[Μικροπολιτικός] Καίνε τις γέφυρες με τη ΔΗΜΑΡ

Πέρυσι τέτοιον καιρό η ΔΗΜΑΡ έκανε ηρωική έξοδο από την κυβέρνηση. Ομως τα στελέχη της που έχουν καταλάβει οφίκια σε υπουργεία και οργανισμούς ζουν και βασιλεύουν. Το Μέγαρο Μαξίμου τήρησε στάση αναμονής και δεν τους ξήλωσε για να μην κατηγορηθεί για εκδικητικότητα. Ή για να κάνει πιο εύκολη την επανείσοδο του κόμματος Κουβέλη στην κυβέρνηση.

Προφανώς κάποιοι είχαν την ελπίδα ότι ο κυρ Φώτης δεν θα επέμενε στον ανένδοτο και, τέλος πάντων, ότι μπορεί να ψήφιζε κάποια νομοσχέδια. Πλέον όμως δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Οπότε το Μαξίμου ετοιμάζεται να κάψει τις γέφυρες. Δηλαδή να προχωρήσει σε πογκρόμ εναντίον των 36 συνολικά δημαριτών που υπηρετούν σε διάφορες θέσεις του Δημοσίου. Αρχίζω να καταλαβαίνω τώρα τι εννοούσε ο Βαγγέλης Βενιζέλος όταν έλεγε ότι παραπλεύρως του ανασχηματισμού θα έχουμε και αλλαγές σε δημόσιους οργανισμούς.

Περιμένω να δω αν στη θέση των δημαριτών θα πάνε πασόκοι.

Η Μαρία των ωκεανών με τον Τζον Κέρι

Πετάχτηκε στην Ουάσιγκτον η Μαρία Δαμανάκη. Γιατί; Για να εκπροσωπήσει την Ευρώπη στο Παγκόσμιο Συνέδριο για τους Ωκεανούς που οργανώνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Το καλύτερο είναι ότι ο Τζον Κέρι κάλεσε τη Δαμανάκη σε κατ’ ιδίαν γεύμα και συζήτηση.

Με αυτά και με τα άλλα η Μαρία έχει την τελευταία πενταετία εξελιχθεί σε αυθεντία επί θαλασσίων θεμάτων, από τονάκια έως θαλασσοπούλια. Παρότι η ίδια προτιμά να παραγγέλνει σαρδέλες ψητές – πετάλι, δηλαδή ανοιχτές, παρακαλώ! – όταν βρίσκεται στο τραπέζι.

Προφανώς έχει εκτιμηθεί δεόντως η δουλειά της Δαμανάκη στις Βρυξέλλες. Αν καταλαβαίνω καλά, θα μπορούσε άνετα να συνεχίσει σε κάποια θέση σε οργανισμό που βρίσκεται επί αμερικανικού εδάφους. Ενώ έχει και σχετικές προτάσεις. Τουλάχιστον εξάγουμε πολιτική.

Το σύνδρομο της Αφροδίτης  

Παράπλευρες απώλειες είχε η λύση στο δράμα του Ανδρέα Λοβέρδου και των διοικητικών υπαλλήλων των Πανεπιστημίων. Κατ’ αρχάς, η κόντρα με το Διοικητικής Μεταρρύθμισης προκάλεσε εσωκομματική πλαγιομετωπική ανάμεσα στον Ανδρέα και στην Εύη Χριστοφιλοπούλου. Ανιση μάχη – το παραδέχομαι. Παρ’ όλα αυτά, δεν θεωρώ εντελώς τυχαίο ότι στη χθεσινή μάζωξη των υπουργών του στο υπουργείο Εξωτερικών ο Βαγγέλης Βενιζέλος τοποθέτησε τον Ανδρέα εκ δεξιών του και την Εύη εξ αριστερών του.

Αυτό όμως δεν ήταν το μόνο θέμα που απασχόλησε τους παρευρισκομένους. Η πασοκική ίντριγκα περιστράφηκε – cherchez la femme – γύρω από την Αφροδίτη Αλ Σάλεχ. Η εν λόγω μπήκε καθυστερημένη στη σύσκεψη και κάθησε δίπλα στον Χρήστο Πρωτόπαπα και στον Παναγιώτη Ρήγα. Αλλο που δεν ήθελαν οι πασόκοι να σχολιάζουν τι γυρεύει η Αλ Σάλεχ στη σύσκεψη των υπουργών και με ποια θεσμική ιδιότητα συμμετείχε.

Εγώ πάντως, για λόγους δικαιοσύνης, οφείλω να πω ότι στην ψύχρα εισέρχονταν σε διάφορες κομματικές συσκέψεις και διάφοροι συνεργάτες του Γιώργου Παπανδρέου όταν ήταν πρόεδρος του ΠαΣοΚ. Σε μία από τις εκρήξεις του, τότε, ο Βενιζέλος είχε πει ότι δεν μπορεί να κάθεται στο τραπέζι με υπαλλήλους. Αυτά προ πολλών ετών. Η ειρωνεία της Ιστορίας είναι ότι τους μεν κατά Βενιζέλο υπαλλήλους τους έκανε υπουργούς ο Παπανδρέου μετά το 2009 για να περάσουν στη συνείδηση της κοινής γνώμης ως «κηπουροί». Οι δε πραγματικοί υπάλληλοι του ΠαΣοΚ είναι εδώ και χρόνια απλήρωτοι.

Ολα αυτά εξηγούν γιατί η Αφροδίτη – κάτι έχει μάθει – κάθησε ήσυχη και σιωπηλή.

Οσο για τον Γιώργο, αφού το έφερε η κουβέντα, να σας πω ότι χθες έκλεισε τα 62 του χρόνια

Ο Ντινόπουλος και τα Ιμια

Ως γνωστόν, η δημοσιογραφία μπορεί να σε οδηγήσει παντού – αρκεί να την εγκαταλείψεις σύντομα. Ο Αργύρης Ντινόπουλος ακολούθησε αυτόν τον χρυσό κανόνα – και είναι σήμερα υπουργός Εσωτερικών. Ομως, δεν έχει – ακόμα – ξεχάσει τα χρόνια του ρεπορτάζ. Κι όταν ο Γιώργος Παπαχρήστος έγραψε στο «Στίγμα» του για την εμπλοκή του στην υπόθεση των Ιμίων, έστειλε επιστολή στον Μικροπολιτικό με τη δική του θέση για τα πράγματα: αναφέρει ότι εκείνος κάλυψε δημοσιογραφικά την κρίση των Ιμίων, αλλά δεν τη δημιούργησε, ότι ο τότε δήμαρχος Καλύμνου Διακομιχάλης έχει πολλές φορές δηλώσει ότι ουδέποτε πήγε με τον Ντινόπουλο στη βραχονησίδα και ότι ο ίδιος κατάφερε να φτάσει εκεί αφού είχε ξεσπάσει η κρίση. Ευτυχώς που πρόλαβε και τα είπε – διότι τα χρόνια περνούν. Οσονούπω παραγράφονται ακόμα και τα κακουργήματα…