Το γύρισμα της τύχης

Εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Μπέιτ Χανίνα στην Ανατολική Ιερουσαλήμ και άρχισα τις σπουδές μου στο Πανεπιστήμιο του Μπιρ Ζέιτ, κοντά στη Ραμάλα. Το έκλεισε όμως ο ισραηλινός στρατός το 1987, τη χρονιά της πρώτης Ιντιφάντα. Τότε άρχισα να εργάζομαι ως δημοσιογράφος, καλύπτοντας όχι μόνο τις διαδηλώσεις και τον πετροπόλεμο αλλά και τη λιγότερο γνωστή εκστρατεία των πολιτών κατά της ισραηλινής πολιορκίας. Τον σύζυγό μου τον γνώρισα σε ένα ταξίδι στο Λονδίνο το 1989. Ηταν και αυτός Παλαιστίνιος με καταγωγή από το Ναμπλούς της Δυτικής Οχθης, μα γεννημένος στην Ντόχα του Κατάρ. Αυτό τον έβαζε στην ίδια μοίρα με τους εκατομμύρια παλαιστίνιους πρόσφυγες. Δεν θα του επιτρεπόταν ποτέ η είσοδος στη Δυτική Οχθη. Οπότε μετακομίσαμε στον Περσικό Κόλπο.

Οταν έμεινα έγκυος ταξίδεψα στην Ιερουσαλήμ, μόνη φυσικά, ώστε να γεννηθεί εκεί ο γιος μου και να αποκτήσει τον πολυπόθητο αριθμό κατοίκου που θα του επέτρεπε να επισκέπτεται τα παλαιστίνια εδάφη. Οι ισραηλινές Αρχές με αιφνιδίασαν: εφόσον ο ένας από τους δύο γονείς του δεν είχε την ταυτότητα της Ιερουσαλήμ, ο Μαρουάν δεν θα αποκτούσε ποτέ το «εισιτήριο» για την Ιερουσαλήμ. Υστερα από σειρά νομικών αδιεξόδων και οικονομικών αγώνων καταφύγαμε στην τελευταία λύση: πήραμε διαζύγιο – κάτι που τελικά έδωσε τέλος και στην ίδια τη σχέση – ώστε ο γιος μου να κληρονομήσει το καθεστώς παραμονής που δικαιούνταν.  

Σήμερα ο Μέμο είναι δεκαεπτά ετών και ζει μαζί μου στο Μπέιτ Χανίνα. Εδώ και μία εβδομάδα τρέμω κάθε φορά που βγαίνει να δει έναν αγώνα με τους φίλους του. Ο 16χρονος Μουχάμαντ Αμπού Κντέιρ που έμενε μόλις δυο στενά πιο κάτω, είχε αφήσει το σπίτι του για να πάει στο τζαμί όταν ομάδα Ισραηλινών τον άρπαξαν, τον βασάνισαν και τον έκαψαν ζωντανό. Σκέφτομαι τη μάνα του, τη Σούχα, που χαιρέτησε τον γιο της και ύστερα δεν τον ξαναείδε. Και σκέφτομαι τις υπόλοιπες μητέρες που βλέπουν τους γιους τους να εξευτελίζονται καθημερινά από τις ισραηλινές Αρχές. Η γειτονιά μου συνορεύει με τα ισραηλινά καταλύματα Πίσγκατ Ζε’ εβ και Νέβε Γιάακοβ. Πώς θα συνεχίσουμε να ζούμε έτσι; Πώς θα στείλουμε τα παιδιά μας τον Σεπτέμβριο στο σχολείο, όταν εκτός από τις απειλές και την παρενόχληση που έχουν συνηθίσει από την ισραηλινή αστυνομία, τώρα απειλούνται από εξτρεμιστές που έχουν αναλάβει τον ρόλο του εκδικητή;

Η κατάσταση αυτή δεν οφείλεται στις απαγωγές. Η ευθύνη ανήκει αποκλειστικά και μόνο στην κυβέρνηση του Ισραήλ. Σε αυτήν υπακούει ο στρατός που έχει εξαπολύσει αιματηρές επιθέσεις στη Δυτική Οχθη τις τελευταίες εβδομάδες και στη Γάζα τις τελευταίες ημέρες. Αυτή έχει παραμελήσει τους Παλαιστινίους που ζουν υπό την κυριαρχία τους. Εμείς απλώς ακούμε τις εκρήξεις.

Πριν από δεκαεπτά χρόνια επέστρεψα στην Ιερουσαλήμ ώστε να εξασφαλίσει ο γιος μου το δικαίωμα να ζήσει στην πόλη των προγόνων του. Ποτέ δεν πίστευα ότι κάτι τέτοιο θα μου προκαλούσε τόση αγωνία.