[Προβολείς] «Υπεροψίαν και μέθην»

Επιτέλους! Βρέθηκε και κάποιος να λέει τα σύκα σύκα και τη σκάφη… σκάφος. Να λέει τα πράγματα με το όνομά τους (ενίοτε και με το επίθετό τους, το βαρύ).

Βγήκε λοιπόν η κυρία Ρούλα Πατεράκη από βήματος Φεστιβάλ Αθηνών – για το οποίο σκηνοθετεί «Πελοποννησιακό πόλεμο» στην Επίδαυρο και μάλιστα σε τρεις συνέχειες – και υπερασπίστηκε ευθαρσώς το δικαίωμα του καλλιτέχνη που έχει όλα τα καλά του και θέτει εαυτόν σε πολύ ψηλό βάθρο, πάνω από όλους και όλα. Δεν τον θέτει κανείς; Τον… τίθει (που έλεγε και το ανέκδοτο) εκείνη. Υπερασπιζόμενη συνάμα το μοντέλο του έλληνα καλλιτέχνη υπεράνω όλων – πλην δημόσιων επιχορηγήσεων και χρηματοδοτήσεων.

Και μας είπε, με τόλμη και αρετή περισσή (σαν την ελευθερία του Κάλβου), «θέλετε, ελάτε στην παράστασή μου, δεν θέλετε, μην έρχεστε, δεν με πειράζει – εγώ έκανα αυτό που ήθελα». Και δεν πήρε, είπε η ρηξικέλευθη καλλιτέχνις (ουχί του λαού αλλά των προσωπικών της θέλω), διάσημους πρωταγωνιστές, διότι τους βαριέται που θέλουν ψυχαναλυτή και βαρέθηκε, λέει, να κάνει τον Λακάν κι αποφάσισε να κάνει τον Τσε Γκεβάρα. Ας κάνει και την Πασιονάρια του «κάνω το κέφι μου με τα λεφτά του Φεστιβάλ και του έλληνα πολίτη», θα προσθέταμε για τη θαρρετή της στάση. Σάμπως έτσι δεν έφτασε η Ελλάδα στο σημερινό της μεγαλείο;