[ΕΠΙΦΥΛΛΙΔΑ] Η διεθνής της απανθρωπιάς

Η είδηση έχει κάνει τον γύρο του κόσμου, αλλά για να τη σχολιάσουμε χρειάζεται να την επαναλάβουμε. «Βάζουν καρφιά σε εισόδους πολυκατοικιών με ακριβά διαμερίσματα στο Λονδίνο για να μην μπορούν να κοιμούνται οι άστεγοι». Δεν υπάρχει αποτελεσματικότερος τρόπος προκειμένου να μη λυθεί ένα πρόβλημα από το να ξεσηκωθεί τεράστιος θόρυβος για αυτό. Σαν να αισθάνονται την ανάγκη, αφού το συζητήσανε – όσοι το συζητήσανε -, να μεταφερθούν σε ένα άλλο πρόβλημα ώστε με τον ίδιο τρόπο να το καταστήσουν και αυτό άλυτο στον αιώνα τον άπαντα.

Περίσσεψε πια η υποκρισία. Δυστυχώς πολύ περισσότερο από την πλευρά όσων διαμαρτύρονται παρά από τους ιδιοκτήτες των διαμερισμάτων που είχαν την «έμπνευση» γι’ αυτόν τον τόσο αποτελεσματικό τρόπο απομάκρυνσης των αστέγων. Τι φαντάζονται όσοι εξανίστανται με αυτήν τη μορφή της απανθρωπιάς; Οσοι οργανώνονταν για να αποκτήσουν τα ακριβά διαμερίσματα τους ενδιέφερε η ύπαρξη των αστέγων; Ή, πολύ περισσότερο, ότι θα ήταν ικανοί να κάνουν μια σύνθετη σκέψη, πως αν υπάρχουν πάρα πολλοί άστεγοι είναι γιατί υπάρχουν πάρα πολλοί που τους ενδιαφέρει μία ή μάλλον πάρα πολλές πολυτελείς στέγες; Ή θα αρνούνταν, αν τους διέγραφε κανείς την προοπτική ότι κάποιοι άνθρωποι θα χρειαστεί να κουρνιάσουν στο κατώφλι τους, πως τα καρφιά είναι ένας σχεδόν ήπιος και πολύ ανθρώπινος τρόπος αντιμετώπισης των αστέγων, αφού υπάρχουν και τα μυδραλιοβόλα; Πόσο ακόμη θα εξακολουθούμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας; Η υπόθεση των αστέγων, ακόμη και αν τους λογάριαζε κανείς ως φακίρηδες ώστε τα καρφιά να αποτελούν ένα αναπαυτικό στρώμα, δεν ενδιαφέρει ως κάτι απεράντως ζωτικό παρά μόνον τους ίδιους. Πώς θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά, όταν στις διεθνείς συναντήσεις για την εξεύρεση λύσης για τους αστέγους η περισσότερη φαιά ουσία καταναλώνεται ώστε όσοι παίρνουν μέρος σε αυτές να ζουν μέσα σε συνθήκες που κάνουν τον άστεγο να μοιάζει με μια απομακρυσμένη και σχεδόν γραφική μορφή; Θα ήταν ουτοπία να ζητάει κανείς  γενικότερα την εξομοίωση ανάμεσα σε ανθρώπους που πλήττονται και σε ανθρώπους που έχουν αναλάβει να ελαφρύνουν τα βάσανα όσων τα υφίστανται. Αυτό δεν έχει συμβεί πότε μέσα στον κόσμο.

Μένει όμως να παρατηρήσουμε μια μεταλλαγή στους ανθρώπους, που αυτή κυρίως θα έπρεπε να μας ανησυχεί. Οσοι αποφάσισαν να βάλουν καρφιά στις εισόδους των πολυκατοικιών τους δεν σκέφτηκαν ότι απλούστερο – δεν γράφουμε και ανθρωπινότερο – θα ήταν να συγκροτήσουν μια ομάδα κρούσης ώστε, πιέζοντας προς κάθε αρμόδια κατεύθυνση, οι άστεγοι να αποκτήσουν ακόμη και μια προβληματική στέγη. Μήπως όμως όταν θρυμματίζεται ο κοινωνικός ιστός, όπως συμβαίνει σήμερα στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες – αλίμονο και στη δική μας -, απομένει ως μόνη διέξοδος η έκφραση μιας διαστροφής, όπως αυτή ακριβώς με τα καρφιά στις εισόδους πολυκατοικιών;  

Δεν είναι πολύς καιρός που ακούγαμε να λέγεται ως ευλογία η φράση, σε σχέση με τις ιδεολογικά υποβαθμισμένες κοινωνίες μας, ότι «σημασία έχει πια τι μπορεί να κάνει ο καθένας μοναχός του». Αδυνατεί να εξηγήσει κάποιος ότι ακόμη και τώρα η φράση φαίνεται να σημαίνει ότι ο καθένας μας διαθέτει μια αναμφισβήτητη αλληλεγγύη που οπωσδήποτε θα τη δραστηριοποιήσει και όχι μια διαστροφή όπως αυτή με τα καρφιά.

Από τον Ιησού Χριστό με τoν λόγο του «ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε» ώς τον ανέστιο μετανάστη των αρχών του περασμένου αιώνα, που ο ήδη εγκατεστημένος στον ξένο τόπο μακρινός συγγενής μοιραζόταν μαζί του το φτωχικό του κατάλυμα, ο άστεγος λογαριαζόταν πρόσωπο ιερό. Σήμερα, αντίθετα, αποτελεί μια ενόχληση και απαγορεύεται να έχει την ανάγκη κάπου ν’ απαγκιάσει.