[Ιστορίες] Εξορκισμοί

Η Καθολική Εκκλησία της Πολωνίας είναι θύμα ακατάπαυστων, βάναυσων επιθέσεων από τις λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις. Αυτό τουλάχιστον υποστηρίζει εκείνη. Διότι στην πραγματικότητα αναδεικνύεται ουσιαστικά σε κάθε εκλογική αναμέτρηση το μεγαλύτερο κόμμα στο Κοινοβούλιο. Ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης, ένας στους δύο βουλευτές ακολουθεί ανεπίσημα εντολές από την επισκοπή. Αδύνατον να περάσει νομοσχέδιο για την ασφαλιστική κάλυψη της τεχνητής γονιμοποίησης, πόσω μάλλον για ένα μάθημα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.

Αλλά στην Εκκλησία δεν αρκεί η εξουσία, χρειάζεται και τη διασφάλιση της εξουσίας. Εφευρίσκει λοιπόν απειλές εις βάρος της. Είναι η συζήτηση περί φεμινισμού, αμβλώσεων, αντισύλληψης – που κρίνεται ως μια ιδεολογία «χειρότερη από τον ναζισμό και τον κομμουνισμό μαζί». Είναι επίσης η σύγχρονη τέχνη. Εργα «βλάσφημα» και «αντιχριστιανικά» όπως το «Πικ νικ στον Γολγοθά» του αργεντινού συγγραφέα Ροντρίγκο Γκαρσία, πού παρουσιάστηκε και στο αθηναϊκό κοινό τον Ιούνιο του 2012 – περιέργως πώς χωρίς διαδηλώσεις, αλλά με κάποιους θεατές να αποχωρούν κατά τα τελευταία 45 λεπτά της παράστασης.

Υποκύπτοντας σε μια συμμαχία καθολικών φονταμενταλιστών και ακροδεξιών χούλιγκαν,  οι διοργανωτές του Διεθνούς Φεστιβάλ Θεάτρου που λαμβάνει κάθε χρόνο χώρα στο Πόζναν ακύρωσαν στις 20 Ιουνίου αυτή την παράσταση. Ο δήμαρχος πλειοδότησε λέγοντας πως το έργο «απειλεί τις παραδοσιακές αξίες του Πόζναν και ως εκ τούτου εκλαμβάνεται ως πρόκληση». Το «Πικ νικ στον Γολγοθά» είναι ένα έργο προκλητικό, ένα είδος Μυστικού Δείπνου της σύγχρονης, καταναλωτικής δυτικής κοινωνίας. Οι κριτικοί δεν το θεωρούν κανένα αριστούργημα, χωρίς τις αντιδράσεις θα μπορούσε να έχει περάσει απαρατήρητο. Αλλά η δειλία των διοργανωτών του φεστιβάλ κινητοποίησε επιφανείς εκπροσώπους του πολωνικού πολιτισμού, που απηύθυναν κάλεσμα για δημόσιες παραστάσεις και αναγνώσεις του έργου. Η ανταπόκριση ήταν τεράστια. Το «Πικ νικ στον Γολγοθά» παρουσιάστηκε σε 30 πόλεις, στην Πολωνία και πέραν αυτής. Η εφημερίδα Γκαζέτα Ζιμπόρσκα δημοσίευσε στην κυριακάτικη έκδοσή της ολόκληρο το κείμενό του.

Στις περισσότερες περιπτώσεις, βέβαια, οι ηθοποιοί που διάβαζαν το έργο περιβάλλονταν από πλήθη που έψελναν ύμνους, δεξιούς πολιτικούς και κοινούς χούλιγκαν. Και, εντούτοις, ήταν για την Πολωνία η πρώτη νίκη της κουλτούρας επί της καλλιτεχνικής λογοκρισίας, μια σπάνια ήττα της Εκκλησίας. Τι ανακουφιστικό να διαβάζεις αυτό το νέο την ίδια ημέρα που μαθαίνεις πως το Βατικανό αναγνώρισε επίσημα τη Διεθνή Ενωση Εξορκιστών(!).