Η επόμενη μέρα του Ερντογάν

Η ημερομηνία για την πρώτη, απευθείας από τον λαό, εκλογή προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας πλησιάζει, ωστόσο λίγοι ασχολούνται με το αποτέλεσμα της ερχόμενης Κυριακής, αφού όλες οι ενδείξεις οδηγούν σε μια άνετη επικράτηση του Ερντογάν. Ακόμα και ο ίδιος εμφανίζεται άνετος. Μπορεί όμως να νιώθει το ίδιο άνετος για την επόμενη μέρα; Ο Ερντογάν θυμίζει έναν νικητή που δεν μπορεί να χαρεί για πολύ. «Η εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής θυμίζει ματς της Ρεάλ Μαδρίτης με ερασιτεχνική ομάδα που πέφτει κατηγορία. Η διαφορά στην επικοινωνιακή πολιτική, στα προφίλ και τα επιτελεία των διεκδικητών είναι τόσο μεγάλη» λέει ο γενικός διευθυντής της δημοσκοπικής εταιρείας ANAR Ουσλού, ο οποίος δεν αφήνει κανένα περιθώριο για «γκολ στο τελευταίο λεπτό». Παλαίμαχος ποδοσφαιριστής όντας, ο Ερντογάν γνωρίζει τη σημασία αυτής της νίκης, η οποία όμως τον φέρνει αντιμέτωπο με εξελίξεις που μπορούν να προκαέσουν πονοκεφάλους στο κυβερνών κόμμα.

εσωτερικό μέτωπο. Η μετάβαση Ερντογάν στην προεδρία αναμένεται να προκαλέσει ανακατατάξεις στην ιεραρχία της κυβέρνησης αλλά και του κόμματος. Παρά το ότι τόσο ο νυν αντιπρόεδρος Αρίντς όσο και άλλα στελέχη έχουν τονίσει ότι το ΑΚΡ δεν είναι προσωποπαγές κόμμα, δεν είναι σίγουρο ότι ο επόμενος πρωθυπουργός θα συσπειρώσει τους πάντες γύρω του όπως ο Ερντογάν. Από την άλλη, είναι δεδομένη η πολιτική απόφαση αποχώρησης της παλιάς γενιάς στελεχών του ΑΚΡ ενώ μένει να φανεί αν αυτή η αλλαγή σκυτάλης θα αποτυπωθεί σε νέο κυβερνητικό σχήμα. Σύμφωνα με τον πολιτικό αναλυτή Ομέρ Σαχίν, από την κυβέρνηση πρόκειται να αποχωρήσουν ονόματα όπως ο υπουργός Οικονομικών Αλί Μπαμπατζάν, που για πολλούς θεωρείται «ο διακόπτης ασφαλείας» της τουρκικής οικονομίας,  ενώ λόγω του εσωτερικού κομματικού κανονισμού για δικαίωμα επανεκλογής σε τρεις θητείες δέκα υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης δεν πρόκειται να είναι υποψήφιοι στις εκλογές του 2015. Πόσο θα επηρεάσει η «ανανέωση του ΑΚΡ» τον κρατικό μηχανισμό, ο οποίος σύμφωνα και με τις τελευταίες αστυνομικές επιχειρήσεις παρουσιάζεται διαβρωμένος από την κοινότητα Γκιουλέν;

Ιράκ, Συρία, Γάζα. Το προεκλογικό σύνθημα του Ερντογάν για την προεδρία ήταν η αναγγελία μιας «νέας Τουρκίας». Πόσο ελκυστικό όμως μπορεί να είναι το (νέο;) πρόσωπό της μετά τις αποτυχίες της εξωτερικής πολιτικής στη Μέση Ανατολή; Στο Ιράκ η τζιχαντιστική οργάνωση ISIS εξακολουθεί να κρατά ομήρους 49 τούρκους πολίτες την ίδια ώρα που βίντεο εμφανίζουν υποστηρικτές της να διοργανώνουν «πικνίκ» σε περιοχή της Κωνσταντινούπολης. «Υποστηρικτές της οργάνωσης είναι πλέον ανάμεσά σας, ψωνίζουν σαν κι εσάς σε κάποιο εμπορικό κέντρο, όπως κι εσείς έτσι και αυτοί θα ψηφίσουν…» σημειώνει ο Μουράτ Γετκίν της εφημερίδας «Ραντικάλ». Στη Συρία, η συνέχιση της εμφύλιας διαμάχης έχει αρχίσει να επηρεάζει για τα καλά την εσωτερική πραγματικότητα της χώρας. Το υπουργείο Εσωτερικών ανακοίνωσε ότι ο αριθμός των σύρων προσφύγων που έχουν εγκατασταθεί στην Τουρκία έχει φτάσει το 1,5 εκατομμύριο.

Ο Ερντογάν προεκλογικά έπαιξε το χαρτί της Γάζας κατηγορώντας το Ισραήλ για γενοκτονία και παρομοιάζοντας τις πολιτικές του με αυτές του Χίτλερ. Οσο κι αν ο συμπολιτευόμενος Τύπος παρουσίασε τον Ερντογάν ως τον μοναδικό υπέρμαχο του παλαιστινιακού λαού , η «νέα Τουρκία» φαίνεται να μην έχει αρκετή επιρροή στην περιοχή. «Η Δύση ζητάει τη βοήθεια και τη μεσολάβηση της Τουρκίας σε δύο ζητήματα, ήσσονος σημασίας αναλογικά με την πολιτική κατάσταση της Μέσης Ανατολής: α) αυστηρότερη πολιτική συνόρων για την αποτροπή νεαρών μουσουλμάνων πολιτών χωρών – μελών της Ε.Ε από τη μετάβασή τους στη Συρία και την ένταξή τους σε τζιχαντιστικές ομάδες και β) την τουρκική άσκηση επιρροής στη Χαμάς για την απελευθέρωση ισραηλινών αιχμαλώτων» αναφέρει ο Γετκίν.

Στους διαδρόμους του ΑΚΡ άλλωστε αυτό που κυκλοφορεί είναι ότι το μέλλον του κόμματος το καθορίζει «ο Αλλάχ ή ο Ερντογάν. Και κανείς δεν ανακατεύεται με τις προθέσεις του πρώτου ούτε ανακατεύει τις διαθέσεις του δεύτερου».