[Προβολείς] «Δαβίδ και Γολιάθ» με σπόνσορες

Ποιος μπορεί να αντισταθεί σε αυτό το σκηνικό; Αντρες με κράνη και ρόπαλα δέρνουν φτωχές γυναίκες. Ποιος μπορεί να μείνει ατάραχος από αυτήν την εικόνα;

Χάρη στη ακατανίκητη συγκινησιακή δύναμη αυτής της επαναλαμβανόμενης εικόνας, χάρη στην εμβληματική της αγριότητα, κανείς δεν έχει διάθεση να μπει σε λογαριασμούς. Κανείς δεν είναι τόσο κυνικός ώστε να αναρωτηθεί ποιος πληρώνει τις καθαρίστριες; Πότε εξυπηρετείται το δημόσιο συμφέρον; Οταν το Δημόσιο (δηλαδή εμείς) πληρώνει (πληρώνουμε) λιγότερα για το ίδιο έργο; Ή όταν επωμίζεται (επωμιζόμαστε) υψηλότερο κόστος για να εγγυηθεί (εγγυηθούμε) σε κάποιες ομάδες εργασιακή ασφάλεια;

Κανείς δεν είναι τόσο ψυχρός ώστε να μη βλέπει ότι εδώ δεν έχουμε απολύσεις απλές. Δεν έχουμε απολύσεις αθόρυβες, σαν τις άλλες που «επικοινωνούνται» μόνο από τη νεκρική ερημία στα γραφεία των απολυμένων. Ούτε έχουμε απόλυση μιας κάποιας ανώνυμης, πολιτικά ανυπεράσπιστης, καθαρίστριας που μένει χωρίς μεροκάματο, όταν ο εργολάβος που έχει αναλάβει τον καθαρισμό του υπουργείου χάνει τη δουλειά. Εχουμε απολύσεις με ανυπολόγιστη υπεραξία σε συμβολισμούς.

Κανείς δεν είναι τόσο απάνθρωπος για να ρωτήσει πώς, από ποιους, με ποια διαδικασία, με ποια κριτήρια είχαν αρχικά προσληφθεί οι γυναίκες που κακοποιούνται σήμερα στην οδό Νίκης.

Η καταστατική μας συμφωνία, το άρρητο κοινωνικό μας συμβόλαιο, μας κατατάσσει ως έθνος διπολικό. Καταριόμαστε το Δημόσιο που δεν δαπανά περισσότερα (από τους φόρους μας). Πανηγυρίζουμε που το Δημόσιο καταδικάζεται να πληρώσει (από τους φόρους μας). Βρίζουμε το Δημόσιο που είμαστε.