Η παρθένα με τον Σατανά

2 λεπτά
Είμαστε καλά; Ναίαιαι! Εχουμε μυαλό; Ναίαιαι! Ε τότε λοιπόν γιατί κάνουμε ό,τι μπορούμε για να πάμε (ακόμη) χειρότερα; Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά…
Αυτό το καλοκαίρι είναι αλλιώτικο από τα προηγούμενα – της εποχής του Μνημονίου, εννοείται. Η κοινωνία – όχι όλη, αλίμονο, αλλά το κομμάτι της που έχει ακόμη κάποια εισοδήματα – κουράστηκε από την πολιτική της τρόικας. Εστειλε το μήνυμά της στις ευρωεκλογές και τώρα είναι διακοπές – ή ετοιμάζεται.
Τι συμβαίνει την ίδια στιγμή στο πολιτικό πεδίο; Η επιθεώρηση δεν θα μπορούσε ποτέ να φτάσει στο επίπεδο της συγκυρίας: επτά διαφορετικές προτάσεις για δημοψήφισμα επί της παραχώρησης του 30% της ΔΕΗ – μιας ιδέας που έχει, ούτως ή άλλως, ελάχιστες πιθανότητες να προχωρήσει.
Ο Πολύδωρας με τον Κουτσούμπα. Ο Λυκούδης με τον Τσίπρα. Ο δεν ξέρω ‘γώ ποιος με τον άμε γύρευε. Οι περίεργοι με τους απίθανους. Γιατί; Για ένα πουκάμισο ηλεκτρισμένο, για μια Ελένη των μεγαβάτ.
Ποιος θυμάται τι είχε συμβεί με την «απελευθέρωση» της ακτοπλοΐας; Τι έλεγαν τότε οι ίδιοι – και μερικοί άλλοι – πολιτικοί; Τι για ξένα συμφέροντα που θα διέλυαν τον ελληνικό ναυτιλιακό ιστό… Τι για Κάπτεν Χουκ της ναυτιλίας που τάχα δεν είχαν άλλη σκέψη από το να πάρουν τη γραμμή Κυθήρων – Κισσάμου για να θησαυρίσουν… Πόσες χαζομάρες μαζεμένες ακούσαμε τότε; Και πού βρισκόμαστε σήμερα;
Είμαστε στα ίδια – και βαυκαλιζόμαστε από τις ίδιες εμμονές: ότι υπάρχει ένας θησαυρός στις άγονες γραμμές που θα μας τον πάρουν, ότι θα έπρεπε να έχουμε ο καθένας μια πετρελαιοπηγή αλλά τις επιβουλεύονται και θέλουν να μας τις πάρουν κοψοχρονιά, ότι κερδίσαμε το τζόκερ αλλά κάποιος θα μας κλέψει το δελτίο. Ούτε τον λήγοντα, αδέλφια – αλλά αυτό και να μας το δείξουν δεν θα το πιστέψουμε. Και στο δημοψήφισμα θα βγει ότι κερδίσαμε…













