[Διαστάσεις] Κάποια στιγμή θα ωριμάσει

Αν δεν είχε αυτό το ύφος της καλοσυνάτης αταραξίας, θα έλεγε κανείς ότι ο Φώτης Κουβέλης είναι ένα σκανδαλιάρικο παιδί που σκαρφίζεται συνεχώς κάτι για να σπάει τη μονοτονία της οικογενειακής ασφάλειας και να δοκιμάζει τα όρια των άλλων. Εκτός εάν είναι ένα πλάσμα στην άγρια εφηβεία που οι ορμόνες του, οι ανασφάλειές του και η αναζήτηση της ταυτότητάς του τον κάνουν να βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς παρεξήγησης με ολόκληρο το Σύμπαν.

Αυτό το φροϊδικό πασάλειμμα είναι μάλλον ο σωστός τρόπος για να εξηγηθεί η συμπεριφορά ενός πολιτικού, ο οποίος πρώτα αποχώρησε από τον ΣΥΡΙΖΑ για να ηγηθεί της «Αριστεράς της ευθύνης», έπειτα αρνήθηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση, στη συνέχεια άλλαξε γνώμη, μετά το μετάνιωσε και αποχώρησε για λόγους που παραμένουν σχετικά αδιευκρίνιστοι και κάπου εκεί αποφάσισε ότι δεν θα μιλάει με κανέναν είτε πρόκειται για τον Βενιζέλο είτε για τους 58.

Οπως αποδείχθηκε, όμως, αυτή η βουβαμάρα ήταν μόνο μια φάση, ένα είδος αποθεραπείας από τον συγχρωτισμό με τους ίδιους ανθρώπους στους οποίους πρώτα μιλούσε και μετά δεν μιλούσε. Ο Φώτης Κουβέλης ξαναβγήκε από το καβούκι του για να ξαναμιλήσει: δειλά δειλά με τον ΣΥΡΙΖΑ, διστακτικά με το ΠΑΣΟΚ, πιο εύκολα με Το Ποτάμι και διάφορους ανεξάρτητους.

Ολα αυτά με μία σειρά επιστολών στις οποίες υπογραμμίζεται ότι «η Δημοκρατική Αριστερά είναι υπέρ του διαλόγου για τη συγκρότηση μιας ευρύτερης προοδευτικής συμπαράταξης».  Ωραία, αλλά μέχρι πότε;  «Είμαστε ανοιχτοί να συζητήσουμε με όλα τα κόμματα, τις κινήσεις και προσωπικότητες  του χώρου» λέει σε ένα άλλο σημείο. Μα γιατί τώρα και όχι πριν; «Είναι αναγκαία η συσπείρωση των δυνάμεων του χώρου ώστε να μπορεί να καταστεί καθοριστικός και όχι απλώς συμπληρωματικός εταίρος μιας νέας εναλλακτικής προοδευτικής κυβέρνησης της χώρας» αναφέρει πιο κάτω. Μα η ίδια αν όχι ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη συσπείρωσης δεν υπήρχε όταν ξεκίνησε το εγχείρημα των 58;

Ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ θα έπρεπε ίσως να εξηγήσει με σαφή και περιεκτικό τρόπο αυτή την αλλαγή στη στάση του. Οφείλει αυτή την εξήγηση στους πολίτες που τον εμπιστεύτηκαν με την ψήφο τους ακόμη και όταν παρακολουθούσαν απορημένοι τις άχαρες πιρουέτες του στην πολιτική σκηνή. Διαφορετικά, δικαιούνται να πιστέψουν ότι πίσω από την καλοσυνάτη αταραξία, την υπνωτική εκφορά λόγου και τον συναινετικό τρόπο σκέψης κρύβεται εκείνο το άτακτο παιδί που σπάει πλάκα ή εκείνος ο αγριεμένος έφηβος που δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει. Σε μια τέτοια περίπτωση, δεν μπορούν παρά να περιμένουν υπομονετικά από τον ανώριμο Φώτη Κουβέλη κάποια στιγμή να ωριμάσει.