[Προβολείς] Ξυπόλητοι στα αγκάθια

Η Μελίνα Μερκούρη στις συζητήσεις μας, επί χρόνια, εμφανιζόταν ξυπόλητη. Ξάπλωνε νωχελικά στον καναπέ, στη θαλπωρή – πάντα – του σπιτιού της στην Αθηναίων Εφήβων και μιλούσε από τον έρωτα έως τα θέματα του υπουργείου Πολιτισμού και τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Κάποια φορά τη ρώτησα: Γιατί ξυπόλητη; «Γιατί είμαι ξυπόλητη σκλάβα» με αποστόμωσε.

Ο διευθυντής της πρώτης Κρατικής Σκηνής Σωτήρης Χατζάκης εμφανίστηκε στη χθεσινή παρουσίαση για το «στρατηγικής σημασίας», όπως το έχει χαρακτηρίσει, απόκτημα του Εθνικού Θεάτρου, το «Σχολείον» της Ειρήνης Παπά, ξυπόλητος. Και μίλησε για όλα: για τον τρόπο με τον οποίο η Πολιτεία αντιμετωπίζει τα επιχορηγούμενα θέατρα, μικραίνοντας όλο και πιο πολύ τις σταγόνες στο σταγονόμετρο της χρηματοδότησης, για τα μελλούμενα στο «Σχολείον», για τα εύρωστα οικονομικά – παρ’ όλα αυτά – του Εθνικού.

Ξυπόλητος, όλα αυτά. Γιατί; Απλώς επειδή «τον έκοψαν τα παπούτσια».

Ακόμη κι αν δεν μετρήσει κάποιος το χάσμα ανάμεσα στη νωχελική «ελεύθερη σκλάβα» και στα στενά παπούτσια του διευθυντή, ακόμη κι αν παραβλέψει ότι εκείνη βρισκόταν στο σπίτι της και εκείνος σε έναν δημόσιο χώρο, δεν παύει να αναρωτιέται: ο Σωτήρης Χατζάκης επέλεξε την «ανεμελιά» της ξυπολησιάς ως άνθρωπος ή ως θεσμός; Διότι το δεύτερο δεν είναι εύκολο να το πάρουμε αψήφιστα.

Εκτός αν εζήλωσε τη δόξα της Μπριζίτ Μπαρντό που επέμενε: «Ακόμη κι αν κυκλοφορείς ξυπόλητος μπορεί να έχεις έγνοιες».