[Προβολείς] Γκαζώνω σαν χώρα

Λαμπρά! Κάθε πέντε χρόνια που καταφέρνω να σπάσω εγώ το πόδι μου (και που περιμένουμε καμιά εικοσαριά εκατομμύρια τουρίστες), οι ταξιτζήδες αποφασίζουν να κάνουν απεργία. Τίποτα πλέον δεν παραλλάσσει σ’ αυτή την περιοδικότητα. Εγώ κούτσα-κούτσα, τα ταξί κίτρινα-κίτρινα και ο Θύμιος-Θύμιος. Αν είχε μυαλό να παρατάξει την ίδια επιθετική τριπλέτα και ο Ντελ Μπόσκε θα είχαμε τώρα άλλη κατάληξη, αλλά ως φαίνεται για τις πρωταθλήτριες δεν υπάρχει σωσμός. Λογαριάζω τω όντι τον εαυτό μου σαν ένα είδος πρωταθλήτριας του βουστροφηδόν, αν και τελευταία παρουσιάζω μια ανεξήγητη, για την κατάστασή μου, αλτικότητα. Το απαιτούν οι περιστάσεις να είμαι ευέλικτη, να προλαβαίνω φερ’ ειπείν να τσακώνω το χερούλι της πίσω πόρτας πριν αντιληφθεί ο «στραβωμένος» ταρίφας την καθυστέρηση και γκαζώσει για αλλού, άδειος μεν αλλά κατευχαριστημένος.

Γκαζώνω σαν χώρα προς τον αγύριστο. Αυτή είναι πλέον η ειδική διαδρομή και όποιος δεν γουστάρει να φύγει, να πάει αλλού. Τα εκατομμύρια οι τουρίστες, επί παραδείγματι. Ή εγώ σε μπρούντζινη εκδοχή, που περιμένω υπομονετικά με το χέρι απλωμένο σαν τον Ποσειδώνα του Αρτεμισίου στην Αίθουσα 15 του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου. Κι όταν μπω και τακτοποιήσω στο πίσω κάθισμα την τρίαινά μου, θα περνάω μπροστά από τις ουρές και τις πένθιμες πιάτσες και θα χαιρετάω θύματα, μέσα και η αφεντιά μου.