[Προβολείς] Και ξαφνικά σβήνουν τα φώτα

Ενός λεπτού σιγή. Για τους αφανείς ανθρώπους του θεάτρου που ανάβουν και σβήνουν πίσω και πέρα από τα φώτα της σκηνής. Να, σαν τον αρχαιότερο – πάνω από 15 χρόνια στο κουρμπέτι – φωτιστή του Εθνικού Θεάτρου Κυριάκο Ελευθεριάδη, που έσβησε στα 52 του (κατά άλλη εκδοχή, στα 48), έχοντας βάλει τη σφραγίδα του σε πολλές παραστάσεις.

Του έκαναν πλάκα οι φίλοι και συνάδελφοι στους Δελφούς, όπου είχαν πάει για την πρώτη παρουσίαση του «Ιππόλυτου» (που αφιερώθηκε στη μνήμη του), σε σκηνοθεσία Λυδίας Κονιόρδου, παράσταση με την οποία θα πάει το Εθνικό στην Επίδαυρο την επόμενη Παρασκευή – φόρος τιμής στα 50 χρόνια Επιδαυρίων, που με τον Ιππόλυτο Αλέκο Αλεξανδράκη μπήκαν στη ζωή μας. Του έκαναν πλάκα γιατί ο παλιός είναι αλλιώς: Ρε συ, πάνε οι υπερήλικοι περιοδεία; Κι εκείνος γελούσε και τους απέπεμπε, λένε. Ανέβηκε τις κερκίδες για να ξεσκεπάσει την κονσόλα των φωτισμών και έσβησε εκεί. Αφήνοντας πίσω (στη Λέρο βρίσκονταν) τη σύζυγό του Βαρβάρα Δούκα και δύο παιδιά.

Δεν ξέρω γιατί αλλά θυμήθηκα τον Ντίνο Χριστιανόπουλο: «Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας / κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά, / έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας, / ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας, / κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας, / έστω και μια φορά; / Είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή / για τους απεγνωσμένους;».