα που εν μέρει έστεκε: «Φτιάχνω δικά μου ΜΜΕ για να έχω την ανεξαρτησία μου». Στην πορεία βέβαια τα ανοίγματα ήταν και άλλου τύπου. Πριν από μερικά χρόνια το ΚΚΕ (όχι ο ΣΥΡΙΖΑ) επιχείρησε να φτιάξει τη δική του εταιρεία κινητής τηλεφωνίας. Το έκανε ανεπιτυχώς. Και πάντως οι δρασκελιές του στο τερέν του εχθρού ήταν υπαρκτές. Εκανε και εταιρεία παραγωγής καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, πήρε μαγαζιά και άλλα.

Μετά όμως ήλθε η κρίση, την οποία η ειρωνεία είναι πως η Αριστερά είχε προβλέψει. Οι κραδασμοί της κούνησαν και τα αριστερά «μαγαζιά». Λογικό. Αλλά αίφνης η φρασεολογία των καπιταλιστών μεταφέρθηκε σε πιο λαϊκά χείλη. Και το ερώτημα επανήλθε: τα μαγαζιά της Αριστεράς είναι σαν τα άλλα ή πρέπει να τα βλέπουμε ως τόπους εθελοντικής προσφοράς και ιδιότυπες νησίδες σοσιαλισμού δείχνοντας μια ανοχή;

Η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Οι επιχειρήσεις της Αριστεράς χρηματοδοτούνται από δύο πόλους: από τα κουπόνια των μελών και φίλων. Και από τον κρατικό προϋπολογισμό. Αρα με την όποια εθελοντική προσφορά μελών συνυπάρχει και εκείνη η μερίδα εργαζομένων των οποίων η υπεραξία αποσπάται και εδώ συμβατικά. Και το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς επιτάσσει την αντιμετώπιση των εργαζομένων στις δικές της επιχειρήσεις με τον πιο προσεκτικό και προστατευτικό τρόπο. Κι αυτό αφού ο τρόπος που λειτουργεί σε αυτό το επίπεδο – έστω και στο ασφυκτικό σακάκι του καπιταλισμού – είναι και το τρέιλερ για τον κόσμο που η Αριστερά ονειρεύεται. Που φαντάζομαι δεν θα χωρά μάνατζερ και κακά αφεντικά.