Ημικρανία ή θάνατος

Τόσα βασταγερά αγόρια είχαν οι αρχαίοι. Δεν σας κάνει εντύπωση που έβαζαν τις Καρυάτιδες, κορίτσια πράματα, να στηρίζουν με το κεφαλάκι τους έναν τόνο μάρμαρο; Η γυναίκα ως αρχιτεκτονικό στοιχείο στήριξης δημόσιων κτιρίων είναι πολύ παλιά ιστορία, μη με κάνετε τώρα να κατεβάσω όλη τη φεμινιστική μου βιβλιογραφία. Και που την ξεκοκάλισα σάμπως μ’ έκανε πιο ελεύθερο άνθρωπο; Εμένα που δεν με βλέπετε έχω στηρίξει με το κεφαλάκι μου ολόκληρο τον δημόσιο χώρο, «και μπάζα δεχόμαστε», αλλά ένας ένας, παιδιά, γιατί με θερίζει ολόσωμος πονοκέφαλος. Απορώ μάλιστα με την κυρία Παναγιωταρέα που σημειώνει ατάραχη στο τεφτέρι της κάτω απ’ το παρασόλι και δεν σπεύδει επιτόπου με ντεπόν και κρύα επιθέματα. Προϊσταμένη αδελφή Β’ Θαλάμου Αμφιπόλεως. Αυτή τη δουλειά θα ήθελα να κάνω στη ζωή μου κι όχι να κάθομαι τώρα πάνω στο καρεκλάκι του γύφτου και να κόβω κίνηση.

Πω πω πω, τι περνάει από μπροστά μου! Λεφτά, γυναίκες μάτσο. Γέμισα την ποδιά μου, έβαλα και στον κόρφο μου. Κάποιες μου γαργαλάνε τη μασχάλη με ένα φτερό ξεσκονίσματος. Να γελάσω ή θα εκτεθούμε; «Με αυτά που κάνετε δεν θα επανεκλεγούν πολλοί βουλευτές και εγώ θα μείνω άνεργη!» ώμωξεν η Αννα Καραμανλή, εκμηδενίζοντας το έσχατο πλεονέκτημα μιας, έτσι κι αλλιώς, πολύ embarrassing συνωνυμίας. Ο μόνος τρόπος για να ηρεμήσει αυτή και οι όμοιοί της είναι, μου φαίνεται,  να τριπλασιαστούν τα μέλη του ελληνικού Κοινοβουλίου ή ακόμη καλύτερα να σιτιζόμεθα από το Πρυτανείο εκ περιτροπής. Πού ξέρεις; Μπορεί  να ‘ρθει μια μέρα κι η σειρά μου, αλλά και να μην έρθει μου αρκεί η πρόθεση. Αν μάλιστα με βάλεις να διαλέξω ανάμεσα στις δυο Αννες, προτιμώ αβλεπεί την Παναγιωταρέα. Τι γιατί; Γιατί είναι πολυμορφική, έχει σκληρές αναρτήσεις, διπλό διαφορικό, υδραυλικό τιμόνι και δερμάτινα καθίσματα. Θα τα έλεγα άνετα και «πέτσινα», αλλά φοβάμαι μην παρερμηνευτώ κι έχουμε πάλι τίποτα ιστορίες. Γιατί στον κόσμο λιγοστές είν’ οι κυρίες, αυτές που δέχονται να εργάζονται αμισθί μέσα στο λιοπύρι με εντολή Σαμαρά. Ξέρει κι άλλα τέτοια κορόιδα ο Σαμαράς; Αν όχι, να του γνωρίσω εγώ ένα. Κι αν δεν είμαι ο τύπος του, δεν πειράζει. Ας βάλει στο πόστο τη Βαλερί με το μυστικό της ημερολόγιο. Αμισθη και πρώην δημοσιογράφος δεν ήταν κι αυτή στα Ηλύσια Πεδία; Κι όμως έκανε την τύχη της μ’ ένα βιβλίο, δύο γέφυρες, τρία σφραγίσματα, τέσσερις εξαγωγές και μια κουφάλα. Καημένη Καρυάτιδα, τι σου ‘μελλε να πάθεις. Στου Χαροκόπου τα στενά μια μικροπαντρεμένη εσκότωσε τον άντρα της, βρε τη δαιμονισμένη.

Τελικά η μόνη που βλέπω να σηκώνει αγόγγυστα τα μπετά, τα τρίγλυφα, τις μετόπες, τη  ζωφόρο, το γείσο, τα αετώματα,  τις γυψοσανίδες της ψευδοροφής και τον ηλιακό θερμοσίφωνα είναι η μικρή πριγκίπισσα των Ουίνδσορ. Φαντάζομαι τον Κάμερον να της παίρνει αίμα για ορμονικό έλεγχο και την Ελισάβετ να κοιτάει κάθε φορά το τεστ κυήσεως και να σιχτιρίζει: «Φτου γαμώ το, βάλε όμως τα δυνατά σου κι εσύ βρε κοπέλα μου».

Η δεύτερη εγκυμοσύνη της Κέιτ Μίντλτον ήρθε πάνω στην ώρα για να σώσει το βασίλειο από μεγάλη κασκαρίκα και να κόψει τη λιγούρα των εθνικιστών για ένα ακόμη σίκουελ του «Braveheart». Ελα λοιπόν, καλή μου Κέιτ, κλείσε τα μάτια και σκέψου τη Βρετανία. Σάμπως κι εμείς τόσα χρόνια το ίδιο δεν κάνουμε με μια σχετική απόκλιση από τον μεσημβρινό του Γκρίνουιτς;