Μαθήματα Ιστορίας

Πριν από μερικές ημέρες, εκατοντάδες γάλλοι μουσουλμάνοι επιχείρησαν να εισβάλουν σε μια εβραϊκή συναγωγή. Ο στόχος ήταν οποιοσδήποτε πιστός και οι προθέσεις σίγουρα εχθρικές. Δεν έχει ξανασυμβεί στη Γαλλία από τα χρόνια του Μεσαίωνα και αποτελεί κάτι το πρωτοφανές για ολόκληρη τη σημερινή Ευρώπη.

Το πιο παράδοξο είναι ότι η Γαλλία δεν είναι αντισημιτική. Οι Εβραίοι της χώρας έχουν τη δυνατότητα να ανέλθουν σε όλα τα αξιώματα. Οι κυβερνήσεις της έχουν τη διάθεση να καταγγείλουν – συνήθως μόνο με λόγια – πράξεις αντισημιτισμού. Οι πολίτες της – οι περισσότεροι – χαιρετίζουν τις αρετές της πρόσμειξης και την ενέργεια της πολυπολιτισμικότητας.

Αυτοί που δολοφονούν τους Εβραίους σήμερα στην Ευρώπη ή κακοποιούν τα παιδιά των Εβραίων στα σχολεία ή επιτίθενται σε κάποιον στον δρόμο επειδή φορά το εβραϊκό κιπά δεν λειτουργούν υπό μια κρατική εντολή. Δεν παρακινούνται από ένα αίσθημα ενότητας, αλλά από ένα εσωτερικό μίσος. Αυτό τροφοδοτείται από την ισλαμική προπαγάνδα της Μέσης Ανατολής, καρποφορεί στους μουσουλμάνους μετανάστες της Βόρειας Αφρικής κι εξωτερικεύεται στον εχθρό. Αυτός είναι ο Εβραίος – είναι πλούσιος και υποστηρίζει το Ισραήλ.

Αν παρακολουθήσουμε τη λογική σειρά της Ιστορίας, το μέλλον των Εβραίων προβλέπεται δυσοίωνο. Δεν είναι μόνο η απειλή από τον μουσουλμανικό πληθυσμό της Γαλλίας, που διογκώνεται αριθμητικά και ιδεολογικά. Είναι και η Ακρα Δεξιά η οποία εκμεταλλεύεται με μεγάλη επιτυχία την κρίση για να αγγίξει το γαλλικό κοινό με την ιδεολογία της – και σ’ αυτήν ο αντισημιτισμός δεν έλειψε ποτέ.

Ωστόσο, η Ιστορία δεν έχει πάντοτε λογική. Οι άνθρωποι τη φτιάχνουν με τις πράξεις τους. Στα προάστια της Γαλλίας θ’ αποκατασταθεί η τάξη μόνο από την κυβέρνηση, είτε αυτή είναι δεξιά είτε αριστερή και είτε αυτή είναι αλάνθαστη είτε έχει κάνει λάθη, αρκεί να είναι διατεθειμένη να τα διορθώσει. Το Παλαιστινιακό, από την άλλη, θα λυθεί μόνο με τον συμβιβασμό. Αυτό το ξέρουν και οι δύο πλευρές. Ωστόσο, είναι εφικτό σενάριο σήμερα; Θα είναι ποτέ έτοιμος ο αραβικός κόσμος να αποδεχθεί ένα κράτος εβραϊκού χαρακτήρα;

Το μόνο που απομένει είναι μια διαδικασία ψυχολογικής προσαρμογής, η οποία μπορεί να απαιτεί χρόνο αλλά έχει βέβαιο αποτέλεσμα – σίγουρα πιο βέβαιο από την επίλυση του Παλαιστινιακού. Είναι η διδαχή της ανεκτικότητας. Η εκπαίδευση έχει το χρέος να εντρυφήσει στους νέους, από τις πιο μικρές ηλικίες, τον σεβασμό στην αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Δυστυχώς στη Γάζα, τον ρόλο του εκπαιδευτή έχει αναλάβει η Χαμάς. Για να υποθέσουμε τι μπορεί να διαβάζουν οι μαθητές της Παλαιστίνης, αρκεί να ξεφυλλίσουμε ένα γαλλικό σχολικό βιβλίο Αγωγής του Πολίτη από τη δεκαετία του 1920. Οι μαθητές τότε μάθαιναν ότι οι Γερμανοί είναι δολοφόνοι παιδιών με τους οποίους δεν θα επιτευχθεί ποτέ καμία συμφιλίωση.

Αν όμως δύο χώρες όπως η Γαλλία και η Γερμανία, ύστερα από πολλούς πολέμους και πολύ περισσότερους νεκρούς, σήμερα ζουν ειρηνικά, τότε θα ‘πρεπε να ‘ναι ακόμη πιο εύκολο για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη. Αλλά όπως είπα, η Ιστορία δεν είναι πάντοτε λογική.