[Το άλλο πρόσωπο] Τρίμινγκ

Ακούγεται σαν κάτι σημαντικό. Διευθυντής Στρατηγικού Σχεδιασμού και Επικοινωνίας. Κάποτε για ένα τέτοιο αξίωμα έτρεχε ποτάμι το αίμα στους κομματικούς διαδρόμους. Κάποτε, ας πούμε,  αυτό το αξίωμα το κρατούσε στη Νέα Δημοκρατία ο Γιώργος Σουφλιάς.

Ηταν η εποχή που στα κόμματα γινόταν αυτό που λέγαμε «πολιτική δουλειά» – όπως τα κυβερνητικά προγράμματα. Τώρα στις ισχνές κομματικές γραφειοκρατίες δεν χαραμίζουμε ούτε μονόστηλο.

Θα το ξέρει μάλλον κι ο νέος «διευθυντής Στρατηγικού κλπ., κλπ.». Θα το διαισθάνεται ότι στα κομματικά αξιώματα το μόνο που έχει απομείνει είναι ένας κάποιος βυζαντινός στόμφος. Τι να κάνει όμως ο Γιώργος Κουμουτσάκος; Επρεπε να βρει έναν ρόλο – ένα γραφείο, ένα τηλέφωνο και μια καρέκλα.

Την περασμένη άνοιξη ο Κουμουτσάκος άφησε την Ευρωβουλή για να διεκδικήσει την Περιφέρεια Αττικής περίπου ως κομματικός καμικάζι που θα έπεφτε ηρωικά. Τελικά παραέπεσε, επτά ποσοστιαίες μονάδες και πενήντα δύο χιλιάδες ψήφους κάτω από το περιφερειακό ποσοστό της Νέας Δημοκρατίας στις ευρωεκλογές. Παρ’ όλα αυτά, αν θυμηθεί κανείς τις στοχευμένες διαρροές στα ΜΜΕ μετά τις εκλογές, περίμενε καλύτερη ανταμοιβή για την «αυτοθυσία» του. Γι’ αυτό και πρέπει κάτι να του ήρθε όταν άκουσε ότι στον ανασχηματισμό τη θέση του κυβερνητικού εκπροσώπου πήρε η Σοφία Βούλτεψη – και ότι δεν βρέθηκε άλλη θέση γι’ αυτόν.

Ο Κουμουτσάκος είχε άλλωστε πείρα. Οχι μόνο πείρα στην επικοινωνία – ως εκπρόσωπος Τύπου στο υπουργείο Εξωτερικών για την καραμανλική πενταετία. Αλλά και πείρα στην ήττα, αφού το 2009 είχε αναλάβει να είναι το πρόσωπο της γαλάζιας προεκλογικής καμπάνιας με τα γνωστά, αλησμόνητα αποτελέσματα.

Τότε βέβαια δεν χρειαζόταν να ανησυχεί για τη συνέχεια της καριέρας του, γιατί είχε μπροστά του μια ολόκληρη, άνετη πενταετία στην Ευρωβουλή. Και εν μέρει, χάρη στην απόσταση της Ευρωβουλής, παρέμεινε ένα από τα λίγα πρόσωπα της ευρύτερης νεοκαραμανλικής αυλής που διατηρεί ακόμη ζωντανές πολιτικές φιλοδοξίες.

Το πιστοποιητικό του καραμανλικού θεωρείται ακόμη βαρύ χαρτί στο χρηματιστήριο της Νέας Δημοκρατίας. Ομως, αν επιχειρήσει κανείς να ταξινομήσει τον Γιώργο Κουμουτσάκο, όχι με βάση την πολιτική του καταγωγή αλλά σημειολογώντας τον λόγο του και τη δημόσια παρουσία του, δεν θα έβρισκε πάνω του πολλά στοιχεία καραμανλικά. Το στυλ του – η υπερ-επιμελημένη εικόνα, η ανώδυνη γενικολογία, η διπλωματική μετριοπάθεια – τον κατατάσσει στη – θου, Κύριε! – αβραμοπουλική σχολή. Στη σχολή όπου ο πολιτικός λόγος πρέπει να είναι τριμαρισμένος σαν το φροντισμένο μούσι.

Κακά τα ψέματα. Δεν είχε άλλον δρόμο ο Κουμουτσάκος. Το επάγγελμα του πολιτικού (αφού τη διπλωματία την εγκατέλειψε) είναι λίγο σαν το ποδήλατο. Αν σταματήσεις να ποδηλατείς, πέφτεις. Πρέπει πάση θυσία να μείνεις στη σκηνή. Να δείξεις νομιμοφροσύνη. Υπομονή. Για να κρατηθείς έστω και σε μια σκοτεινή άκρη σαν τιτουλάριος.