Η «βουβή» διεύρυνση του Ποταμιού

Τυπικά, δεν είναι κομματικό όργανο. Τα πρόσωπα που θα του δώσουν σάρκα και οστά, από την Αντιγόνη Λυμπεράκη μέχρι τον Πέτρο Τατσόπουλο, έχουν διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες – ορισμένοι, δε, έχουν και πολλές προηγούμενες κομματικές ταυτότητες. Η σύνθεση παραμένει ανοιχτή ώστε να προστεθούν κι άλλοι. Επισήμως είναι «δίαυλος επικοινωνίας και διαβούλευσης μεταξύ της κοινωνίας και του Ποταμιού» και «συμβάλλει στον διάλογο και τη συνεργασία με άλλα κόμματα, κινήματα και φορείς». Πίσω από τις λέξεις όμως, η Επιτροπή Διαλόγου είναι το μέσο της βουβής διεύρυνσης του νέου κόμματος.

Δεν γνωρίζουν όλοι οι συμμετέχοντες σε αυτήν ποιες ακριβώς θα είναι οι αρμοδιότητές της – ούτε καν ποια θα είναι η τελική της σύνθεση. Σίγουρα θα προσφέρει συμβουλευτικές υπηρεσίες στα κομματικά όργανα. Ωστόσο, «η κεντρική ιδέα είναι να λειτουργήσει ως μια δοκιμαστική περίοδος ανταλλαγής απόψεων και καλής θέλησης από όπου θα προκύψει ένταξη ή μη ένταξη στο κόμμα» σύμφωνα με ένα από τα προερχόμενα από τους προοδευτικούς φιλελεύθερους μέλη της.

Το άνοιγμα γίνεται, όπως σημειώνει, «διακριτικά» μιας και οι του Ποταμιού έχουν κατά τα λεγόμενα του «μια αυξημένη ευαισθησία απέναντι σε ανθρώπους που έχουν κομματική ταυτότητα». Σε ελεύθερη μετάφραση, δεν είναι εύκολο να παραβλεφθεί το κάπως απόλυτο ιδρυτικό σύνθημα «πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν». Αλλά Το Ποτάμι ενηλικιώνεται και προφανώς τα αρχικά του στελέχη αντιλαμβάνονται, όπως το θέτει, ότι «το χωρίς καθόλου παρελθόν, όταν είσαι ενήλικας, δεν είναι τίτλος τιμής. Δεν γίνεται να μην έχεις ασχοληθεί με τα πολιτικά πράγματα». Οπως αναφέρει μάλιστα και έτερος από τον ίδιο χώρο, «πιθανώς να είναι και μια δεξαμενή για τις επόμενες εθνικές εκλογές, γιατί δεν είναι εύκολο να βρεις σχεδόν 450 υποψηφίους».

Η Επιτροπή Διαλόγου, λοιπόν, λειτουργεί για τους ήδη ποταμικούς και ως πουργατόριο.  Για τους συμπαθούντες πάλι ως μια «φόρμουλα για όσους βλέπουν θετικά το πολιτικό εγχείρημα αλλά ακόμη δεν έχουν αποφασίσει αν επιθυμούν να γίνουν μέλη του κόμματος». Το σχήμα είναι αμοιβαία επωφελές. Ετσι, δίπλα στα ονόματα ακαδημαϊκών και άλλων πολιτικοποιημένων ανθρώπων που παρενέβαιναν εδώ και χρόνια στα δημόσια πράγματα, πρωτίστως αρθρογραφώντας, υπάρχουν και κάποιοι που έχουν εμπλακεί ή εμπλέκονται με τον παραδοσιακότερο των τρόπων στα κοινά, τη συμμετοχή σε κάποιο κόμμα. Η Αντιγόνη Λυμπεράκη, ο Αντύπας Καρύπογλου και ο Στρατής Μούγερ από τη Δράση, ο βουλευτής της ΔΗΜΑΡ Γρηγόρης Ψαριανός, ο πρώην ευρωβουλευτής του ΠαΣοΚ Σπύρος Δανέλλης, ο ανεξάρτητος Πέτρος Τατσόπουλος, ο πρώην βουλευτής Αχμέτ Ιλχάν, η Πράσινη Μελίτα Γκουρτσογιάννη είναι μερικοί.

Ποιοι τελικά από αυτούς που θα στελεχώσουν τη συγκεκριμένη επιτροπή θα ενταχθούν στο Ποτάμι είναι, κατά τα λεγόμενα του Πέτρου Τατσόπουλου, «θέμα αμοιβαιότητας». Αυτός συμφώνησε να λαμβάνει μέρος στις συνεδριάσεις της, όταν ξεκινήσουν, κυρίως γιατί βρίσκει «ευγενή την προσπάθεια να έρθουν πάλι κοντά σοσιαλιστές και φιλελεύθεροι». Δεν έγινε, όπως λέει, «όψιμα ποταμίσιος». Είχε γράψει υπέρ αυτής της προσπάθειας από την εποχή που ήταν στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ.

Το όνομά του βρίσκεται ψηλά στη λίστα αυτών που κατά το δημοσιογραφικό κλισέ φλερτάρουν με Το Ποτάμι. Οχι μόνο γιατί έδωσε και τις τρεις ημέρες το «παρών» στο Λαύριο. Επαιξε τον ρόλο της και μια αποστροφή του επικεφαλής on camera. «Αν Το Ποτάμι ήθελε, θα είχε ήδη παρουσία μέσα στη Βουλή και μάλιστα με περισσότερους από δύο ή τρεις βουλευτές» είπε ο Θεοδωράκης την Τρίτη. Το μυαλό όλων πήγε, όπως ήταν φυσικό, σε Τατσόπουλο και Ψαριανό. Ο Τατσόπουλος όμως σπεύδει να διευκρινίσει: «Ούτε μου προτάθηκε, ούτε θα ανταποκρινόμουν θετικά αν μου προτεινόταν να θέσω τη βουλευτική μου έδρα στη διάθεση κάποιου κόμματος». Στις επόμενες βουλευτικές όμως τι θα κάνει; Δεν αποκλείει να είναι υποψήφιος με Το Ποτάμι. Αρκεί όμως να του κάνουν πρόταση. «Θα το θεωρούσα χαρά μου, όποτε κι αν γίνουν οι εκλογές, είτε το φθινόπωρο είτε το 2016. Δεν θα αυτοπροταθώ όμως».

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη αναλογιζόμενη το συνέδριο, που είδε «έναν πληθυσμό ετερόκλητο, πιο αντιπροσωπευτικό όμως του κόσμου που συναντάμε στον δρόμο» συγκρίνοντάς τον με τα κόμματα όπου έχει περάσει, δηλώνει ότι «η πρώτη, δεύτερη και τρίτη εντύπωσή μου είναι ότι αξίζει τον κόπο η προσπάθεια του Ποταμιού». Οπότε θα μείνει μέχρι – sic – να προσκρούσει σε κάτι που δεν μπορεί να παραβλέψει.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι σκέφτονται να βουτήξουν στο Ποτάμι; Γιατί πιστεύουν ότι ίσως να έχει καλύτερη τύχη από παρόμοια σχήματα του παρελθόντος; «Κατέβηκε στις εκλογές και πήρε 6,6% όταν τα αντίστοιχης μεταρρυθμιστικής ρητορικής κόμματα έπαιρναν 1,8%. Παράλληλα, συγκέντρωσε εύκολα ανθρώπους που στις προηγούμενες προσπάθειες φτύναμε αίμα να τους πείσουμε» λέει ένα από τα μέλη της Επιτροπής Διαλόγου με κομματικό παρελθόν. Δεν παραλείπει, βέβαια, να υποσημειώσει ότι η αναγνωρισιμότητα του Θεοδωράκη σίγουρα βοήθησε.

Κοινή γλώσσα, αλλά όχι σούπα
Το στοίχημα – και το ρίσκο παράλληλα – του οργάνου είναι κατά τη Λυμπεράκη να βρεθεί μια «κοινή γλώσσα, που να μην είναι όμως σούπα». Υπό μία έννοια, αυτή είναι και η μεγαλύτερη πρόκληση του κόμματος το οποίο φιλοδοξεί να τους εκφράσει όλους, από τους αριστερούς μεταρρυθμιστές μέχρι τους προοδευτικούς φιλελεύθερους.